PUKKELPOP 2012 :: Marquee, donderdag 16 augustus

Ha, die Marquee! Dit jaar ziet ze er eindelijk niet meer uit als de hangar van een kippenboer, maar als een knusse, gezellige tent. Ideaal voor een lekkere combinatie van populaire one-hit-wonders en gevestigde waarden. Enola nestelt zich comfortabel in een hoek, en volgt de werkzaamheden.

De verrukkelijke vijftien van Pukkelpop:

Wie meer Pukkelverslag wil, klikt voor de langere verslagen van de vijftien beste concerten hieronder.

Aperitieven doen we met Of Monsters And Men, en dat is nog niet meteen wat het moet zijn. Goed, dat “Little Talks” is een geweldig nummer, maar als we in afwachting van dat ene nummer dik drie kwartier ondermaatste drab moeten doorworstelen waar geen halve song in is te herkennen, dan hoeft het voor ons bijna niet meer. Gelukkig wel gebleven, en uit volle borst “hey!” meegebruld — zo zijn we wel — en yep: verschrikkelijk goed nummer, en het wordt hier puik gebracht. We zouden bijna zeggen: het eerste Pukkelmomentje, ware dat niet te veel lof na de rommel voordien.

“I say Poekel, you say Pop!” Yép, Tinie Tempah weet hoe hij een publiek mee moet krijgen, en oogst in de Marquee meer handjes dan Regi vorig weekend op Marktrock. De combinatie van tranceriedels met raps blijkt buiten ons weten om meer te hebben aangeslagen dan gedacht, want u ging nog geen beetje uit uw dak op “Drinking From The Bottle”, waarin de hand van Calvin Harris duidelijk hoorbaar is, en op een van Swedish House Maffia geleend “From Miami To Ibiza” dat hier natuurlijk “From Belgium To Ibiza” wordt. Ambiance!

En we dansen verder. Hot Chip heeft met In Our Heads net een erg straffe cd uit, en met een royale greep uit de ook al niet misse back catalogue brengt de groep hier alweer een erg fijn concert. Van opener “And I Was A Boy From School” tot de stomende funk van “Night And Day” wordt de Marquee omgetoverd tot een zweterige club. Dit is bloedhete dansmuziek, met een door de remixmangel gehaald “I Feel Better” en “Ready For The Floor” als hoogtepunt.

Voor The Gaslight Anthem is een meer dan verdiende stek in de avond in de Marquee de perfecte gelegenheid om het nieuwe Handwritten voor te stellen. Net als de massaal meegezongen klassiekers “Great Expectations”, “American Slang” en “The Backseat” (wat een einde!) hebben ook “45” en “Too Much Blood”‘, de stevigere nummers van de nieuwe plaat, rake melodische lijntjes, en heerlijk meezingbare poprefreinen. Drummer Benny Horowitz en bassist Alex Levine zijn dan weer de muzikanten bij uitstek om de krachtige nummers te dragen; zij spelen een niet te onderschatten rol bij een band die live nooit, maar dan ook nooit, teleurstelt. De band pakt ook uit met hartverscheurend materiaal (“Handwritten en “Mae”) en een cover van The Animals’ “House Of The Rising” (lekker rauwe blues). Alleen jammer dat de Marquee niet volledig gevuld is. The Gaslight Anthem is nu al een wereldband.

U wilde barbecuemuziek? Vergeet het. De nagels van Feist zijn gegroeid. De klauwen die ze op haar laatste plaat Metals regelmatig door haar anders rustige, bluesy melodieën haalt, heeft ze vanavond ook meegebracht. De Canadese chanteuze pakt uit met een stevige festivalset die niet zonder kleine gebreken blijft, maar er gebeurt tenminste wel iets op het podium. “How Come You Never Go There” blijft nog min of meer trouw aan de albumversie, maar songs als “Mushaboom” of “My Moon My Man” worden er een pak minder gereserveerd doorgehaald. “The Limit To Your Love” rekent slim af met de ondertussen bekendere versie van James Blake, en het driekoppige koortje bewijst een meerwaarde te zijn tijdens “Comfort Me”. Een puike set die genoeg ballen had om de aanwezigen te blijven boeien op dit late uur.

En dan is het tijd voor de burgemeester, wat zeggen we, de gouverneur van de nacht. Mark Lanegan, uiteraard in het zwart gehuld, mag samen met zijn Belgische begeleidingsband de eerste Pukkelpopdag ten grave dragen. Dat doet hij gepast met de opener “The Gravedigger’s Song”. Aanvankelijk lijken de zere benen de strijd om onze aandacht te gaan winnen, maar wanneer het tempo de hoogte in gaat met de Screaming Trees-song “Crawlspace” en “Quiver Syndrome” van het recente Blues Funeral, komt er toch de nodige schwung in de zaak. Wat je van Lanegan natuurlijk niet kan zeggen. De set vanavond is als een Dovy-keuken: oooerdehelijk, maar dat hadden we uiteraard verwacht. En dat is een beetje het probleem: verrassen is er nooit echt bij. ‘t Zijn vakmannen die zich van hun nachtshift kwijten, maar we kunnen weer even voort nu. Leuk extraatje wel: Greg Dulli, Gutter Twin en morgen aan de bak met The Afghan Whigs, komt nog mee afsluiten tijdens “Methaphetamine Blues”: vaste Pukkelpopwaarden, als bloedbroeders verenigd, daar hoeven we geen bruggetje naar morgen bij te maken. Tot dan!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − acht =