Massive Attack :: 3 september 2010, Sportpaleis

Wie een slechte plaat maakt, verdient geen hoofdstek op een festival: het is helaas nog steeds geen wet, maar Massive Attack kreeg die ban alvast bij wijze van test aan de broek. Geen Pukkelpop dus voor de Britse groep, maar een Sportpaleisconcert als staartje aan een festivaltour in het buitenland. Een mooie gelegenheid om revanche te nemen, zo bleek.

Er is dan ook genoeg warmgedraaid. Met vier — min of meer gelijke — Belgische concerten op twee jaar dreigde deze laatste keer zelfs een herhalingsoefening te worden van de Lokerse Feesten 2008 of de concerten in Vorst en de Lotto Arena in 2009. Al zou je denken dat nu het nieuwe Heligoland al een dik half jaar in de winkel ligt ook de setlist overhoop is gegooid. Niet dus, en dat is misschien ook maar best. Die laatste plaat behoort niet tot het beste werk van de band, en met veel rustige en ingehouden nummers zou het tekenen voor een wel erg statisch concert.

En dus ligt de nadruk op het live nooit ontgoochelende werk van Mezzanine en de
nummers die daarbij aansluiten: claustrofobisch, duister werk dat triphop linkt aan The Cure en ander zwartgeverfd volk. De anders klinkende nummers van Heligoland — meestal met Martina Topley-Bird aan de microfoon — halen immers vooral de vaart uit de set en maken weinig indruk. En vaak blijken de schoenen van de zangeressen van de albumversies te groot om te vullen. Topley-Bird slaagt er met haar geaffecteerde versie niet in om Elizabeth Fraser te vervangen in “Tear Drop”; Deborah Miller blijft verdienstelijk, maar mist de power en de soul om Shara Nelson te doen vergeten in de klassiekers “Safe from Harm” en “Unfinished Sympathy”.

Zover gaat het slechte nieuws maar. Wat daar rond en tussen gebeurde, is immers naar
gewoonte opnieuw imponerend. Met baslijnen als een rollende donder in de verte, immer
kletterende percussie, en een gitaar — vooral die gitaar! — die elk nummer halverwege openrijt, tovert Massive Attack het Sportpaleis om tot een vochtige, onderaardse spelonk waar je langer blijft hangen dan goed voor je is.

Van bij opener “United Snakes” weet je dat dit geen rustig optreden zal worden. Dit hamert aan een jachtig tempo, met metalige drums, over het publiek heen, terwijl Robert Del Naja onverstaanbaar mompelt in de microfoon. “Risingson” zet de koers twee nummers verder helemaal richting het donkere hart in elk van ons. “We come to move your soul,” bromt 3D, dat andere boegbeeld.

In “Girl I Love You” — met de geweldige reggaelegende Horace Andy op zang — mag de gitaar een eerste keer van stal in een stevige finale. Het valt op vanavond hoe belangrijk dat snaarinstrument geworden is in het livegeluid van Massive Attack. Het zet de stevige koers, leidt het nummer van de recht-door-zeebeat af naar een climax. Al mogen de beats er ook zijn: in hoogtepunt “Inertia Creeps” vallen ze met de doffe zware klap van volwassen rotsblokken, terwijl het scherm achter de groep trivia begint te braken. Weetjes over Justin Henin, de eerste Google-leerkracht, … om dan plotsklaps feitenmateriaal op te lijsten. Dat de politie in de V.S. een verdachte zonder aanklacht onbeperkt mag opsluiten — in Rusland is het máár vijf dagen — bijvoorbeeld. Naakte, droge cijfers. Maar het is natuurlijk het nieuwtje dat Lukaku graag naar school gaat — leer een massa eens nadenken — dat het meeste reactie losweekt. De muziek, die heerlijke combinatie van woest en diep kolkende muziek met die dreigende, ingehouden parlando, wint er nog aan intensiteit door

Een nieuw nummer in de bissen — “Vanavond voor het eerst gespeeld!” — bewijst dat het
de band misschien wel menens is om deze keer geen zeven jaar te wachten met een opvolger
voor Heligoland, en dat die misschien opnieuw de goeie richting opgaat. We krijgen een minutenlange, griezelige trip die nog onverkende diepten probeert te betreden. Maar eigenlijk wil het allemaal niets zeggen: de band staat bekend om zijn twijfelzucht en perfectionisme, en de kans is dus groot dat tegen dat dit de plaat haalt het een uitgepuurde, verstilde ballad is geworden. Of de groep zich in de studio zal herpakken moeten we dus nog zien, maar dit concert bewees alvast dat Massive Attack best Pukkelpop had mogen halen. Ze hadden daar nog iets goed te maken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × drie =