Het 2010 van Nick Delafontaine

De beste albums:

1. The National:
High Violet

Het beste album van de beste band van deze generatie. Op ‘High
Violet’ klinkt The National nog intelligenter, nog verfijnder en
nog meer doordacht dan voorheen. The National is het R.E.M. van de
jaren ’00.

2. Arcade
Fire: The Suburbs

Niet hun beste album, daarvoor is de tweede helft van het album
iets minder, wel een heel erg goeie. Arcade Fire roept een
Noord-Amerika op dat we nog nooit op die manier bekeken hadden, en
verwoordt het poëtischer dan we ooit gedacht hadden. ‘The Suburbs’
verdient de Jan Wautersaward van het jaar.

3. Grinderman:
Grinderman II

Minder rauw maar verfijnder dan de hond heeft dit jaar de wolf
gebaard. Kitchenette is Grinderman zoals we het kennen, Palaces Of
Montezuma Cave zoals hij al lang niet meer geweest is. Grinderman
II is ondanks de initiële scepsis meer dan af.

4. Yeasayer:
Odd Blood

Ergens tussen het beste van MGMT en Animal Collective vindt de
intelligentie van Yeasayer haar gading. De rem ligt er meer op dan
op het eerste gezicht mag blijken, elke klank is minutieus gekozen.
Met Odd Blood zet Yeasayer een reuzenstap.

5. Antony
& The Johnsons: Swanlights
De lof van ‘I Am A Bird
Now’ krijgt Antony nooit meer, het momentum is ietwat gepasseerd,
maar zijn geheel eigen stem en stijl blijven fonkelen. Antony was
nog nooit minder dan goed, en is op Swanlights uitstekend.

6. These New
Puritans: Hidden

Wat de fuzz er rond betreft wellicht de plaat van het jaar. Niet
elk experiment kon ons even sterk bekoren, maar These New Puritans
hebben de lente van ons wasdom een nieuw geluid verschaft.

7. Sufjan
Stevens: The Age Of Adz

Dat Sufjan Stevens ooit zijn ‘Kid A’ zou maken, we hadden na jaren
radiostilte nooit kunnen vermoeden. Helemaal anders dan wat we van
Sufjan gewoon zijn, en toch weer herkenbaar. Stevens opent een
nieuw scala aan perspectieven.

8. The Black
Keys: Brothers

Het was het jaar van de klankenkakofonie van Yeasayer, van het
experiment van These New Puritans, maar net zozeer van de rauwe
blues van The Black Keys. Goed voor de Roland Van Campenhout award
in 2010.

9. Vampire
Weekend: Contra

Of deze dan wel Vampire Weekend hun beste is, laten we in het
midden. Feit is dat de band geëvolueerd is naar een
radiovriendelijkere versie van hun afro-indie. I Think UR A Contra
hadden we twee jaar geleden nooit vermoed. Het is een van de songs
van het jaar.

10. Roky Erickson: True Love Cast Out All
Evil

Dat gek zijn niet noodzakelijk tot afval noopt heeft 3000 jaar
moderne kunsten afdoende bewezen. Roky Erickson doet er samen met
het ronduit weergaloze Okkervil River nog een argument à décharge
bij. Jerry Lee Lewis was sterk en Willie Nelson ronduit subliem,
maar Roky’s rolstoel glijdt sneller.

Haalden deze lijst net niet: The Divine Comedy,
Isobel Campbell & Mark Lanegan, Titus Andronicus, Interpol, The
Knife, Local Natives

Daarnaast noteerden we dat Black Francis in 2010 zijn beste
album in tijden uitbracht, dat werkelijk elke bootleg serie van
Dylan essentieel is, dat eels beter is wanneer hij zilte tranen
weent, dat de laatste Americanrecording van Johnny Cash wel erg
geruisloos voorbijgegaan is, dat we Kings Of Leon nog niet helemaal
opgegeven hebben, dat The Libertines weer beademd worden en dat
Paul Weller ook uitgeput en ongeschoren wijzer is dan alle politici
te lande verenigd. Dat het een vruchtbaar 2011 moge worden!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × vijf =