The Mustang

Mens en paard hebben al duizenden jaren een unieke, haast mystieke band met elkaar. Met zijn trouwe viervoeter onder zich vocht de mens veldslagen uit, bewerkte hij het land of vluchtte hij weg van honger en miserie. De speciale status van het dier wordt nog eens benadrukt door het feit dat het ros in onze taal ‘benen’ heeft en geen ‘poten’. Het paard als verlengde van de mens dus. Al een tijdje is de ‘paardenprent’, als dat genre überhaupt bestaat, helemaal terug. Films als The Rider en Lean on Pete slagen er wonderwel in om die mystieke band tussen mens en dier enigszins vorm te geven. The Mustang doet heel hard zijn best om bij dit groepje toppers te horen, maar gaat jammer genoeg ten onder aan een al te nadrukkelijke symboliek en een te prekerige boodschap.

Roman Coleman zit al twaalf jaar in de bak in Nevada. Hij moet er niet alleen afrekenen met het harde gevangenisleven, maar ook met de occasionele bezoekjes van zijn dochter Martha die hij amper onder ogen kan komen omwille van het gedeelde gewelddadige verleden. Als Coleman wordt opgenomen in een rehabilitatieprogramma dat onder meer het trainen en africhten van wilde mustangs inhoudt, slaagt de man er langzaam maar zeker in om zijn demonen onder ogen te zien.

The Mustang is echt een film waar de doorsnee Amerikaan warm voor loopt. Het hoofdpersonage Coleman, een ruwe bolster met blanke pit, past perfect in een lang rijtje van Amerikaanse antihelden, gaande van Jeremiah Johnson in Jeremiah Johnson tot Derek Vinyard  in American History X, die een transformatie ondergaan om uiteindelijk als een gelouterd mens te eindigen. In tegenstelling tot deze voorbeelden, maakt The Mustang echter de kapitale fout om een wel heel schoolse aanpak te gebruiken om zijn punt te maken. Zowel in het begin als op het einde krijgen we een tekstje te lezen waarin het belang van dergelijke rehabilitatieprogramma’s wordt onderstreept. Het lijkt wel alsof de film zichzelf promoot om als lesmateriaal te worden gebruikt. De al te evidente symboliek die je anderhalf uur door je strot krijgt geramd, is ook een doorn in het oog. Als Coleman tegen de grond wordt gewerkt omdat hij tijdens een trainingsessie op een paard begint te kloppen, moet ook het paard gekalmeerd worden. Het shot waar ze naast elkaar liggen, bijna oogbal tegen oogbal, is zo nadrukkelijk dat het niet mooi meer is. Het opzet van de film is al duidelijk vanaf de eerste minuten, het is echt niet nodig om hier eindeloos op te variëren met al te onthullende symbolische shots.

Nazi, crimineel, racepiloot, bewakingsagent, … Het aantal variaties op het thema van broeierige, onderhuidse masculiniteit bereikt stilaan zijn verzadigingspunt bij Schoenaerts. Dat de man een flink potje kan acteren staat buiten kijf. Het is echter ook waar dat de man dringend eens uit een ander vaatje moet tappen als hij nog uitdagende rollen wil krijgen in de toekomst. Als er een ding is dat een acteur wil vermijden, dan is het wel typecasting. Het zou bijvoorbeeld bijzonder verfrissend kunnen zijn om Schoenaerts eens een echte seut te zien spelen. Een rol vergelijkbaar met die van Kevin Janssens in De Patrick. Zo hou je je carrière interessant, voor jezelf en voor je publiek.  

The Mustang is uiteindelijk een echte crowdpleaser geworden, het type film waar je met een goed gevoel buiten komt. Bovendien heb je ook nog een belangrijke les geleerd: rehabilitatieprogramma’s met paarden zijn nuttig omdat ze de integratie van de inmate in de samenleving bevorderen. Interessante cinema levert het niet op, maar Vadertje Staat kan zich tenminste op de borst kloppen dat hij goed bezig is. U beslist volledig zelf of u aan het handje wil genomen worden in deze vrij makke, maar wel mooi gefotografeerde boodschapfilm.