WERCHTER 2012 :: Freggles, bikini’s en Iets Enorm Idioot

Dag vier: Duikpakken en snorkels

Laatste dag, de dag waarop je van nog beteren huize moet zijn om de uitgeputte massa aan het meeknikken, laat staan aan het bewegen te krijgen. Bovendien stonden op de affiche maar weinig must-sees en een headliner ver voorbij zijn houdbaarheidsdatum. Onze verwachtingen reikten met andere woorden niet veel hoger dan het platgetrapte gras op de wei zelf. Toch stond (th) fris en monter paraat: “shit, ik ben te vroeg om mijn bandje af te halen”.

Winnaars op Werchter:
Wie meer Werchterverslag wil, klikt voor de langere verslagen van de tien beste concerten hieronder.

Kwam mooi uit, want (mvs) kroop op dat moment net uit bed en raakte no way op tijd bij Isbells. Om de slotdag van Werchter te beginnen had de Schuer (voor zijn vrienden: “The Barn”) je immers de keuze gegeven: rustig de prut uit je ogen laten wrijven door de harmonieën van Isbells, of ze er uit laten meppen door de vuistslagen van The Hickey Underworld. (th) is een beleefde jongen, en koos toch maar voor het zachte ontwaken bij Isbells, net als verrassend veel volk trouwens.

Het sympathieke huiskamergroepje heeft natuurlijk de perfecte begeleiding in huis voor die lastige vierde dag. Met hun dromerige melodieën en voor dit vroege uur vrij indrukwekkende samenzang kreeg de band zelfs regelmatig heel wat beweging in het publiek. De “oehoehoew” van “As Long As It Takes” kreeg bij iedereen een glimlach op de smoel, al was het jammer dat het publiek dat zelf verknoeide door zijn eigen gezang meteen te overstemmen door onnodig in de handen te beginnen klappen. Isbells liet horen dat het die grote Schuur kan vullen met zijn intieme songs en gaf er bij momenten zelfs een — voor hun doen — aardige lap op. Het leuk en gezellig doen tussen de songs door haalde de swing er wat uit, maar al bij al deed Isbells waar we allemaal op gehoopt hadden. Perfecte opener.

Al anderhalf jaar is Anna Calvi op tour, en dat is in Werchter te merken: zo strak zit haar set, dat ze een kwartier voor tijd al klaar is, maar dat geeft niet. Want wat voor drie kwartier krijgen we. Calvi, onaanraakbaar autoritair als anders, volledig in controle, zingt de sterren van de hemel. Wat een klok van een stem, en wat een straffe songs. “Blackout”, met dat heerlijke klokkenspel, is een eerste hoogtepunt, even verder volgt een zinderend “Desire”. Ondertussen laat Calvi zien dat ze een van de strafste gitaristes van haar generatie is. “I’ll be your man”, belooft ze ergens halverwege, en wat ons betreft is dat goed. We kunnen immers alleen maar respect hebben voor iemand die het waagt “Jezebel” van Edith Piaf op Werchter te spelen.

Mannen met duikpak, -bril en snorkel, dat moeten fans van The Vaccines zijn. Maar nog voor zanger Justin Young “Wetsuit” had ingezet, was zijn publiek al gewonnen voor deze Londense partyrockers. Gezien de recente stemproblemen van Young en de kwakkelende livereputatie van de band tout court, was het maar de vraag of ze dat enthousiasme zo vroeg op de dag een vol uur lang konden vasthouden. Dat wisten de heren zelf blijkbaar zelf ook, want na dik 45 minuten zat de set er al op. Een kwartiertje te snel dus, en dat was geen slechte zet. Alles wat de retestrakke songs van The Vaccines nodig hebben — een onvermoeibare uitvoerder en een korte maar krachtige set — was daardoor aanwezig. En dus was dit The Vaccines as good as it gets. De tieners op de eerste rijen zongen alles van a tot z mee, maar ook de hogere leeftijdscategorieën wat verderop herkenden meer hits dan ze verwacht hadden. Naast “Wetsuit” deden ook meebruller “Wrecking Bar (Rarara)” en “Post Break-Up Sex” wat ze moesten doen, de zon en het Werchterpubliek deden dat ook. “If you wanna come back, it’s alright”, zo zongen The Vaccines ons toe, en dat was volledig wederzijds.

