Eindejaarslijstje 2010 van Lennert Hoedaert

Afgelopen jaar lieten de meedogenloze natuur en de verfoeide politiek zich opnieuw gelden. De wandaden van het Kerkinstituut, seriemoordenaars, doodrijders en terroristen lieten onherstelbare littekens achter bij de onschuldige medemens. Door het trieste lot moest de muziekwereld afscheid nemen van een aantal legendarische namen. Gelukkig bood het jaar genoeg escapistische uitlaatkleppen, innerlijke rustmomenten en opbeurende beats.

  1. Year Of No Light :: Ausserwelt           Isis’Panopticon en Red Sparowes’ At The Soundless Dawn mogen dan al ver achter ons liggen, toch slagen deze Fransozen erin postmetal nieuw leven in te blazen. Ausserwelt is tegelijk de meest emotionele en verslavende plaat van Year Of No Light. De indringende mix van instrumentale doom, postrock en shoegaze is als een soundtrack voor de zelfdestructieve wereld.
  2. Enslaved :: Axioma Ethica Odini           De nieuwe kolos van Enslaved hoeft niet onder te doen voor de luttele metalklassiekers die de band in de twee vorige decennia bij elkaar schreef. Axioma Ethica Odini combineert de ijzige klank van weleer met een nooit eerder gehoorde progressie. Imagine Opeth, maar dan in het pikzwart.
  3. Kylesa :: Spiral Shadow           De grote verrassing van 2010. Een album waarin de grenzen tussen psychedelische metal en catchy indierock vervagen. Een fascinerende plaat die de hardwerkende Amerikanen hopelijk de lang verhoopte doorbraak oplevert.
  4. Deftones :: Diamond Eyes Chi Cheng herstelt maar mondjesmaat van zijn verschrikkelijke ongeval, maar Deftones lijkt wel een tweede leven gevonden te hebben. Diamond Eyes is een bom van een plaat die de nu-metalsceptici een pandoering van jewelste geeft.
  5. Shining :: Blackjazz Kakafonisch, schizofreen en monstrueus klinken, het werd Shining door Cynic, Ephel Duath en Meshuggahs Fredrik Thordendal al voorgedaan, maar nog nooit was jazz-metal zo intens en duister. Blackjazz is daarmee de meest toepasselijke albumtitel van het jaar.
  6. Orphaned Land :: The Never Ending Way of ORwarriOR Genoeg tijd voor een muzikale ontdekkingsreis of krijg je braakneigingen van zielloze “schreeuwmetal”? The Never Ending Way of ORwarriOR herbergt zowel bombastische metal, bikkelharde death metal als warme folkmomenten, en is ondergedompeld in oriëntaalse melodieën. Na Mabool (The Story Of The Three Sons Of Seven) hebben de Israëlieten opnieuw een baanbrekend album op hun (reeds befaamde) naam staan.
  7. Burzum :: Belus Varg Vikernes is vrij. En dat is er aan te horen. Belus klinkt als een weerspiegeling van zestien jaar opgekropte woede en is op tekstueel vlak het resultaat van verdere verdieping in de Germaanse mythologie. Vikernes blijft ondanks zijn onacceptabele denkbeelden een fascinerende black metalcomponist.
  8. Envy :: Recitation Al jarenlang is het wachten op iets wereldschokkends van Mono, maar met alle Japanezen, maar niet met den dezen, dachten de heethoofden van Envy. Recitation klinkt verschroeiend, snijdend en hartverscheurend. Een klankverhaal waarvan de haartjes op de armen overeind komen.
  9. Alcest :: Ecailles De Lune Met de melancholische shoegazer Neige verkast je naar een sprookjesachtige wereld waar de homo emoticus heerst. Nog meer betoverend dan zijn voorganger Souvenirs D’Un Autre Monde komt dit album daarenboven geregeld venijnig uit de hoek.
  10. 65daysofstatic :: We Were Exploding Anyway Wie had, tot hun passage op Dour vorig jaar, durven denken dat de notoire postrockers uit Sheffield de partyplaat van 2010 zouden maken? Vergeet The Prodigy en Pendulum, dit is dance anno 2010. De verdiende hype is alvast aan het opborrelen.

Omdat 2010 absoluut een topjaar was, zijn er nog eervolle vermeldingen voor de landgenoten van Motek en Kiss The Anus Of A Black Cat, de stoner-doomers van Electric Wizard en Ufomammut en de hiphoppers van The Roots.

Om de sleur van de dag te vergeten werden meermaals de singles van Motek (“Abused”), The Dillinger Escape Plan (“Farewell, Mona Lisa”), Shining (“Fisheye”), Caribou (“Odessa”), Salem (“King Night”) en Goose (“Words) door de boxen gejaagd. Van de nieuwste albums van Fear Factory en Soulfly daarentegen werd ik helemaal niet wild. Vandaag zijn beide bands amper een schim van hun vroegere glorieuze zelf. Een betere toekomst lijkt weggelegd voor de live-helden van het jaar: The Low Anthem, Fuck Buttons, Deftones, Baroness en Emily Jane White.

Krop-in-de-keel-moment van het jaar: de leden van Slipknot, de jeugdhelden van uw dienaar, die een persconferentie gaven naar aanleiding van het mysterieuze overlijden van bassist Paul Gray.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 4 =