Tot voor kort kenden we Miles Kane vooral als die gast die naast Alex Turner (Arctic Monkeys) in The Last Shadow Pupppets speelde, maar twee jaar geleden stapte de Brit eindelijk zelfzeker uit die schaduw met zijn puike debuutalbum Colour Of The Trap. Een tweede plaat moet nu de bevestiging vormen.
Met de single en titeltrack van Don’t Forget Who You Are zit het alvast snor: een vleugje rockabilly, een kanjer van een refrein én daar bovenop een lalala-meezing-moment. Het zijn de ingrediënten voor een geheide radiohit. Ook openingstrack “Taking Over” is gezegend met zo’n pakkende gitaarriff en dito refrein. We zijn slechts twee tracks ver op dit album en er begint zich nu al een stramien af te tekenen. Kane schudt schijnbaar moeiteloos de ene na de andere uptempo radiovriendelijke popsong uit zijn mouwen, waardoor de plaat voortdendert als een HST-trein.
Slechts twee maal gaat Kane op de rem staan. De eerste keer in “Out Of Control”, dat vooral als een minder B-kantje van Oasis in de oren klinkt, maar waarin de zanger wel het motto van deze plaat zingt: “But we’ll rock as we roll / Rev the engines and go / Let’s get out of control”. Ook “Fire In My heart” voelt zich eerder thuis bij een kampvuur dan op de sporen en geeft de plaat meteen zijn tweede adempauze. Het zorgt er vooral voor dat de plaat niet al te eentonig gaat klinken.
Toch schuilt het vermoeden dat Kane maar één soort song kan schrijven om elke hoek en het lijkt er eerder op dat de Brit eerder een single-artiest dan één van albums is. Een ellenlange conceptplaat die je van begin tot einde moet uitzitten zit er voorlopig dus niet in, wel een hoop potentiële hits op een schijfje van een dik halfuur.
Don’t Forget Who You Areis een plaat boordevol aanstekelijke en fijne popsongs, waarvan de meeste helaas onderling inwisselbaar zijn. Eén song steekt er echt boven uit. In “You’re Gonna Get It” horen we een iets agressievere Kane en vooral naar het einde van de song gaat hij helemaal loos met een nijdig gezongen refrein dat zich ietsje steviger in het geheugen vastbijt. Wij hadden graag meer van die songs gehad. Geen plaat voor de eindejaarslijstjes dus, wel opnieuw het bewijs dat Miles Kane een puike songschrijver is.
