Pixies :: Head Carrier

“Pfff, de Pixies die nog eens goed willen cashen en dan nog wel zonder hun unique selling proposition Kim Deal?” Het is een uitspraak die Head Carrier de puristische marketingdenkers onder ons zonder twijfel zal weten te ontlokken. Helemaal ongelijk heeft dit wat irritante en snoeverige soort popsnob daarmee niet. Máár: gelijk hebben is ook niet altijd alles.

Want wie vooroordelen laat varen en Head Carrier beluistert als ware het de debuutplaat van een nieuwe jonge groep, ontdekt een degelijke plaat die misschien wat moet onderdoen voor de vier tijdloze albums die Pixies in zijn hoogdagen componeerde – ze waren dan ook van een buitenaards hoog niveau – maar niet voor pakweg het solowerk dat Black Francis in de laatste twee decennia uit zijn obese lijf wist te persen.

In titel- en aftrapnummer “Head Carrier” uit Zwette François zijn twijfel over het tweede leven van de band: “It’s deja-vu/It’s not like I planned/Looks like I’m going where I’ve already been.” Een poging om de hierboven beschreven critici te snel af te zijn? Prima song verder, die perfect op Bossa Nova had kunnen staan. In “Classic Masher” hoor je meteen duidelijk dat Paz Lenchantin niet alleen werd aangetrokken voor haar baskwaliteiten maar ook omdat haar keel een waardige vervanger vormt voor die van Kim Deal.

In de onder de twee minuten afklokkende uppercut “Baal’s Back” – gezongen vanuit het standpunt van Lucifer, Beëlzebub, de duivel dus – zet Black Francis het naar aloude gewoonte nog eens flink op zijn typische schreeuwen. “Might as Well be Gone” en “Tenement Song” klinken een stuk melodischer en doen meer denken aan de folky rocksongs die Black Francis solo ten berde brengt dan aan het oude werk van de Pixies.

Tijdens “Oona” komen ons spontaan herinneringen aan “Gouge Away” aangewaaid. Zingt Francis over het sollicitatiegesprek dat hij voerde met kersverse Pixie Lenchantin? “And automatic writing/I hear they have it nightly/And wild jams/Please, I wanna be in your band,” zingt hij immers wat hijgerig. De instant punkpopklassieker “Talent” is – met dank aan de steeds weerkerende gitaarriedel die Joey Santiago uit zijn mouw schudt – een van de meest aanstekelijke songs op de plaat. Een stevige griep van een goed jaar is er niets tegen. In “Bel Esprit” kwelen Francis en Lechantin elk om beurt een tekstregel. De song heeft nog het meest weg van de gelaagde melodieuze noise die de band een kwart eeuw – damn, we worden oud – geleden al tentoon spreidde in pakweg “River Euphrates” of “Letter To Memphis”.

De geest van Kim Deal waart toch nog een beetje rond op Head Carrier: Francis en Lechantin schreven samen “All I Think About Now”, een soort van afscheidsbrief aan de legendarische en immens populaire voormalige bassiste en mascotte van de Pixies. Muzikaal is de song echter weinig meer dan een slap doorslagje – die intro, die oohooh’s – van “Where Is My Mind?”

Het gejaagde en lekker vuil klinkende “Um Chagga Lagga” liet de band enige tijd geleden bij wijze van voorsmaakje al op de wereld los. Het is een nummer dat zich zonder moeite kan meten met het beste werk van de band en nog het dichtst aanschurkt bij de futuristische punkrock die de band uit Boston produceerde ten tijde van Tompe Le Monde. Tijdens “Plaster of Paris” moesten we telkens opnieuw denken aan Wire, de legendarische en invloedrijke Britse artpunkband. Het slepende en in driekwartsmaat gespeelde “All the Saints” ten slotte is een fijne, wat melancholische afsluiter.

Het zal moeilijk worden dit jaar een betere verzameling indierocksongs te vinden. Al moeten we er eerlijkheidshalve wel bij vermelden dat dat niet zozeer komt doordat Head Carrier uitzonderlijk fantastisch is, maar eerder omdat we nu eenmaal in voor rockliefhebbers barre – Synthesizerpop! Andere hipstertroep! – tijden leven. De Pixies vertoeven echter duidelijk nog onder de levenden en leverden – zeker voor de talloze fans die de band nog steeds telt – een waardevolle plaat af, zij het dan een die goede met minder goede momenten afwisselt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien − veertien =