Interpol :: ”Stilte is de sleutel tot ons succes”

”De voorbije tien jaar hebben we puzzelstukjes verzameld om uiteindelijk de puzzel te kunnen leggen”, vertelt Interpol-drummer Sam Fogarino ons. De New Yorkers doorstonden moeilijke tijden rond de release van Our Love To Admire, maar zijn sterker dan ooit teruggekeerd. Interpol streefde voor zijn vierde, titelloze album naar “een geluid dat aanleunt bij debuut Turn On The Bright Lights” en keerde terug met een plaat die hun hele carrière mooi samenvat .

enola: Is de opluchting even groot als bij Turn On The Bright Lights?
Sam Fogarino: “Ik ben heel tevreden met dit album, maar toch verkies ik ons debuut, omdat die plaat emotionele waarde heeft. Turn On The Bright Lights was mijn eerste liefde, mijn baby die plots uit de lucht kwam gevallen. We waren onvoorstelbaar gelukkig rond die periode omdat alles veel positiever uitdraaide dan verwacht.”
“In interviews kijk ik graag terug op de eerste keer dat we in de studio zaten. We wisten dat de plaat op Matador zou uitkomen, de rest was een groot vraagteken. Nu — tien jaar later — staat elke plaat voor een bepaalde periode in ons leven. Elke keer hebben we er een ander gevoel bij. Ik kijk tijdens het schrijfproces naar de positieve zaken die ons hebben overvallen. Daartegenover moet je de moeilijkheden plaatsen om evenwicht te creëren.”

enola: Wanneer wordt er een lijn onder de opnames getrokken?
Fogarino: “Als er complete stilte heerst. Er zal steeds iemand opmerkingen maken wanneer een bepaald geluid niet snor zit; stilte is de sleutel tot ons succes.”
”We hebben acht maanden in de studio gezeten voor de opnames van Interpol. Het was een frustrerend en verdomd lang proces. Er zitten, in tegenstelling tot vroeger, geen vragen meer in ons hoofd wanneer we de studio betreden, waardoor we ons beter kunnen focussen op de details. Een studio is één groot instrument dat je zorgvuldig moet bespelen om de mensen van hun sokken te kunnen blazen. Anderzijds laten we vragen als “hoe gaan we dit live brengen?” achter ons. Optreden is helemaal anders dan het schrijfproces, dat beseffen we nu pas echt. Daardoor zijn we in staat een goede plaat te maken.”

enola: Het studiowerk komt op de eerste plaats?
Fogarino: “Concerten zijn zeker even belangrijk. Maar tijdens de opnames kan je terugspoelen naar een bepaald deel waaraan gesleuteld moet worden. Alles moét perfect klinken. De luisteraar is ook veel meer geconcentreerd wanneer hij in zijn eentje de plaat opzet. Tijdens een optreden komen ze in de flow van ons concert waardoor ze de details achter zich laten. Er zijn honderden geluiden en effecten die we in onze koptelefoon horen, maar live niet. Die kleine details maken het verschil voor de plaat.”
“Wij zijn een band die zijn tijd neemt in de studio, dus het komt dubbel zo hard aan als de plaat op het internet lekt. Ja, ze zal sowieso lekken, maar hopelijk slechts een paar weken voor de release en geen maanden zoals dat tegenwoordig gebeurt. De periode tussen de opnames en de officiële release is het meest cruciale moment: we moeten ons dan klaarstomen voor de oorlog. Dat is het enige wat mij stoort aan die illegale downloads: het verstoort de hele voorbereiding van een band. Waarom trekken de mensen zich daar niets van aan?” (zucht)

enola: Our Love To Admire was jullie eerste en enige plaat op een major label. Is dit een logisch vervolg?
Fogarino:“Het label maakte geen beslissingen in onze plaats, hoor. Of we nu bij een onafhankelijk of een major label zitten, wij maken het album, dus wij kiezen hoe we dat gaan doen en met wie. Toegegeven, Capitol (vorig label, elv) maakte enorm veel reclame voor ons. Ze trachtten ons stilaan naar de mainstream te duwen, maar het liep niet zo vlot als verwacht. Zo zie je ook dat een major label niet altijd evenveel macht heeft. Er zijn een paar wijzigingen doorgevoerd binnen het personeel bij Capitol waardoor we liever vertrokken, anders zaten we er nog altijd.”

