In de jazzwereld is het de gewoonte dat muzikanten in steeds wisselende combinaties aan de slag gaan. De fine fleur van de Portugese freejazzscene komt samen in het Lisbon Freedom Unit, waarvan het debuut nu verschijnt op het Clean Feed label.
Spilfiguur binnen het Lisbon Freedom Unit is gitarist Luís Lopes. Bij het samenstellen van het Lisbon Freedom Unit ging hij op zoek naar artiesten met wie hij al samengespeeld had en met wie hij een muzikale band heeft. De meest bekende naam is waarschijnlijk saxofonist Rodrigo Amado, met wie Lopes al samenwerkte in zijn Humanization Quartet. Daarnaast is er nog het volledige Red Trio met Hernâni Faustino (bas), Rodrigo Pinheiro (piano en rhodes) en Gabriel Ferrandini (drums) en twee leden van Garden met Bruno Parrinha (saxofoon) en Ricardo Jacinto (cello). Het nonet bestaat ten slotte ook nog uit twee jonge snaken — Pedro Souza (saxofoon) en Pedro Lopes (eletronica) — die samen spelen in EITR. Het resultaat is een band die tegelijk eclectisch (de verschillende personaliteiten) als uniform (een gedeelde visie) aanvoelt.
De titel van het album is een verwijzing naar het zestiende-eeuwse satirische werk Lof Der Zotheid van de Nederlandse humanist Desiderius Erasmus. Want het samenbrengen van negen muzikanten met elk hun eigen persoonlijkheid is eigenlijk toch wel een stuk gekkenwerk. Na twee optredens in Lissabon trok de band in november 2015 voor twee dagen de studio in. Het resultaat is Praise Of Our Folly waar vier lange stukken met een lengte tussen tien en vijftien minuten op terechtgekomen zijn.
Wat het Lisbon Freedom Unit serveert, is zeker geen gemakkelijk behapbare brok jazz. De vaak hermetische stukken maken dat dit muziek is die je niet gewoon moet beluisteren, maar die inleving en aandacht vereist. Het eerste stuk — eenvoudig “I” getiteld — begint rustig met aftastende instrumenten om langzaam op te bouwen en stilaan de spanningsboog op te spannen. Het is echter pas op het einde dat het nummer een normaal geluidsniveau bereikt. Anders gaat het eraan toe in “II”. Instrumenten die schijnbaar van de hak op de tak springen, instrumentale stukken die los van elkaar lijken te staan op het eerste gehoor, maar waarbij er toch langzaam een zekere eenheid naar voor komt. Als mieren lijken de instrumenten over elkaar te kruipen, terwijl het nummer zachtjes crescendo gaat.
Al even abstract en hermetisch is het derde nummer waar de blazers eerst hortend en stotend met elkaar communiceren. Later gaat het nummer over in een bedrieglijke kalmte, als een vijver waar onder het oppervlak van alles gebeurt. Het laatste stuk, “IV”, is het meest uitbundige van het album, maar allesbehalve easy listening. Tussen de schijnbare chaos worden er knap lyrische stukjes verweven alvorens tegen het einde knisperend uit te doven.
Praise Of Our Folly is het resultaat dat je krijgt als je negen straffe, eigenzinnige muzikanten bij elkaar zet. Het dreigt soms alle kanten op te gaan, maar toch zit er een rode draad door het album. Die van muzikaal avontuur, van muzikale zotheid.
