Ze lijkt al een eeuwigheid mee te gaan, Chantal Acda, maar toch kwam het pas in 2013 tot een
eerste echte soloplaat. Twee jaar later is er een opvolger, The Sparkle In Our Flaws. In vele
opzichten een verderzetting van de ingeslagen weg, met een tijdelijke thuis-plek aan de andere kant
van de wereld, waar connecties met gelijkgezinden sterker werden uitgediept en imperfecties
veranderden in iets moois.
enola: Als Let Your Hands Be My Guide de plaat van de bevrijding was, wat is
deze dan?
Acda: Een voortzetting daarvan. Op die vorige plaat heb ik de eerste stappen gezet om in
mijn eigen ding te gaan staan, maar die opnames hebben er ook voor gezorgd dat ik ben gaan
nadenken. Het was de start van een onderzoek: wat kan ik nu eigenlijk echt? Dat is nogal
onduidelijk voor mij, omdat ik niet zo technisch onderlegd ben. Daar hebben Shazad (Ismaily) en
Nils (Frahm) echt wel op aangestuurd: “je hebt echt wel een kracht”. Ik weet nu dat dat mijn
overgave is. Er is geen enkel instrument dat ik perfect beheers, ik ben geen technisch goeie
zangeres, ik kan geen noten lezen, maar ik merk wel dat ik me echt kan geven aan de muziek die ik
maak en dat ik dan ook meteen stop met nadenken. Ik ben op zoek gegaan naar die knop. Ik ben er
zeker van dat er een manier was op die aan en uit te zetten.
enola: En, hoe werkt die knop?
Acda: Het is heel erg in mezelf, maar ik voel dat ik een klik kan maken. Ik weet wel dat ik
daar bepaalde dingen voor nodig heb. Het belangrijkste is dat ik me omgeef met de juiste mensen.
Bij deze plaat kom ik een stapje verder in het opzoeken van vrijheid.
enola: Nils Frahm was er niet bij deze keer.
Acda: Nils was er inderdaad niet bij, maar ik ben er wel zeker van dat wij nog dingen gaan
doen samen. Ik had heel fel het gevoel dat ik in de eerste plaats iets met Peter Broderick wilde
doen. We zijn de studio in gegaan, nog altijd met het idee dat Nils mee zou doen. Dat hij overdubs
zou doen en de plaat nog verder zou bewerken. Alleen: we zijn zo loos gegaan in de studio dat er
eigenlijk geen plek meer was. En iemand vragen alleen om z’n naam, dat is mijn ding niet.
enola: Het is een heel muzikale plaat, er zitten veel details in.
Acda: Ja, ik weet eigenlijk niet wat er gebeurd is in die studio. Het was een impulsief
feestje (lacht). Heerlijk. De opnames zelf zijn zo organisch gegaan dat we eigenlijk ook niet meer
helemaal weten wie wat heeft gespeeld. Daarna zijn er nog wat overdubs door verschillende mensen
gebeurd en is Peter alles nog gaan mixen. Maar de basis van de plaat die stond er op in zes dagen.
Als je iemand als Shazad Ismaily in de studio vraagt, dan pakt hij gewoon eender welk instrument
en begint te spelen. Eerste take en klaar. Hij had op de vlucht naar de studio de opnames beluisterd
die we al klaar hadden. Een heel instinctief gebeuren allemaal. Er zijn heel weinig worden gebruikt
… Opnieuw, ja. Ik denk dat er eigenlijk geen andere manier is voor mij.
enola: De plaat is bij Peter Broderick thuis opgenomen in een klein plaatsje aan de Stille
Oceaan in Oregon. Heeft de locatie zelf iets bijgedragen aan de plaat?
Acda: Ja, heel veel. Het nummer “Homes”, is daar voor mij ook heel fel mee verbonden. Ik
heb het ook geschreven met het idee dat ik daarheen ging. Ik heb het daar ook pas afgewerkt. Weet
je, iedereen noemt zijn thuis de plek waar je huis, werk en kinderen zijn, terwijl ik me vaak pas
thuis voel als ik weg ben. Die plek heeft dat echt versterkt. Er is daar alleen natuur en verder niks.
Leegte. Het enige wat ik heb gezien is een hert dat op de veranda stond. Ik had een jetlag, stond
elke morgen op om te gaan lopen aan het strand en er is gewoon niemand daar. Dan begin je anders
aan een dag dan in Berlijn of Brussel.
enola: Hoe is het ongeveer gegaan toen je Shazad Ismaily en Peter Broderick gebeld hebt
om een nieuwe plaat op te nemen?
Acda: Bij Shazad was spannend, want die heeft het erg druk, maar ik dacht wel dat hij het
heel erg graag wilde doen. Ik heb hem een hele lange mail gestuurd waarin ik nog eens gezegd heb
hoeveel hij voor mij betekend heeft bij de vorige plaat. Hij heeft er meteen op gereageerd dat hij
kwam. Bij Peter was het nogal duidelijk dat we echt een klik hebben, die hoef ik niks uit te leggen.