enola: Jij bent wel het enige groepslid dat ontevreden was over Our Love To Admire.
Fogarino: “Drie jaar later kan ik er al beter mee leven. Ik weet eigenlijk niet meer waarom ik zo negatief was, maar iedereen blijft herhalen dat ik er niet veel goeds over te vertellen had. De liedjes waren allemaal heel sterk, maar het geheel klopte gewoonweg niet. Nu ben ik tevreden over dat album omdat Interpol in mijn ogen een topper is. Alles klinkt veel natuurlijker en meer relax dan toen. Er was soms wat onenigheid binnen de band. Allemaal op het verkeerde moment.”

enola: Kunnen jullie wel een hechte band vormen, zeker nu Carlos Dengler (bassist, elv) de groep heeft verlaten?
Fogarino:“Carlos heeft het er moeilijk mee gehad. Zijn ideale wereld was er één zonder persdagen en concerten. Hij wilde enkel in de studio zitten. We zijn een band die platen maakt om vervolgens achttien maanden te gaan toeren. In het begin speelde Carlos graag live, maar na Antics heeft hij die knop omgedraaid. Het ging niet meer.”

enola: Kreeg de rest van de band het ook moeilijk?
Fogarino:“Eigenlijk niet. We hebben slechts een paar maanden vrij gehad na Our Love To Admire, maar we hebben de overgang goed verteerd. We zijn gestopt met toeren in augustus 2008, twee maanden later waren Carlos en Daniel (Kessler, gitarist, elv) terug bezig met hun muzikale projecten. En Paul (Banks, zang, elv) trok met Julian Plenti, zijn alter ego, rond de wereld om zijn zinnen even te verzetten. In januari 2009 zijn we met de opnames voor Interpol begonnen, dus het is best normaal dat de mensen zich afvragen waar we al die tijd hebben uitgehangen. Ik ben een paar maanden naar Georgia geweest, bij mijn vrouw en kind. Als ik die tijd niet bij mijn familie had doorgebracht, was ik nu niet meer bij de band.”

enola: Op plaat hebben jullie schijnbaar een paar stappen terug gezet. Voelt het voor jullie ook zo aan?
Fogarino: “Veel mensen vonden Our Love To Admire te commercieel. Ik denk dat de kwaliteit van het geluid opnieuw dezelfde is als op Turn On The Bright Lights. Muzikaal hebben we wel een paar stappen vooruit gezet. Daniels gitaargeluid lonkt naar dat van ons debuut, maar in mijn ogen klinken we als geheel veel meer vooruitstrevend. Paul is op elk vlak verbeterd, zowel als zanger als gitarist, en ook ik ontdek steeds nieuwe technieken. Interpol mag je recht tegenover ons debuut zetten, maar dan als de plaat die we acht jaar geleden niet konden maken.”

enola: Wat is het verschil met toen?
Fogarino: “In het begin hadden we een beeld van het ideale album in ons hoofd. Hoe hard we ook ons best deden, het resultaat week steeds af van het doel. Deze plaat is perfect, dit is wat we in gedachten hadden.”

enola: Hoe zag jullie plan er uit?
Fogarino: “We trekken nooit zonder voorbereiding de studio in en weten op voorhand welke nummers we gaan maken. We zullen nooit nieuwe songs in de studio maken, zo werkt het niet bij ons. Net voor we ons debuut opnamen, zat er ook al een geluid in ons achterhoofd: het geluid van Interpol. We hadden een paar keer in New York gespeeld, maar verder gingen we niet. Er waren eerst geen mogelijkheden om nummers op te nemen, we moésten alles wel live doen.”
“De liedjes moeten bij elkaar passen; muziek komt op de eerste plaats, daarna de teksten. Het neemt ontzettend veel tijd in beslag om een rode draad te vinden. De ziel van een song moet sterk genoeg zijn als individu, én het is nodig dat die zich kan aanpassen aan de rest.”
“Voor de nieuwe plaat zijn we elk apart gaan opnemen. Dat is alleen mogelijk omdat we tien jaar samen zijn en elkaar door en door kennen. Er is een soort van livegevoel op deze plaat, en toch merk je dat het een echt studioalbum is.”

