Yuko + Hear Hear! (a Cheer) :: 16 april 2014, Minardschouwburg

In de Minard waren de kornuiten van Hear Hear! (a Cheer) publieksopwarmers van dienst. De zaal mee krijgen bleek geen evidentie, het applaus was aan de bescheiden kant. Hoe komt dat toch? De kliek van Tomas Verheyen is voor alle duidelijkheid beloftevol én onderschat. Hun debuutplaat is gedrenkt in een soort doezelige nonchalance die nooit verveelt. Sublieme composities als “We Don’t Care”, “For My Love” of “Little Bits” krijg je niet kapot. Vanop een podium zijn het echter soms kleine dingen waarmee een optreden staat of valt. In het tweede geval is net die nonchalance, neigend naar rommeligheid, bij Hear Hear! (a Cheer) nogal vaak de dader. Immer sympathieke rommeligheid, dat wel.

Een half uurtje later was het aan Yuko om zijn derde album Long Sleeves Cause Accidents te presenteren aan het thuispubliek. Kristof Deneijs betrad met een hoog Piet Goddaer-gehalte het podium op blote voeten. Dat valt zelfs bij Piet Goddaer niet echt goed te praten, maar Deneijs had naar verluidt problemen met verkrampte tenen.

Excuses aanvaard, want opener “Dive” zat meteen goed. Twee achtergrondblazers gaven het nummer de nodige bombast en vooral sopraan Déborah Cachet maakte indruk. Ook “Justine Part 1”, “You Took a Swing at Me”, “The Idealist” en “While You Figure Things Out” waren niet verkeerd. Hier komt echter de clue: alles mocht gerust een stuk luider. We willen geen ambras met Joke Schauvliege, maar Yuko moet kunnen overweldigen. De groep heeft een barokke plaat gemaakt en die beluister je gewoon op maximaal volume. Al is Karen Willems een geweldige drumster en eist ze met haar dynamiek doorgaans een hoofdrol op tijdens optredens, ditmaal kwam dat evenzeer doordat de andere instrumenten er vaak niet boven geraakten. Spijtig want op die manier sloeg de muziek niet in zoals verhoopt.

Ter uitbreiding van de set speelde Yuko wat ouder werk. “When I’m Awake I Handle It” en vooral “When You Go Blind” behoorden warempel tot het beste van de avond. Yuko brachten eventjes hun dansen-in-de-slaapkamer-sfeertje tot leven in klank en beeld (de bassist wiegde bijvoorbeeld als een vrolijke gek op en neer). Jammerjammer, de sfeer die het daaropvolgende “First Impression” moest uitstralen werd wederom verbrod door een onevenwicht in de geluidsbalans. Het komt niet over als je wel ziet, maar nauwelijks hoort hoe Jasper Maeckelberg halfweg het nummer vol overgave zijn infernale gitaarriff probeert te brengen.

De opbouw van “A Couple Of Months On the Couch”, opnieuw met blazers en operazang, zette een en ander recht. Het is dan ook een van de mooiste nummers die Yuko ons al gegeven heeft. Deneijs was verbaasd dat de set hiermee bijna aan zijn eind gekomen was. Het publiek toonde zich dankbaar voor de muziek, Yuko toonde zich dankbaar voor de talrijke opkomst en er werd afgerond met “She Keeps Me Thin”.

Daarna was het terughuppelen geblazen voor een bisronde natuurlijk. Mooi dat Yuko een introvert pareltje als “Usually You Are Mine” gespaard had voor het laatst, maar het nummer miste de akoestische nuance van de albumversie. Als uitsmijter mocht Tomas Verheyen (overigens ex-Yuko) nog eens het podium op voor een reünie. Verheyen en Deneijs hebben een wankele stem met elkaar gemeen. Leuk maar behoorlijk tricky van de heren om zich te wagen aan een duet. De zanglijnen van “Dolly Parton” schoten werkelijk elke richting uit, maar zelden raak.

U leest het goed, de avond was geen voltreffer. Ons oordeel is misschien aan de strenge kant, maar voor een excellente band als Yuko liggen de verwachtingen nu eenmaal hoog. Woensdagavond in de Minard misten ze een kans om die in te lossen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 4 =