Spinvis :: 9 december 2011, 30 CC/Minnepoort Leuven

Spinvis is weer helemaal terug en dat is heel goed nieuws. De Belgische première van de tournee rond Tot ziens, Justine Keller in de AB was uitverkocht, dit concert in de Minnepoort vreemd genoeg niet. Toch was dat voor de band geen reden om geen erg sterk concert neer te zetten.

Senne Guns mag het voorprogramma vertolken en dat is een logische keuze. Met het album Hoera voor de eleboe bracht hij dit jaar een opmerkelijk album uit in het Nederlands, dat aandacht heeft voor melodie en teert op teksten doorspekt met herkenbaarheden en kleine anekdotes, net zoals de artiest voor wie hij opent. Het is een beetje jammer dat het kwintet het vanavond als trio moet doen, waardoor de drums geofferd worden en het ritme uit een doosje moet komen. Bel ons gerust als u zo’n bakje kent dat de nodige accenten kan leggen die deze subtiele muziek verdient. Los daarvan: nummers als “De goudvis” of “De nagelstudio” blijven knappe momenten en maken de keuze voor deze openingsact vanzelfsprekend.

Het weerzien met Spinvis — voor zijn vrienden Erik De Jong — wordt ingezet met een uitgesponnen intro door de celliste Saartje Van Camp, de Leuvense die hier een thuismatch speelt. Wanneer wordt overgegaan naar “De grote zon” en “Heel goed nieuws” krijgen we meteen twee van de sterkste songs van het langverwachte nieuwe album, het vaatje waar vanavond vooral uit getapt zal worden. Vooral “Heel goed nieuws” klinkt live meer rock-‘n-roll dan op plaat door het stompend ritme en de hoekige gitaar van de Jong. In “Astronaut” krijgt de cello voor het eerst vrij spel, een verantwoordelijkheid waar Van Camp meermaals dankbaar en met brio gebruik zal maken vanavond.

Zowel “Ronnie gaat naar huis” als “Ronnie knipt zijn haar” ontmoeten elkaar op de setlist, een personage dat tien jaar later terug opduikt en de Jong toelicht: “over tien jaar zien we wel weer”. Met “Overvecht” wordt een eerste keer echt gas teruggenomen, een nummer dat wordt ingeleid met een verhaal over een nieuwe wijk in Utrecht waar hij als klein jongetje naar de maquettes ging kijken. “Club Insomnia” is ook net zoals op plaat een hoogtepunt vanavond: schimmen die bewegen in het tegenlicht, “oogcontact van het eenzaamste soort” en een trein van aanzwellende klanken die meer spokend en bezwerend dan ooit klinken.

Spinvis blijft de meester van de anekdote, niet alleen in zijn nummers maar ook in de bindteksten: zo wordt “Koning alcohol” aangekondigd als een gemeenschappelijke goede vriend maar waarover iedereen het er eigenlijk stiekem eens is dat ze hem eigenlijk niet leuk vinden. Het bijna kinderlijk onnozele maar des te meer aanstekelijke “We vieren het toch” legt bij zowel band als publiek een glimlach op de mond, als een kinderhand die snel gevuld is maar tegelijk een enorm fijn gevoel geeft. Het titelnummer en “Kom terug”, alweer twee nummers van de nieuwe plaat, sluiten de set af.

Uiteraard staat het vast dat hier moet en zal gebist worden en dat doet Spinvis met “Bagagedrager” en “Twee Meisjes” van Raymond van het Groenewoud, twee nummers netjes in elkaar geweven als Vlaams laken. Daarna worden we getrakteerd op een stevig en jammend “Ik wil alleen maar zwemmen”, waarbij het lijkt alsof de gitaarrif vervangen is door die van Lou Reeds “Sweet Jane”. Als extraatje en met de lichten al aan komt de band nog een laatste keer terug voor “Wespen op de appeltaart”. Een grijnzend “kom, we gaan drinken” van de Jong zet er dan uiteindelijk, bijna verontschuldigend, een punt achter dit concert.

En dus heffen we het glas tot hoog in de wolken op Spinvis. “Tot Ziens, Justine Keller is exact wat we ervan verwacht hadden: topkwaliteit van een artiest die in ons taalgebied zijn gelijke niet kent”, zo kon u hier eerder lezen over het album. Dit concert is daar het perfecte verlengstuk van: precies wat het moest zijn. Bijna twee uur lang weten Erik de Jong en zijn muzikanten ons in de ban te houden, dan is een staande ovatie van het publiek de enige gepaste repliek.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven + 13 =