Less is more lijkt de laatste jaren het adagium van Soulwax nadat ze de voorbije twintig jaar alles al hadden bereikt in de rock- én dancewereld en de wereld aan hun voeten lag. De broers Dewaele stellen steeds nieuwe uitdagingen om zichzelf muzikaal te vernieuwen. Zie From Deewee, een plaat gehouwen uit één take. Of Essential, met twaalf tracks rond het begrip … essential. Deze keer brengen ze een plaat uit waarop slechts één instrument te horen is.
Geluidsfetisjisten als de broers Dewaele stellen zich in zo’n geval niet tevreden met een luit, bouzouki of elektrische gitaar, neen, ze namen een plaat op met de EMS Synthi 100, een legendarische analoge hybride synthesizer waarvan er begin jaren ‘70 slechts dertig werden geproduceerd.
Soulwax zei in een interview de hele wereld te hebben afgespeurd naar een synthesizer als deze, zonder succes. De ironie wil natuurlijk dat er de hele tijd een in hun achtertuin blijkt te staan, in het IPEM, een afdeling van de faculteit musicologie van de UGent. Ze kregen de synthesizer in bruikleen en brachten hem als animistische sjamanen tot leven. Ze keken het toestel diep in de ogen (of LED-schermpje) en een wederzijdse liefde ontlook.
Het resultaat is deze liefdesbaby van een plaat die zowel een chromen kilheid uitstraalt als een menselijke hartslag door de bekabeling jaagt. De EMS Synthi 100 ziet er op het eerste gezicht uit als een controlepaneel in een ondergrondse atoomschuilkelder uit een film van Stanley Kubrick of de Koude Oorlog. Maar als je de juiste knopjes weet te beroeren, is ze even verleidelijk en wulps als Tedere Tronica uit Suske en Wiske. Dit toestel stamt nog uit de tijd dat technologie en stijl hand in hand gingen, als een vergeelde postkaart van Expo ‘58.
De muziek die de broers Dewaele uit deze bak toveren valt niet los van de technische kant van het verhaal te beluisteren, maar voor die meer droge materie verwijzen we u graag door naar Wikipedia en andere blogs van ingenieurs die hiervan opgewonden geraken. Waar het ons hier om gaat, is de muziek die Stephen en David hieruit hebben gehaald.
“Movement 1” haalt de schakelaar over, de elektriciteit brengt de machine tot leven, de mogelijkheden worden uitgetest en alle circuits beginnen zich op te warmen voor een avondje cybernetische fun. Het is de prelude voor de symfonie die zich in zes opeenvolgende bewegingen zal ontrollen en die het best in één rit beluisterd kan worden. Afzonderlijke nummers of singles hebben weinig nut in het land van artificiële intelligentie.
Wanneer in “Movement 2” die synthesizer begint te spreken krijg je een soort aha-erlebnis en blijkt deze R2D2 zich plots verstaanbaar te kunnen maken in plaats van monotoon elektronisch gebeuzel uit te kramen. Als de bleeps zich in hun cadans gehesen hebben, hangen ze hun wagonnetje aan de Trans Europe Express om mee in Wenen een koffie te slurpen in een late night café. Er gebeurt niet zo gék veel, de sound moduleert naar verschillende toonhoogten om tenslotte tergend hoog te gaan en de bekabeling van uw zenuwstelsel overhoop te gooien. Hoogst waarschijnlijk valt hier een technische verklaring aan de hand van oscillatoren voor te vermelden, maar verdorie, er gebeurt toch wel degelijk iets dat zich moeilijk laat benoemen.
Op het einde van de track krijgt de synthesizer een eerste opstoot van elektronische puberteit waar weinig mee aan te vangen valt, maar zoals bij elke puber moet je deze gewoon laten uitrazen om dan weer groovy over te gaan naar de derde beweging, dat een soort spacy beat zou kunnen zijn op het volgende album van Shabazz Palaces. Bij “Movement 6” zijn we aangekomen bij vintage Soulwax-sounds zoals we deze al kennen sinds de Nite Versions en is de reis voltooid. De broers Dewaele tonen zich als waardige erfgenamen en volleerde bestuurders van dit ruimteschip.
Waren de vorige platen technische krachttoeren, toch vielen ze soms eerder kil uit omwille van hun berekend karakter en afgelikte productie, ook al werden ze door al te menselijke muzikanten gemaakt. Nu laat Soulwax het menselijke aspect helemaal achterwege en laten ze enkel de technologie spreken. Het resultaat is een warm, menselijk en vooral prima album, bliep-tuut-bloep nog aan toe.