Ik heb hem eenvoudig geskypet en hij zei “yeah, when do you come, tomorrow?”. Ik heb echt
geluk dat ik dit met hen heb mogen doen.
Verwar kwetsbaarheid niet met zwakte
enola: Je bent ondertussen ook van platenlabel veranderd.
Acda: Met pijn in het hart. Gizeh, mijn vorig label, merkte dat na mijn vorige plaat de basis
die ze mij konden bieden, niet voldoende was. Ik voelde dat ook wel. Ik maak geen radiomuziek.
Als je een groter label hebt, dat iets breder gaat, dan kunnen ze je visueler maken, zodat mensen
weten dat je er bent. Op een gegeven moment zijn we met een aantal labels gaan praten. Bij
Glitterhouse zijn ze wat ouder, meer ervaren en wilden ze overal onafhankelijke persmensen op
zetten. Gizeh wilde zelf ook dat ik het deed. Ik zal er altijd een thuis hebben en de deur zal altijd
open staan. Het is dus op een heel mooie manier gegaan en we spreken elkaar nog vaak.
enola: Heeft dat de manier van werken veranderd?
Acda: Ik kende de mensen van Glitterhouse al omdat we er ook Distance, Light & Sky bij
zitten (de andere band van Chantal met Chris Eckman en Eric Thielemans, jp). Tot nu toe hebben ze
ook alles gedaan wat ze beloofd hebben. Er is ondertussen een management tussen gekomen. Gentle
Management, the big monster (lacht). Maar dat heeft me eigenlijk deugd gedaan. Ik trok het
niet meer, de muziekwereld is heel hard, afwijzingen kwamen op mijn eigen bord terecht, dat was te
heftig voor mij. Nu staat mijn manager Inge De Bruyn daar tussen.
enola: Je zangstem blijft heel herkenbaar. Maar hoe zit dat nu, zing je met kwetsbare
vastberadenheid of vastberaden kwetsbaarheid?
Acda: Het was het laatste en het is nu het eerste. Langs de andere kant, als je zegt
vastberaden kwetsbaarheid dan lijkt het alsof je er over nadenkt om het zo te doen klinken. En als ik
één ding niet doe als ik zing, is het nadenken. Dat ik dan die kwetsbaarheid opzoek, heb ik zelf echt
niet door. Naar mijn gevoel was ik echt on a roll (lacht). Die kwetsbaarheid zit gewoon in
mij, ik hoef daar niet naar te zoeken of te benadrukken. Maar als je er over nadenkt: als je met
overgave zingt, ben je sowieso heel kwetsbaar. Eigenlijk was ik daar op de vorige plaats meer mee
bezig dan nu. Ik verwar kwetsbaar niet meer met zwakte. Ik ben wie ik ben, ik trek me de dingen nu
eenmaal harder aan. Maar mensen die mijn stem als kwetsbaar omschrijven, weten op die manier
wie er achter de stem zit. Ik hoop vaak zangeressen die heel schattig klinken maar van wie ik geen
idee heb wie het is. Als ik dan over mezelf recensies lees, dan denk ik “ja, dat zit er inderdaad
achter, dat ben ik”. Dan is de link tussen mij en de luisteraar wel echt, anders zouden ze iets anders
horen.
enola: Weet je waar je teksten vandaan komen?
Acda: Weet je, ik ken veel muzikanten die een plaat gaan schrijven en die er dan voor gaan
zitten, werken met google translate of poëzie, die alles laten nalezen … Maar bij mij? Waar komt dat
vandaan? Geen idee. Ik schrijf teksten in een soort vlaag. Ik zing iets, met de melodie erbij, voor ik
het opschrijf. Dat reflecteert mijn gevoel bij dat nummer, maar ik schrijf geen nummer met een
verhaal in mijn hoofd.
enola: De allerlaatste zin vat de plaat wel mooi samen: “Stil we guess, how we should be,
how it should be”.
Acda: Dat is de hele zoektocht geweest die achter mijn plaat zit: ik zie veel mensen stoeien
met kantjes van zichzelf of van elkaar die ze niet tof vinden. Ik ben ook altijd heel hard geweest met
mezelf. Het heeft me ook altijd heel onzeker gemaakt. Ik ben gaan graven in mezelf en pas als je
alles op tafel legt, kun je het omarmen en aanvaarden. Al die tekortkomingen zijn eigenlijk mooi.
Mooier dan weten wat je goed kunt. Er staat zelfs een liefdesliedje op deze plaat (“Everything and
everyone”, jp), wat ik niet zo snel doe, over een liefde die er niet kon zijn. Dat is iets waar ik heel
lang tegen gevochten heb: ik mag niet zo veel liefde voelen voor iemand met wie ik niet samen kan
zijn. Maar ik heb wel met volle kracht omarmd wat ik voelde voor hem, in plaats van het weg te
steken. In elk nummer komt dat gevoel van omarmen op een bepaalde manier wel terug. Bij
“Homes” ook: je wordt er op aangekeken dat je als moeder altijd maar weggaat, dat is heel zwaar
geweest. Ook dat ben ik gaan aanvaarden: soms moet ik even weg. Nu accepteren mijn kinderen dat
ook. Van dat vechten en zoeken bleef ook in de studio weinig over, nu was het gewoon spelen en
ademen.
enola: Dan is het vast moeilijk om terug uit die cocon te komen.