Of het Werchterpubliek na Mumford & Sons van een dag eerder nog zin had in de bluegrass-countryrock van M. Ward? Niet echt, aan de opkomst in De Schuur te zien. Maar daar stoorde de Amerikaan zich absoluut niet aan, door die onafscheidelijke zonnebril had hij het misschien niet eens gemerkt. Nee, Ward en zijn band amuseerden in de eerste plaats zichzelf te pletter met hun fifties rockabilly. Het mocht dan even vernieuwend zijn als een aflevering van Blokken, het ging wel lekker tekeer. Alsof hij stuk voor stuk countryclassics in een extra versterkte versie speelde, zo heerlijk retro was het allemaal. Ondertussen hield de hese stem van Ward zich vrij rustig tussen het speelplezier van de zich uitlevende (top)muzikanten. Zelfs toen Ward zelf een snaar brak in het midden van een wilde gitaarsolo, raakte de swing geen seconde uit dit optreden. Een muzikale muziekles voor de kids was het, met covers van Daniel Johnston (“To Go Home”) en Chuck Berry (“Roll Over Beethoven”) als finale.

Na een ode aan de muziek, tijd voor een ode aan al de rest: Die Antwoord, ofwel een kitscherige verkleedpartij gedrenkt in zware beats en schunnige bindteksten. Zuid-Afrikaanse springveer Ninja en de even bloedgeile als angstaanjagende ¥o-Landi Vi$$er hebben met hun aanstekelijke mix van rave, rap en techno maar één missie: het publiek eens flink de tanden uit schoppen. Dat doen ze met eenvoudige, meebrulbare refreinen, een unieke visuele stijl en een prettig gestoorde dj, van wie “DJ HI-Tek’s gonna fuck you in the ass!” de meest subtiele quote blijkt. De in fluo jumpers gehulde rappers grijpen het publiek met “Fok Jullie Naaiers” en “Wat Kyk Jy” meteen bij de keel, en maken duidelijk dat je maar best kunt meefeesten of vertrekken. Het hoogtepunt? Dan toch maar Ninja die Enya’s “Orinoco Flow” covert en naar zijn hand zet. Sail away motherfuckers!

Er zijn van die duo’s die het niet zonder elkaar kunnen. Lennon en McCartney, bijvoorbeeld. Morrissey en Marr. Of bij ons: Meuris en Van Bambost. Noel en Liam, née Gallagher, zijn ook zo’n koppel. Pech dus, dat ze drie jaar nadat ze dit festival afsloten met de gevleugelde zin “You were good, but we were better”, nog steeds niet opnieuw samen zijn als Oasis en we het moeten doen met Noel Gallagher’s High Flying Birds. Een jaar nadat zijn broers Beady Eye kwam tonen dat je het ook zonder songs best ver schopt als je maar een verleden hebt, probeert Noel aan te tonen dat een zanger hebben ook maar bijkomstig is.

Wat we dus krijgen: drie kwartier lang dreinende stapvoetse rock die nergens een gedenkwaardig moment oplevert. Natuurlijk is “The Death Of You And Me” zo ’s middags op de radio een aangenaam moment, maar vermenigvuldigd in steeds mindere incarnaties gaat het vooral vervelen. Gelukkig dus dat we na “Little By Little” en “Talk Tonight” dan toch één ultieme Oasisklassieker krijgen om dit verloren uur goed te maken. En hoe: “Don’t Look Back In Anger” is dan toch het heerlijk meezingmoment waar we naar uitkeken. Samengevat? You were boring, we were patient, Noel.

