Will Oldham heeft al menig wenkbrauw doen fronsen de laatste jaren en hij krijgt er maar niet genoeg van zo blijkt. Want na een plaat vol klassieke country and Western> en een vrolijke versie van “I See A Darkness” presenteert hij dit keer een album dat solliciteert voor de titel van lelijkste hoes aller tijden. Smaken verschillen, dat zeker, maar hier wordt toch een bepaalde grens bereikt.
Voor een verse lading donkere en uitgepuurde countrypareltjes hoeft u hem ook al niet uit de rekken te halen want het merendeel van de nummers zijn ook terug te vinden op “Wolfroy Goes To Town”. U voelt hem al aankomen: Oldham vond het nog eens nodig om oud werk van wat toeters en bellen te voorzien. Gelukkig werd het emmertje ironie helemaal opgebruikt bij het ontwerpen van de hoes en bleef er niks meer over bij het musiceren. Waar mensen van slechte wil Sings Greatest Palace Music nog konden afdoen als een flauwe grap, gaat Singer’s Grave a Sea of Tongues veel breder. Zo vervelt “New Whaling” tot het stevig rockende “So Far And Here We Are” en op “We Are Unhappy” sluipt er dan weer een heus gospelkoor binnen. Het bescheiden “It’s Time To Be Clear” lijkt plots geschreven door Leonard Cohen en toont aan dat de metamorfose niet altijd opzichtig hoeft te zijn om te kunnen verwonderen. Variatie troef dus.
Toch blijft Oldhams unieke stemgeluid centraal staan, zelfs wanneer dat gospelkoor voluit mag gaan in de prachtige finale van “Old Match”. De dames steken hem nog een keer de loef af in “Mindlessness”, een van de nieuwe nummers die de plaat afsluiten: Soulvolle perfectie, hand in hand met charmante onvolmaaktheid. Het raakt misschien op een andere manier dan de uitgepuurde tristesse van “I See A Darkness”, maar raken doet het in elk geval. En net zoals ”Quail And Dumplings” op Wolfroy een hoogtepunt was, springt dat nummer er ook dit keer weer uit dankzij een weelderige viool en wederom mooie samenzang.
Singer’s Grave A Sea Of Tongues mag dan wel het zoveelste gekunstelde concept lijken, het werkt weer prima en de plaat houdt moeiteloos stand naast Wolfroy Goes To Town. Ook de nieuwe nummers zijn pareltjes die bovendien dichter bij de vertrouwde stijl aanleunen. Een essentiële aanvulling is het zeker niet geworden maar in ieder geval meer dan een vluchtig tussendoortje. Kortom, Bonnie ‘Prince’ Billy is en blijft een betrouwbaar kwaliteitslabel dat ervoor zorgt dat je de plaat zonder meer en bij voorkeur blindelings kan aanschaffen, want die hoes blijft toch echt niet om aan te zien.
