Band Of Horses :: 24 februari 2010, AB

Band Of Horses is groot geworden, heel groot. Een Lotto Arena of Vorst Nationaal zal de band nog niet vullen, maar in een op voorhand uitverkocht AB optreden, kan evenmin genegeerd worden. Verbazingwekkend is het eigenlijk niet, het succes van de band groeide explosief immers na het verschijnen van Cease To Begin (2007) en bevestigde zijn status met het radiovriendelijke Infinite Arms (2010).

Het is die laatste plaat die het optreden ook mag aftrappen met het intimistische “Evening Kitchen” dat gebracht wordt door frontman Benjamin Bridwell en gitarist Tyler Ramsay. De akoestische song krijgt een vreemde wending voor wie dicht bij het podium staat want door de verliefde (?) blik waarmee Bridwell naar Ramsay kijkt, wordt zowaar een homo-erotische sfeer gecreëerd die nog geaccentueerd wordt door de knuffel na het eerste nummer. Het is uiteraard ook allemaal heel Amerikaans en ingestudeerd, net zoals de rest van de show.

Zo laat Bridwell bij aanvang van “Evening Kitchen” weten dat de rest van de band ontslag genomen heeft om onmiddellijk erna zelf in de lach te schieten en te zeggen dat hij die grap nooit beu wordt. En wanneer de band aantreed voor het tweede nummer, “Infinite Arms”, klinkt het plots dat “hey guys, I only joked when I said that you were fired.” Het is het soort grapjes dat de toon zet voor de rest van de show: niet dat Bridwell zich opeens ontpopt tot grappenmaker of spraakwaterval, maar het gevoel in een Amerikaans stadion te zitten wordt opeens wel erg reëel.

En dat moeten ook de band en hun geluidsman gedacht hebben, want een heel optreden lang weerklinkt een potig en vol geluid dat ongetwijfeld uitermate geschikt is voor een Vorst Nationaal maar binnen de AB vooral als een hinderlijke geluidsmuur klinkt die elk nummer de nek omwringt. En dat valt in het bijzonder op bij de nummers van de eerste twee platen. Klinken songs als “Factory” en “Blue Beard” nog enigszins aanvaardbaar, dan geldt dit al veel minder voor “klassiekers” als “Is There A Ghost” en “Ode To LRC”. Helemaal huilen met de pet op wordt het met de echt oude songs als “Great Salt Lake” en het te snel gespeelde “Wicked Gil” (beiden uit Everything All The Time).

Maar niet alleen het patsergeluid werkt storend, ook de band zelf heeft duidelijk te kampen met tourvermoeidheid (de tour loopt op zijn laatste benen). Zo haalt Bridwell bijna nooit de hoogste regionen en blijft hij bijna een hele show lang zijn songs enkele tonen lager zingen. Zelfs wanneer hij zijn kenmerkende falset laat weerklinken, benadert het nergens de zuiverheid die hij bij vorige liveshows wist te halen. Aan inzet is er verder nochtans geen gebrek, zo speelt de band een flinke honderd minuten en kan niet gezegd worden dat de songs doelbewust afgehaspeld worden.

Op papier pleit alles vandaag voor Band Of Horses: de vorige optredens in Trix en Botanique lieten een band horen die klaar was voor grotere podia, terwijl de lange speelduur en de uitstekende mix van songs uit de drie platen iedereen zou aanspreken. Jammer genoeg domineren vermoeidheid en vooral een nergens passend totaalgeluid zozeer de set dat er een onaangename nasmaak achterblijft. Band Of Horses heeft veel potentieel maar tijdens wat zijn bekroning (een uitverkochte AB) had moeten zijn, is het er niet uitgekomen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 + 8 =