Muziek hoeft niet altijd een loodzware kanonskogel of een uitputtende veldslag te zijn. Kleine fijne plaatjes met kleine fijne liedjes hebben ook hun bestaansrecht, iets wat met het debuut van Stoomboot alweer wordt bevestigd.
Er zijn twee zaken die steevast in de eerste alinea aan bod komen als het over Stoomboot gaat (Niels Boutsen staat op zijn studentenkaart te lezen): de naam van zijn groep en zijn leeftijd. Heel verwonderlijk is dat niet (voornamelijk die leeftijd dan). Eenentwintig zijn en een overwinning op de Nekka-wedstrijd (met zijn, toen nog, negentien lentes was hij de jongste ooit) en een debuutplaat op je cv kunnen zetten: er bestaan minder interessante en ambitieuze carrières. Er zakte bovendien goed volk af naar de studio om de jongeman uit Leuven bij te staan: Steven de Bruyn en Raf en Mich Walschaerts leverden hand-en-spandiensten. Een parcours om trots op te zijn, met andere woorden.
Volgens Boutsen zelf gaan de nummers op de plaat voornamelijk over “meisjes die ik niet kan krijgen”, en aan songs als “Sterrenblues” of “Krassen” te horen, is er hier en daar inderdaad al wel eens op een hart getrapt. En dat de jongeman nog maar pas aan het derde decennium van zijn leven is begonnen, wil niet zeggen dat de infantiele of puberale zinnen over elkaar heen duikelen. Af en toe passeert er wel eens een dubieuze woordspeling (“Zij eet liever Snickers, en ik, ik ben van Mars”) maar een song als “Mysterieuze Vrouw” of een zin als “De krassen op de deur/ geven karakter aan het interieur”) zouden voldoende moeten zijn om criticasters de mond te snoeren. En ondanks het verdriet over de meisjes, zijn er even vaak relativerende knipogen te vinden. Songs als “Samenzweringsman” en “Groupies” zijn bovendien gewoon leutige grappen, maar wel spitsvondige leutige grappen.
Ook heeft Boutsen de initiële angst voor het achter zich laten van het solitaire bestaan overwonnen en heeft de jongeman een solide groep om zich heen verzameld, iets wat alleen maar kan worden toegejuicht. “Nina” bijvoorbeeld, wordt op gang gehouden door een steigerende gitaarlijn, en bijvoorbeeld ook in “Samenzweringsman”, steunt Boutsen op een krachtig samenspel van slidegitaar en mandoline. “Einde van de Wereld” krijgt zelfs een klotsend orgeltje mee. Binnen dat muzikale kader verhaalt Niels over wat er in zijn kleine wereld en bescheiden omgeving gebeurt: bindingsangst, de rust van het afgesloten zijn (“Einde van de Wereld”), een man met de kolder in de kop (“Samenzweringsman”) en inderdaad vaak over meisjes die er niet (meer) zijn. Maar zeg nu zelf: zou u zonder kunnen? (of zoals hij het zelf verwoordt “Meisjes zijn om van te houden, niet om te verstaan”). Enkele nummers verdwijnen daarbij wel snel in de vergetelheid: “Mist” blijft wat te lang slepen voor het echt tot bloei kan komen, en ook “Zeven Jaar” komt, ondanks een vinnig middendeel, nooit echt op gang.
Het debuut van Stoomboot is dus geen plaat die je overdondert of je emotioneel uitgewrongen achterlaat. Het is wel een mooi, fijn, klein plaatje geworden met mooie, fijne, kleine liedjes. En zulke plaatjes vragen er ook om te worden gekoesterd.
