Kraak festival 2012 :: Een pleidooi voor een muzikale odyssee

Met veertien edities achter de kiezen blijft het Kraak festival een van de meest originele en veelbesproken, maar ook obscure festivals van de lage landen. Schipperend tussen oud en nieuw, (vergeten) legendes en gekoesterde nieuwkomers weet het festival elk jaar zowel onvergetelijke bands als pure charlatans die nogmaals aantonen dat sommige muzieksnobs alles goed vinden zolang het maar kant noch wal raakt te programmeren.

Plaats van afspraak is ook dit jaar het kunstencentrum Netwerk (Aalst) dat zich een week na carnaval opnieuw geconfronteerd ziet met zotskappen, lapzwansen en andere ongein onder het motto dat het cultuur is. En toch moet u er bij zijn, omdat het Kraak festival zowat elk jaar minimaal één band of artiest weet te programmeren die uw concertjaar maakt en u nogmaals duidelijk maakt dat het altijd vreemder, boeiender of gewoon zoveel mooier kan dan u in uw wildste dromen dacht. Het Kraak festival is een immers een ode aan wat daarbuiten bestaat, buiten uw comfortzone van muziekliefhebber die denkt dieper te durven graven.

De affiche stelt elk jaar ieders geduld op de proef, want voor elke band die de moeite waard is, is er wel eentje die een luidkeelse “WTF” ontlokt en in de beste gevallen gebeurt het zelfs tezelfdertijd. Natuurlijk kan smalend gesproken worden over die kleine incrowd voor wie muziek er alleen maar toe doet als ze op vijftig versleten cassettes uitgebracht is en bij voorkeur ingespeeld werd door een toondove dwerg met suikerziekte uit Oezbekistan. Maar die kleine incrowd weet ook de pure diamanten ui t de vergaarbak van verloren artiesten te halen. Artiesten die te vreemd, te lelijk of gewoon te veel pech hadden om opgevist te worden door de goegemeente.

Niet de vreemdheid of obscuriteit van een band of artiest primeert, maar wel zijn waarde op zich. De manier waarop hij of zij zich blootgeeft of een standpunt inneemt. Het gaat om artiesten die hun publiek uit de veilige comfortzone halen en hen niet toelaten zich als een Odysseus vast te ketenen aan een mast en zo veilig de sirenenzang te ondergaan. Hier worden spiegels voorgehouden zonder dat het weerkaatste of getoonde ook aangenaam of plezierig behoort te zijn. De essentie van muziek (en kunst) is niet louter te ontroeren, het mag ook choqueren of zelfs ergernis oproepen. Een festival behoort geen gezellig dagje uit te zijn, maar een beleving die evenveel vragen oproept als ze beantwoordt. Wie gezapig ondergaat of eens gezellig uit de bol gaat, legt zichzelf een beperking op.

Het Kraak festival is echter net zo min een gebeurtenis waarop men moet zijn om erbij te horen. Wie dat idee gelooft of propageert, heeft er evenmin iets van begrepen. Gekoketteer met wat anders of vreemd is, is niet meer dan een holle pose die net zo goed voorbijgaat aan wat een draaikolk van emoties behoort te zijn. Verwondering, ontroering, spot en ergernis horen thuis op dit festival en niet een blasé gevoel van het allemaal eerder gezien en gehoord te hebben. Poses moeten bij de deur achter gelaten worden, samen met de oogkleppen, alleen zo kan de essentie van het festival ondergaan worden en kan een blijvende indruk nagelaten worden.

Uiteraard zijn er nog andere festivals die de moeite waard zijn en in hun programmatie verder durven te kijken dan wat Stubru op zijn meest avontuurlijke uurtjes draait, maar dit zijn vaak nichefestivals die zich op een bepaald genre en publiek richten. Daar staan noise, jazz en folk niet broederlijk naast new age synths of performanceartiesten. Daar wordt niet over het hek gekeken naar wat de buurman doet en blijft het avontuur ondanks alles beperkt tot wat het publiek aankan. Maar waarom niet ook die laatste reddingsboei weggooien en een echte odyssee ondernemen langsheen verschillende stijlen, genres en periodes? Het publiek zal wel volgen en zijn mening vormen. Het zal naar eigen goeddunken ophemelen en verguizen zolang het aanbod maar divers en fris genoeg blijft.

Oude jazzcats, pretentieuze (avant garde) performances, klassieke stukken, vreemde noise-uitbarstingen of doodeenvoudig een band met mentaal gehandicapten…. Op het Kraak festival staan ze naast elkaar met als enige doel u ervan te overtuigen dat ook muziek buiten de lijntjes het verdient op zijn minst gehoord te worden. Geen doorwrochte rondleiding doorheen de affiche ditmaal, want het Kraak festival staat in het teken van de ontdekking, niet van de berekening. Het speelt in op de meest individuele beleving van de meest individuele gevoelens en alleen al daarvoor is het de trip naar Aalst meer dan waard.

Het kraak Festival vindt plaats op 3 maart en dit in Netwerk Aalst. Een startuur is niet meegedeeld maar de traditie leert dat de eerste band circa 14uur aantreedt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 + 12 =