Bloodbath :: Grand Morbid Funeral

Old school death metal is gezond en wel. De Zweedse supergroep Bloodbath is daar het bewijs van. De band begon misschien als een dronken uitspatting, intussen laat de discografie horen dat de bloederige lappen intestinale muziek nog niet uitgespetterd zijn. Met Grand Morbid Funeral keert Bloodbath terug naar het vunzige begin.

Na de wel erg ranzige debuutschijf Breeding Death, kroop er steeds meer verfijning in Bloodbath’s aanpak. Toegegeven, de death metal was nog steeds smeuïg, goor en in-your-face, maar de steeds snellere songs en meer gepolijste aanpak liet alles wegdrijven van de rudimentaire start. Nu dus niet meer: de heren kiezen op dit album resoluut voor de klassieke aanpak, compleet met suizende gitaren.

Het lijkt alsof Bloodbath in alles terug wil naar de oude versie: de hoes is in zwart-wit, met ogenschijnlijk uitgelopen potloodlijnen, de klank is een flashback naar de jaren negentig en ook de zang is meer rechttoe-rechtaan dan bij voorganger The Fathomless Mastery. Dit is het eerste album waar nieuwe frontman Nick Holmes (Paradise Lost) de honneurs mag waarnemen. Het internet reageerde met behoorlijk wat scepsis op het feit dat deze man het album aan elkaar ging brullen. Immers, zijn brute strot gebruikte hij al lang niet meer. Hij kwijt zich hier nochtans uitstekend van zijn taak. Toegegeven, erg diep gaat hij niet, maar de behoorlijk vette rochel die op de plaat weerklinkt, past goed bij de simpele opzet van het geheel. Zijn slijmerige putgrom plaatst een extra laagje op de bloederige hoop en dat werkt lekker.

Eenvoud is het woord, ook in de muziek. Alles mag een stuk trager en er zijn opvallend minder snelle passages, een enkele dubbele basdrumroffel niet te na gelaten. Meestal pompt drummer Martin Axenrot polkaritmes met een weinig subtiele boem-tak door de ether. Ook de gitaarpartijen zijn meer rechttoe-rechtaan en er is vooral aandacht voor beangstigende melodielijnen, die de soundtrack van Italiaanse splatterfilms weten te evoceren. Het wringt en schuurt – en dat mag, want het onbehaaglijke gevoel is op en top brute death metal.

Grand Morbid Funeral heeft een paar bijzonder sterke beuksongs. Zo kent “Anne” een erg verontrustend melodieus thema dat beelden oproept van psychologische terreur binnen een psychiatrische instelling, “Mental Abortion” heeft vermoedelijk de ziekelijkste vocalen van de schijf en bij uitbreiding andere platen van dit jaar en “Unite In Pain” mag de extreme Liga van sadomasochisten voorzien van een nieuw lijflied. Lieflijke thema’s zijn nooit aan de orde bij Bloodbath, maar ze hebben dat gebrek opnieuw op de spits gedreven. De combinatie met de groezelige en korrelige muziek laat horen waarom death metal precies zo heet: dood en verderf moeten in dit genre zo grafisch mogelijk aan bod komen.

Het risico dat Bloodbath neemt door deze muzikale bocht te nemen, is groot. Immers, fans van hun meer gepolijste werk gaan hier van schrikken. Weg is de (relatieve) gladheid en de diepe knor van Opeth-leider Mikael Akerfeldt, in de plaats komt een stofzuigersound met weerhaken en de slijmerige keel van Nick Holmes. Toch werkt het op alle fronten: de songs zijn herkenbaar, de riffs zijn succulent als beenmerg en de simpeler drumpatronen laten het bloed pompen. Bloodbath maakt met andere woorden zijn naam opnieuw meer dan waar.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 − 11 =