Howard J. Ford (Never Let Go, The Lockdown Hauntings) zal ondanks zijn statig klinkende naam niet meteen een belletje doen rinkelen, ook al is de Brit sinds 1994 actief als regisseur. Het feit dat hij in die tijdspanne slechts acht films afleverde terzijde, kunnen we stellen dat het type prent waar hij voor staat zich in de goede oude tijd van de videotheek waarschijnlijk op het onderste schap zou bevinden. Slecht gemaakte B-films dus (steevast met foeilelijke box-art) die we alleen maar zouden overwegen als er geen andere opties meer voor handen waren.
Ook zijn negende film The Ledge hoort in dat rijtje thuis: een survival thriller met een niet-zo oninteressant uitgangspunt, maar waar Ford weinig weet mee aan te vangen. De plot draait rond de Amerikaanse vriendinnen Kelly (Brittany Ashworth) en Sophie (Anaïs Parello), die aan de vooravond staan van een intensieve onderneming: het beklimmen van de Italiaanse Dolomieten. Plots verschijnen vier mannen aan hun blokhut – ook Amerikanen (wat is de wereld toch klein!) – en vanaf dat moment neemt The Ledge een eerste rampzalige duikvlucht in geloofwaardigheid. Na wat typisch ‘frat-boy’-geflirt – compleet met onnozele cliché-vragen als “So…me and the boys were wondering if you wanna party?” – maken we snel kennis met het agressieve en psychopathische karakter van leider Josh, die omwille van een kort lontje Sophie om het leven brengt. Kelly filmt vanop afstand de nasleep hiervan, wordt door de jongens gespot en het verticale kat- en muisspel om de videobeelden te onderscheppen kan beginnen.
Helaas werkt de beoogde suspense voor geen meter, en daar is zowat elk facet dat dergelijke survival-thriller zou kunnen opwaarderen schuldig aan. Ten eerste krijgen we af te rekenen met een rammelend scenario waarin de aanwezigheid van enkele personages gespaard blijft van alle logica. Het is duidelijk dat de vrienden van Josh daar flink tegen hun goesting zitten en perfect weten hoe explosief en labiel hij is. Dat drie volwassen mannen dan nog überhaupt met hem optrekken, laat staan naar de andere kant van de wereld vliegen om een berg te beklimmen, is een mysterie van epische proportie. Dat diezelfde Josh irritant gespeeld wordt door Ben Lamb (die zich duidelijk amuseert met het uitspugen van racistische en vrouwonvriendelijke praat) herbergt nog de ietwat magere gunst dat we makkelijker juichen voor de gevaarlijke klim van Kelly, maar daar is dan ook alles zo’n beetje mee gezegd. Brittany Ashworth vult haar rol van opgejaagd wild gelukkig wel naar behoren in maar die prestatie wordt dan weer deels overschaduwd door enerverende flashbacks en voice-overs van haar verongelukte mentor en vriend die haar als een soort Yoda vergezelt en ongewild op de lachspieren werkt (“Use your mind, not your muscles” en nog meer van die onzinnige wijsheden). Nog een leuk weetje: terwijl Kelly bloed, zweet en tranen verbruikt in de weg naar boven bereiken de mannen schijnbaar diezelfde top met de minste inspanning via een andere (wandel-)route.
Op visueel vlak valt er ook bitter weinig te rapen. Als de camera boven het imposante gebergte zweeft levert dat hier en daar wel fraaie shots op, maar die staan haaks op de close-ups van de actie, waarbij slecht gekozen belichting en de complete afwezigheid van natuurelementen als regen, sneeuw of wind nauwelijks kunnen verhullen dat de rotswanden met gips en polyester zijn opgetrokken in een sound-stage, aangevuld met CGI in de achtergrond. Dat artificiële karakter wordt helaas nog eens extra in de verf gezet wanneer Kelly – in T-shirt en op 3000 meter hoogte – nauwelijks last lijkt te hebben van de koude, terwijl de mannen nochtans goed ingepakt zitten, wollen muts incluis. Neen, zelfs voor verstand-op-nul-vertier is The Ledge te flauw, te ongeloofwaardig en ongegeneerd lamentabel op het vlak van regie. Als we dan toch op duizelingwekkende hoogte willen vertoeven, zetten we liever Cliffhanger uit 1993 met Sylvester Stallone nog eens op. Ook daar zaten we met enkele ongeloofwaardige passages en een over-the-top acterende ‘bad guy’ (John Lithgow), maar daarbij keken we tenminste niet na tien minuten al op ons horloge.