Acda: Ik heb echt een flinke dip gehad toen ik terug was. Je hebt een hele sterke connectie
met z’n drieën in de studio en dan moet je dat opnieuw loslaten. Je wordt echt van het ene in het
andere gegooid, dat zijn grote extremen. Ik ben gewoon heel dankbaar dat ik weet dat zij ergens
rondlopen, als ik weer hier ben. Toen Peter naar hier kwam afgelopen zomer stelde mijn vriend
(Eric Thielemans, jp) zich ook vragen. Maar hij zag dat het iemand is die mij heel gelukkig maakt.
Die intense, diepe verbinding heb ik ook in de plaat kunnen steken. Heel mooi. En nu mis ik dat
wel. Peter zie ik meestal wel om de drie maanden ongeveer. Na de bruiloft van Nils Frahm wist ik
dat ik hem een tijdje niet meer ging zien, dus net voor ik hem op de trein zette, heb ik hem gevraagd
om enkele releaseshows mee te spelen (lacht).
De intensiteitsradar
enola: Het heeft even geduurd om het gevoel van de studio over te dragen naar de
liveband.
Acda: Ja, maar nu hebben we echt een klik. Ik ben nu op het punt gekomen dat ik zeg
“jongens, doe je ding”. Ik voel me heel close met hen. Het geeft een hele andere dimensie aan de
muziek, ongelooflijk fijn, absoluut niet het klakkeloos naspelen van de plaat. Toen we dit jaar op
Boomtown speelden, hebben we één repetitie gehad van twee uur om een hele plaat te repeteren en
dan kwam Peter er nog eens bij met zijn zang- en vioolpartijen. Ik was heel zenuwachtig, hoe kon ik
dat nu weer in mijn hoofd halen om iedereen voor het feit te stellen dat we amper zouden repeteren.
Maar vanaf de eerste noten waren mijn zenuwen weg. Iedereen in mijn groep heeft zijn plek
gevonden en Peter bewoog zich daar tussendoor. Niemand moest dus zijn plek afstaan. Zij kijken
echt naar wat de muziek nodig heeft. Na het concert op Boomtown zijn er heel wat muzikanten op
me af gekomen om te vragen hoe ik het voor mekaar gekregen heb om zo’n groep bij elkaar te
krijgen (grijnst).
enola: Met wie wil je echt graag nog iets doen?
Acda: Met Amenra! Raar he? Maar het is een van de twee maar ik me in België het meest
verwant mee voel. De andere is Lyenn, maar dat is niet zo raar, omdat we dezelfde weg bewandelen
en mekaar helpen bij muzikale depressies. En dan heb je Amenra: totale overgave. Helemaal anders
dan wat ik doe, maar eigenlijk ook weer niet. Ik zoek diezelfde intensiteit op: je moet er helemaal in
op gaan, of je doet het niet. Als ik mensen in hun overgave zie gaan, ben ik mee. Echte overgave,
geen pathetisch gedoe. Er zijn steeds meer groepen die op veilig zijn gaan spelen. Je wordt er op
getraind om stiekem in je hoofd marketingwise te gaan denken.
enola: Ondertussen heb je ook een nieuw project met Distance, Light & Sky.
Acda: Dat is een hele leuke groep. Naast mijn eigen band is dat het project waar ik me het
meest wil voor engageren. Normaal gezien komt er volgende winter wel een tweede plaat: dat kan
ik niet laten, het is veel te leuk. Chris Eckman heb ik acht jaar geleden op een festival zien spelen in
Spanje, ik kende The Walkabouts wel, maar hij speelde in zijn eentje op een gitaar in een genre dat
ik eigenlijk nooit zou beluisteren. Hij had echt een mooie intensiteit. We hebben elkaar een hand
gegeven en sindsdien contact gehouden. Op een gegeven moment was het genoeg geweest en
hebben we besloten om effectief samen te werken. Hij heeft bakken ervaring. Heel boeiend en weer
iets helemaal anders dan Peter of Shazad. Hij is ouder en alles is wat meer gezakt bij hem, als
liedjesschrijver is dat heel boeiend.
enola: Die intensiteitsradar werkt goed tegenwoordig.
Acda: Hij staat aan (schaterlacht). Maar nu ga ik toch dat knopje van het onbewuste
tekstschrijven onderzoeken, dankjewel. Ik spreek je weer bij de volgende plaat.
enola: Afgesproken!
Op 29 oktober trapt Chantal Acda haar tournee af in de Paradiso in Amsterdam. Ze passeert
ook in alle Vlaamse provincies in het kader van Autumn Falls en bij een aantal concerten speelt
Peter Broderick mee met haar band. Alle data vind je op www.chantalacda.com.