Met meer stille hoop dan echt vertrouwen dat Florence & The Machine die teleurstelling zou kunnen wegspoelen, zagen wij de zon verder achter het podium wegzakken. Want na haar legendarische passage in de Marquee twee jaar geleden, kon Florence & The Machine eigenlijk alleen maar in het zand bijten op de grote Main Stage bij klaarlichte dag, zo dachten wij. Florence Welch’ charisma bleek echter groot genoeg om van op eender welk podium eender welk publiek omver te blazen. Gehuld in een lang zwart kleed, wisselde Florence voortdurend van rol; het ene moment de sexy prinses, het andere de furieuze — maar nog steeds sexy — heks. Die triomf van 2010, waarvoor ze zich trouwens nog verontschuldigde omdat ze met een enorme hangover op het podium stond, herhaalde Florence probleemloos. Switchend van furie naar euforie en terug, steeds met een ontzagwekkende stem en met “The Dog Days Are Over” als apotheose, kroonde Florence zich tot koningin van deze slotdag.

Wat van Snow Patrol zo’n populaire band heeft gemaakt, is ons niet helemaal duidelijk. Daar heeft ook dit optreden niks aan kunnen veranderen, want de Noord-Ieren kwamen niet verder dan een flauwe set die even voorspelbaar was als een Russische presidentsverkiezing. De hulp van Eva Deroovere tijdens “Set The Fire To The Third Bar” kon daar niets aan verhelpen, vooral omdat Snow Patrol met dit trucje al drie keer eerder uitpakte en nu ruim op voorhand had aangekondigd het te zullen herhalen. Ook de verschijning op het podium van Ed Sheeran — eerder op de dag zelf in De Schuur — kon niet baten. Zijn meerwaarde tijdens “New York” was nihil, enkel Sheeran zelf — plus diens mama en papa wellicht — zullen zich dit bijzonder povere duet morgen nog herinneren. Publiekslievelingen “Chasing Cars” (opgedragen aan Deroovere en Sheeran, of all people), en “Shut Your Eyes” konden nog wel op heel wat bijval van de menigte rekenen, maar verder kwam Snow Patrol echt niet.

Speciaal voor de RHCP-fans op de eerste rijen vertelde Gary Lightbody nog hoe fenomenaal zijn allereerste concert ooit was, een van de Red Hot Chili Peppers in Belfast, in 1991. Met die anekdote won hij misschien enkele Peppersfans voor zich, maar benadrukte hij vooral hoe ver de hoogdagen van Kiedis en co achter ons liggen. Eerlijk? We hadden een gemene, snerende paragraaf klaarstaan om de Peppers af te serveren. Nauwelijks dertig seconden ver beseffen we al: “vergeet dat maar”. Hier staat een band die iets wil bewijzen, en dat ook zal doen. Vierklauwens stort de groep zich in “Monarchy Of Roses” en meteen ook “Can’t Stop”, en je voelt: hier stopt het niet. Anthony Kiedis zingt voor één keer min of meer op de toon, Flea bast zoals gewoonlijk strak als hotpants, en de nieuwe gitarist Josh Klinghoffer is zo to the point, dat het tot de bissen duurt voor iemand durft opmerken: “tiens, speelt die nu echt even goed als John Frusciante?”

We willen maar zeggen: Red Hot Chili Peppers waren misschien wel dé verrassing van Werchter 2012, maar zeker niet de enige. Lag het aan de bands, of aan het uitgebreide terrein en dat extra podium? In elk geval zagen we meer memorabele passages dan ooit, en voor het eerst in jaren liet ook geen van de headliners het afweten. Werchter heeft zijn zoveelste adem gevonden, en dat is goed zo. Daar kunnen we alleen maar blij om zijn. Volgend jaar meer van dat, Barn!

1
2
3
4

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in