Geen enkele ouder wil kiezen tussen zijn kinderen, zeker niet wanneer leven en dood op het spel staan. In The Killing Of A Sacred Deer wordt de charismatische hartchirurg Steven Murphy (Colin Farrell) voor die onmogelijke keuze gesteld.
Steven Murphy leidt samen met zijn vrouw Anna (Nicole Kidman) het perfecte leventje; ze wonen in een villa in de rijke voorstad en hebben twee kinderen die goed presteren op school. Maar in het verleden heeft Steven een cruciale fout gemaakt die een van zijn patiënten het leven kostte. Martin (Barry Keoghan), de zestienjarige zoon van de overleden patiënt, komt de rekening vereffenen. Een aanvankelijk onschuldige vriendschap mondt uit in een spel met een donker opzet en Steven wordt voor een onmogelijke keuze gesteld: er zal iemand moeten sterven.
Het verhaal is een moderne Griekse tragedie en tot op zekere hoogte een adaptatie van de Iphigenia-mythe, een tragedie die Euripides in 406 voor Christus heeft neergeschreven. Iphigenia was de dochter van koning Agamemnon en koningin Klytaimnestra. Nadat Agamemnon de heilige hinde (Sacred Deer) van de Griekse godin Artemis had gedood, kon hij niet meer uitvaren naar Troje. Een waarzegger vertelde Agamemnon dat Artemis kwaad op hem was en dat hij, om een gunstige wind te krijgen, zijn dochter zou moeten offeren. In The Killing Of A Sacred Deer dient de rol van Martin eigenlijk ook eerder als een goddelijke tussenkomst geïnterpreteerd te worden. Wraak is niet zijn motief, Martin wil eerder een typisch Grieks-tragische katharsis (een reiniging) bekomen.
The Killing Of A Sacred Deer is tragisch, maar ook komisch. Regisseur Yorgos Lanthimos zet de absurditeit van The Lobster, zijn vorige film, verder. Deze keer wordt er niemand in een dier veranderd, maar absurde dialogen en droge humor zijn wel weer van de partij. Conversaties met als inhoud: “Onze dochter is beginnen te menstrueren” of “Ik wil uw okselhaar zien” zijn normale kost, de personages kennen geen taboes. Ongemakkelijke situaties worden nog ongemakkelijker, zeker op seksueel vlak. De zogenaamde Greek Weird Wave-cinema viert met deze film hoogtij.
Door de afstandelijke regie en de kille fotografie van Thimios Bakatakis komt deze tragikomedie volledig tot zijn recht. De camera beweegt traag en smakeloze taferelen worden in close-up gehouden. In The Lobster maakte Lanthimos voor het eerst gebruik van filmmuziek en sindsdien is hij ermee aan het experimenteren; hij combineert muziek en scènes die niet dezelfde sfeer hebben. Het meest dramatische moment is vaak het grappigste, waardoor de kijker soms echt niet weet wat te denken.
The Killing Of A Sacred Deer voelt met momenten erg Kubrickiaans aan en bevat opvallende referenties aan The Shining. In beide films wordt de vaderfiguur, door zijn eigen menselijke fouten, tot waanzin gedreven. Het gezin krijgt te lijden onder de noodlottige situatie en vooral het jongste gezinslid vormt het doelwit. Beide verhalen zijn overladen met metaforen en brengen een negatief mensbeeld naar voren. Lanthimos houdt onze menselijke aard en de maatschappij een spiegel voor. De reflectie is lachwekkend.
De hele opbouw naar de katharsis is ijzingwekkend én absurd. Maar naar het einde toe kiest Lanthimos resoluut voor zwarte komedie en verloochent hij de Griekse tragedie; willekeur neemt de bovenhand en Lanthimos maakt nog even van de gelegenheid gebruik om het noodlot te bespotten. The Killing Of A Sacred Deer is een fascinerende flirt met tragedie en komedie. Om de echte impact van de film te begrijpen, zullen er echter nog wat jaren moeten overgaan, net zoals dat bij The Shining het geval was. De film blijft voorlopig wel hangen en spookt wat verder in het hoofd, maar er is nog wat rijping nodig.
