Bon Iver en Flock of Dimes mogen hun natste keyboarddromen uitleven op “Ever New”, een herwerking van een vijfendertig jaar oude new-age song.
Ja, u leest dat goed: New age. De context is niet die van een eindeloos aanslepende bezinning, maar is helemaal hip en happening. In 1986 ging Beverly Glenn-Copeland achter de synthesizer zitten en liet de weidse natuur van zijn thuis in Ontario, Canada doorheen zich stromen. Lichtinval en weerselementen werden haast synesthetisch omgezet in toetsaanslagen en drumpatronen. Het resultaat was een bedwelmend album, maar er werden slechts een handvol exemplaren van verkocht. De tijd heeft Glenn-Copeland echter ingehaald en doorheen de voorbije decennia bleef de interesse voor het album gestaag groeien. Pitchfork pikte het album vorig jaar op en op de golven van de hernieuwde belangstelling komt er in december een volledige herwerking van het album waaraan schoon volk als Arca, Blood Orange en Julie Holter hun medewerking verleenden.
Tekenen eveneens present: Bon Iver en Flock of Dimes, oftewel Jenn Wasner, een van de leden van Wye Oak. Samen namen ze het lentebriesje “Ever New” onder handen. De teksten zijn eerder puur te noemen waarbij de lente, het gezang en nieuw mensenleven in een eindeloze cyclus steeds in elkaar worden hergeboren. Telkens weer zoeken de ingetogen stemmen van Vernon en Wasner elkaar op als zwaluwen in een vlucht om vervolgens een eigen baan te kiezen en weer samen te smelten. Die dans doet de individualiteit vervagen tot een licht hypnotiserende zwerm die zwerft over de zweverige instrumentatie tot er enkel mooie pianotoetsen resten om ons uitgeleide doen.
Dit is een nummer om bij te ontwaken, om elke dag opnieuw te groeten en verwonderd te zijn over wat is geweest en nog kan zijn. Zesenhalve minuut duurt het en dat is ongeveer even lang als de snoozefunctie op de wekker, maar eindeloos veel aangenamer.