enola: Interpol blijft desondanks wel een ontoegankelijke band.
Fogarino: “Ik heb het niet graag als de luisteraar zich teveel wil verdiepen in onze muziek. Waarom in godsnaam zou iemand onze geheime formule willen vinden? Dan is het niet leuk meer. Er zijn tegenwoordig zoveel problemen, iedereen zoekt iets om die problemen tijdelijk te ontvluchten. Om die reden maken we muziek: we proberen een omgeving te creëren waarin iedereen zich tot onze muziek aangetrokken voelt.”
“Jaren geleden had ik een vriend in Chicago die Aziatische muziek maakte. Hij werkte met duizenden effecten; het klonk als een bende apen op harddrugs. Toen hij zijn liedjes een eerste maal liet horen vroeg hij mij: “Voelt dit aan als een compleet nieuwe wereld?”. Ik was overdonderd door die vraag, maar vooral onder de indruk. Hij had iets gemaakt waar mensen zich betrokken tot voelden, iets wat wij met Interpol ook proberen.”

enola: Is Interpol een uitweg voor de luisteraar?
Fogarino: “Ik denk het. Ik ben er bijna zeker van dat mensen met liefdesverdriet onze platen opzetten om hun gedachten even te verzetten. Op een concert proberen we de hele zaal in een andere stemming te brengen, maar niet alleen met onze muziek, ook door het gebruik van visuals. De expressie op gezichten van de fans wanneer ze meezingen, geeft mij een onbeschrijfelijk gevoel. Het is makkelijk om een catchy popplaat te maken en mensen te laten meezingen en dansen. Wij proberen het met een moeilijk doorgrondbaar geluid, en na tien jaar heb ik de indruk iéts te hebben bereikt.”

enola: Willen jullie nooit weten waarover Paul zingt?
Fogarino: “Alleen als hij naar mij toekomt om het te vertellen. Maar ik laat hem doen wat hij wil. Het doel van poëzie is om een paar woorden om te toveren tot iets lyrisch. Het is de bedoeling om een mysterie te creëren, dus waarom zou je dan gaan vragen waarover het gaat? Het zijn Pauls gevoelens, het is zijn kunst.”
“Stel dat jij vindt dat “Lights” over liefde gaat. Dat is jouw mening, ik zou daar zelfs niet op willen reageren. Het is een kunst op zich om zelf te oordelen waarover het gaat.”

enola: Waar blijven jullie de inspiratie halen?
Fogarino: “Als je gemotiveerd bent, komt de inspiratie vanzelf. Dat heb ik bij het maken van dit album opgemerkt. Verder spelen kunst en literatuur een grote rol voor de band. Vroeger was er meer muziek mee gemoeid, maar dat hebben we nu al een tijdje achter ons gelaten. Er zijn teveel jonge bands die zich verdiepen in muziek en niet aan kunst denken als het op inspiratie aankomt.”
“New York is dé plaats die mij blijft inspireren. Het is onvoorstelbaar hoeveel mensen er op die kleine oppervlakte leven. De straten en gebouwen hebben er iets speciaals, je kan er niet omheen. New York is zo indrukwekkend dat het niet anders dan een inspiratiebron kan zijn voor een muzikant.”

enola: Kunnen jullie makkelijk met de druk omspringen?
Fogarino: “Ik trek mij niets van de druk aan. We gaan naar de studio en sluiten ons voor maanden op, zelfs de platenfirma is niet welkom. Er is veel druk, maar we voelen die niet door het vertrouwen dat de platenfirma geeft. Ik heb de voorbije tien jaar geleerd dat een platenfirma niet zomaar een bedrijf is dat je plaat op de markt brengt, het moeten hoofdzakelijk vrienden zijn. Dat is ook een reden dat we met plezier terugkeerden naar Matador, omdat we een goede band hebben met die mensen. Het is onze muziek, maarhet label is baas. We moeten ze niet alleen vertrouwen, zij moeten fan zijn van onze muziek. Anders werkt het niet.”

enola: Het eerste wat we na lange tijd van jullie hoorden: “Interpol is terug als voorprogramma van U2.”
Fogarino:“Ben je nu boos of teleurgesteld? Ach, voor onze fans is dat vreemd, maar het gaat een uitstekende ervaring zijn. We hebben in Glasgow al samen gespeeld met Bono en tot onze verbazing viel dat héél goed mee, dus waarom geen hele tournee? Eerlijk: ik dacht dat wij al vrij groot waren, maar als je ziet hoeveel volk U2 aantrekt, krijg je toch wel kippenvel.”
“Toen we drie jaar geleden op Rock Werchter stonden, moesten we voor Incubus en Metallica spelen. Er stonden alleen metalheads op de eerste rijen, man! En toen ik opzij keek zag ik plots de mannen van Mastodon staan. Dat zijn uitdagingen, en U2 is er ook zo één. We kunnen alleen maar fans bijwinnen.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 − zeven =