Clutch :: 27 april 2014, Trix Antwerpen

De jeugd is om zeep. Toen we aan de ingang van Trix kwamen aangepeddeld, stond

er een onwaarschijnlijke meute jongeren aan te schuiven aan de kassa’s. De aangename

verwondering bleek van korte duur, want blijkbaar stonden die allemaal aan te schuiven

voor het optreden van een zekere Pentatonix. We kunnen ze alleen maar ongelijk geven,

want het feestje was boven te doen.

Een stonerrock-optreden is altijd een vreemde combinatie tussen een metalshow, een

truckersbijeenkomst en de jaarlijkse vergadering van de nationale houthakkersgilde. In de

bovenzaal van Trix was het dus weer een vrolijke combinatie van baarden, ruitjeshemden

en hectoliters bier. De perfecte mix dus voor een topavond blues, rock en stoner. En die

avond werd vrij secuur afgetrapt door het Kempische kwintet Tangled Horns.

Met een kraakverse EP Immovabe Object (twee dagen geleden voorgesteld)

onder de zweterige oksels kwamen deze heren het vuur aan de lont steken in de Trix-club.

Meteen kwam met het titelnummer het nieuwe materiaal aan de beurt, waarbij Tangled

Horns meteen zijn visitekaartje van heavy stoner gelardeerd met een fikse portie vuile

blues afleverde. Zanger Tim Van De Plas had zijn strot goed ingesmeerd en speelde

zijn bevlogen, rabid dog on a leash-performance weer met brio. Zowat de hele

nieuwe EP passeerde de revue, en zowel de opvallend sterke single “Monument” als het

heel knappe “Heavy Is The Head” toonden de sterkte van Tangled Horns: sterk riffwerk,

opwindende ritmiek en bakken power. Maar vooral het pulserende, eh, monolithische

“Monolyth” dat de set afsloot, viel als een betonblok de zaal in. Fijne show van deze band,

die hoogstwaarschijnlijk een hele fijne festivalzomer tegemoet gaan.

Toen de hoofdvogel van de avond zich aandiende, was de anticipatie en opwinding in

de bomvolle zaal merkbaar te voelen. En wanneer de band rond charismatisch frontman

Neil Fallon de zaal binnenviel met “Earth Rocker” van de gelijknamige laatste plaat, was

de eerst ontlading meteen een feit. Er werd praktisch meteen overgegaan in “Unto the

Breach” en “Crucial Velocity”, ook van de laatste worp die de hele avond centraal stond.

Zowel de band als het publiek had er heel erg veel zin in, wat maakte dat de hele avond

van begin tot einde één grote winnaar was. Wij deden vrolijk mee, maar konden ons niet

van de indruk ontdoen dat het geluid wat power en punch miste, wat jammer was, want

dat had de pret nog wat meer kunnen opdrijven.

Maar hey, klagen? Daar doen we niet aan mee! Meer zelfs: we kregen naast een

gezonde portie Earth Rocker ook nog meer lekkers voorgeschoteld. Zo werd er een

versnelling lager geschakeld met “The Regulator”, schudde Jean-Paul Gaster een

stevige drumsolo uit zijn mouw, om feilloos over te schakelen op een ziedend “Burning

Beard”, waarin Neil Fallons incarnatie als onheilsprediker pas écht naar buiten kwam.

Het levert een van de hoogtepunten van de avond op, net zoals het groovy “50.000

Unstoppable Watts”, een knap uitgevoerd “Spacegrass” en het low-key, maar broeierige

“Gone Cold”, met een glansrol voor het donkerbruine stemgeluid van Fallon, en het

feilloze gitaarspel van Tim Sult. Tijdens de bisronde gaat het dak er helemaal af met

een werkelijk fantastisch “Electric Worry”, dat een meer dan passend slot breit aan een

topshow, uitgevoerd door een door en door geroutineerde band (Clutch bestaat al bijna

een kwarteeuw uit dezelfde kernbezetting, dat zie ik ú nog niet doen, Axl Rose) die perfect

weet hoe ze een quasi perfecte rockshow moeten neerzetten. Mission accomplished.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × 2 =