Het is ondertussen al twaalf jaar geleden dat we voor het eerst kennismaakten met de aristocratische Britse familie Crawley en hun bedienden. Vijf jaar lang waren de perikelen van het aristocratische leven in tijden van verandering te zien via het kleine scherm. Maar het publiek had nog niet genoeg van de etiquette en gedragsregels van de Britse high-society en zo volgde in 2019 een eerste film. Wegens succes werd er snel gedacht aan een vervolg dat door COVID-19 even op zich liet wachten. De tweede film Downton Abbey: A New Era wijzigt weinig aan de beproefde formule. A New Era serveert opnieuw liefdesperikelen, schandaleuze geruchten en strikt nageleefd decorum, overgoten met een saus van geestige opmerkingen en verfraaide kostumering. Niet meteen culinair hoogstaand, maar best te smaken met een lekker kopje thee.
A New Era heeft twee grote verhaallijnen, wat de film een stuk spannender doet klinken dan de plot eigenlijk is. Als eerste komen de Crawleys erachter dat Violet Crawley (een zoals steeds onovertrefbare Maggie Smith) een villa in het zuiden van Frankrijk heeft geërfd. Hoe deze villa precies in het bezit is gekomen van de Dowager Countess zorgt voor opwinding en speculatie binnen de familie. Terwijl een deel naar Frankrijk reist om dit landhuis te inspecteren, ontvangt Lady Mary (Michelle Dockery) ondertussen een heuse filmcrew in Downton. Zeer tegen de zin van de oude garde, maar wegens reparatiekosten broodnodig en dus staan de Crawleys toe dat er een ‘moving picture’ wordt opgenomen op hun gronden, tot groot jolijt van de bedienden. De filmcrew moet echter alles omgooien wanneer ‘talkies’ plots de cinema’s overnemen. Wie ooit Singing in the Rain zag, zal enkele plotelementen herkennen.
In klassieke storytelling gebruikt men een drie-actstructuur, waarbij men grosso modo het verhaal opdeelt in eerst een set-up, vervolgens een ontwikkeling en tot slot de ontknoping. En hoewel die indeling in zekere mate van toepassing is op het script, lijkt er verder niet echt gewerkt te worden met enige plottwists of ‘plot points’, waarbij er iets gebeurt dat het verhaal van zijn koers gooit. Wie vertrouwd is met Downton Abbey weet dat insinuatie en potentiële intrige vaak de voornaamste narratieve drijfveren zijn – en in het geval van A New Era ook de enige.
De vorige film diende voornamelijk om alle losse eindjes opengelaten in de serie nog mooi aan elkaar te verbinden. Wie alleen was, vond liefde. Wie zijn weg kwijt was, vond zijn pad. A New Era is niet geïnteresseerd om scheuren te maken in dit keurig verpakt geschenk, maar tracht enkel er nog een elegante strik rond te binden. Al wie het optimale geluk nog niet bereikt had, wordt nu bediend. Maar het leven van de meeste personages was al zodanig perfect dat ze bijgevolg niets anders te doen hebben dan mooi zijn en simpelweg bestaan. Een feestje hier, een reisje daar; niets gooit roet in het eten van al wie in Downton Abbey aan tafel schuift. Uiteraard duiken er nog steeds onzekerheden op en loert mogelijk verdriet, maar niets om de vastgeroeste glimlachjes te lang te doen vervagen.
Het plot is mager en voorspelbaar, een zekere ‘suspension of disbelief’ is zeker vereist (Fransen die vlot Engels kunnen, een Engeland waar de zon altijd schijnt) en de kleine filmlessen zijn te pover voor echte filmkenners. En toch werkt Downton Abbey: A New Era omdat het exact datgene biedt wat wordt verwacht: prachtige drone shots van Britse landhuizen, typische kledingdracht in al zijn pracht en praal, overdreven etiquetteregels die tot op de millimeter gevolgd worden en uiteraard iconische oneliners van Dame Maggie Smith. Cinema is A New Era niet, en dat beweert het ook niet te zijn. De dialogen zijn licht, gevat en op-en-top Brits en echte problemen zijn er niet (lang). Het is simpelweg mooi verpakt escapisme. Maar nog mooier hoeft het nu ook weer niet te worden.
