Flying Horseman :: Twist

Unday Records, 2012

In een rechtvaardiger wereld zouden bands als pakweg Hypnos 69 of Amen Ra de plaats van
de Milows en
consorten innemen om de façade van de Belgische muziek in het
buitenland te bepalen. Ons kleine Noordzeelandje heeft dan ook van
tijd de betreurenswaardige gewoonte om beloftevolle artiesten die
net die paar duwtjes in de rug nodig hebben om bij het bredere
publiek bekend te geraken, schandelijk te negeren. In deze
categorie vinden we zonder twijfel ook het Antwerpse Flying
Horseman. Twee jaar geleden bracht de band hun debuut ‘Wild Eyes‘ uit, dat
door een jammerlijk beperkte media innig in de armen werd gesloten
als een klein duister meesterwerkje.

En nu is er dus – eindelijk, wat ons betreft – de opvolger
‘Twist’. Maar undergroundartiest of niet, de tweede plaat is altijd
één van de moeilijkste, zeker wanneer de voorganger bedolven werd
onder de rozenblaadjes. We hadden al goeie hoop toen we het debuut
van Dans Dans
hoorden en deze volgende telg in lijn moet op geen enkel vlak onder
doen voor ‘Wild Eyes’. Integendeel, ‘Twist’ is een veelgelaagde
parel geworden die haar schoonheid langzaam ontvouwt.

Opvallend is vooral hoe hun door duistere folk doordrongen post-
en bluesrock nog introverter, broeieriger en atmosferischer is
geworden, hun samenspel nog inniger en coherenter. Luister
bijvoorbeeld naar opener ‘t.m.l.’: ingetogen gitaargetokkel
ondersteund door een occasionele drumslag en belring, langzaam
aanzwellend met achtergrondritmes en vervolledigd met de
hypnotiserende vocalen van de zusjes Maieu, front van Blackie &
The Oohoos. Vol en complex, maar nooit druk, een minimalistisch
landschap dat koptelefoon vereist om al haar elementen prijs te
kunnen geven. Alle lof dan ook voor producer Koen Gisen, die als
een zesde bandlid achter de knoppen het geheel verweeft tot een
sonisch klankentapijt. Geen beter voorbeeld dan de uitmuntende
titeltrack ‘Twist’, die na haar eerste gitaaruitbarsting overgaat
in bezwerende, spookachtige herhalingen vol subtiele details.

Een ander essentieel ingrediënt is de gevoelige, voorzichtige
stem van gitarist Bert Dockx, bezieler van Flying Horseman en
leverancier van zowat alle teksten en composities. Op vlak van
zangwijze en sfeer doet ze denken aan Ian Curtis – al heeft de
Antwerpenaar een warmer timbre – maar ook de donkere, mystieke
sfeer van de nummers en eigenzinnige drumpatronen roepen meermaals
Joy Division in herinnering. De band haalt hen niet voor niets aan
als een van de belangrijkste invloeden van hun muziek.

En verder? Een flinke scheut The Doors (wat nooit kwaad kan,
tenzij u er de hele fles in kiepert zoals The Flying Eyes wel eens
durven doen; maar hier vooral hoorbaar in het prachtige ‘Memorial’)
en de melancholie van Tom McRae en Bonnie Prince Billy
als leidraad. Die hypnotiserende mijmerstem past perfect bij zijn
ondoorzichtelijke teksten rond de dood, vrijheid en niet te al te
optimistische schetsen van de menselijke psyche: “we share in
silence the same cold hearted, stupid,black … soul” zingt Dockx
op bijna bijtende, gepijnigde wijze in een koortserig ‘Roads’.

Met deze ‘Twist’ heeft Flying Horseman niet alleen een zwarte,
romantische ode aan de nacht gemaakt, maar ook – in de mate dat het
nog nodig was – bewezen dat ze zeker geen tijdelijk
undergroundfenomeen zijn, maar een verdomd boeiende band waar we de
komende jaren ongetwijfeld nog van gaan horen. Zij die in deze
warme lentedagen liever wachten tot de zon achter de horizon
verdwenen is om muziek te ondergaan: u weet wat u te doen
staat.

http://www.myspace.com/flyinghorseman

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 + 19 =