Enablers :: 2 maart 2015, Le Chaff

Een eerste show van een lange Europese tour waarbij tegen een (nu al) gigantisch slaaptekort moet opgebokst worden: nogal wat bands zouden het aangrijpen als excuus voor een lauwe opwarmshow. Niet zo bij Enablers.

Toegegeven, het ging er allemaal nogal ruw aan toe, sommige gitaarlijnen verdronken al eens in het totaalkabaal, en de voordracht van Pete Simonelli was vaak moeilijk verstaanbaar, maar in feite werkt dat wel bij deze band. Een afgeladen vol Le Chaff Café, middenin de Brusselse Marollen, was dan ook getuige van een indrukwekkend optreden waarin Enablers zich meteen met volle overgave op hun songmateriaal wierp, slaapgebrek of niet.

Het uit San Francisco afkomstige Enablers bouwt ondertussen al een dik decennium en vijf platen lang aan een opmerkelijk geluid waarin de postrock van Slint, de compromisloze drive van Shellac en de sterk allusieve poëzie van Simonelli (denk aan de kurkdroge observaties van pakweg Raymond Carver maar dan in weinig rechtlijnige poëtische beslommeringen gegoten, gekoppeld aan de podiumprésence van Oxbow’s Eugene Robinson) de belangrijkste bouwstenen vormen. Het kersverse The Rightful Pivot is daarbij opnieuw een sterke aanwinst in de discografie van de band. Aan opvallende stijlverschuivingen doet het viertal dan wel niet, maar hun sound wordt wel alsmaar meer uitgepuurd zonder ook maar iets aan urgentie in te boeten.

Zoveel was meteen duidelijk in deze set die behoorlijk sterk op die nieuwe plaat steunde. Plaatopener “Went Right” werd ook hier gebruikt als binnenstamper: wanneer Simonelli boven de gierende gitaren “Yeah, what the fuck, white boy?!” uitroept, hangt het publiek dan ook aan zijn lippen. Het is niet enkel de tekst zelf die de aandacht trekt, maar ook de manier waarop hij gedeclameerd wordt: Simonelli is duidelijk in zijn element achter een microfoon, duikt het publiek meermaals in, ijlt zijn poëtische frazen als in extase aan elkaar, en kijkt met priemende ogen willekeurige publieksleden aan terwijl hij in lange volzinnen de tragiek en de schoonheid van het dagelijkse, plotloze leven beschrijft.

Al was niet altijd even gemakkelijk te volgen waarover de man nu juist stond te lallen. Dat is anderzijds ook op plaat vaak zo (de bijgeleverde tekstboekjes zijn echt wel een conditio sine qua non voor wie wil volgen), dus echt afdoen aan de live-ervaring deed het niet. Bovendien stond het instrumentale drietal op gitaren en drums tegelijkertijd met zodanig vurige overgave hun partijen te spelen dat er steeds wel wat te beleven viel.

Hoogtepunten aanduiden is niet gemakkelijk in zo’n consistente set, een bloemlezing van iets meer dan een uur uit het recentere Enablers-oeuvre. In de middenmoot passeerde wel een bijzonder sterke en contrastrijke opeenvolging van nummers met het haast psychotische “Tundra” (met een indrukwekkende glansrol van Simonelli in de climax wanneer hij een zekere Angela “Where Has She Been Hiding?” toebrult), dat gevolgd werd door het lang uitgesponnen maar van spanning barstende “Look” en het tussen ruwe rock en lieflijke melodielijnen schipperende “Solo”.

Maar in feite dus een als geheel erg overtuigende show van Enablers daar in Le Chaff. Hoewel de setting uiteindelijk erg gepast bleek om de rauwe spierkracht en het enthousiasme van de band in de verf te zetten, verdient deze band toch grotere podia en vooral meer aandacht dan ze nu krijgen.

Enablers speelt vanavond nog in La Zone in Luik.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × vier =