Bruce Bherman :: Untagged (ep + cd-single)

AKR Records, 2010.

Jaja, we weten het allemaal, vandaag wordt Vlaanderen muziekland
geregeerd door de Admiraal! De
Antwerpse bard heeft onlangs misschien wel zijn beste plaat tot op
heden afgeleverd, en daar is hij deze keer – in tegenstelling tot
bij eerdere worpen – niét voor naar de Verenigde Staten getrokken.
Een landgenoot die de afgelopen maanden wél geregeld onder de
vleugels van Uncle Sam vertoefde is de Gentse singer-songwriter
Bruce Bherman. Hij
vloog over en weer naar Nashville voor opnames voor ‘Untagged’, een
gloednieuwe, prachtige ep die begin deze maand verscheen.

Dat debuteren na je veertigste geen bloeiende carrière in de weg
hoeft te staan, werd het afgelopen decennium al afdoende bewezen
door Spinvis.
En ook al liggen de invloeden en de stijlen van beide heren vaak
mijlenver uit elkaar, toch zijn er ook raakpunten met Erik de Jong.
Allebei hebben ze jarenlang tal van genres, trends, hypes en modes
zien passeren, zich eigen gemaakt, en versmolten tot een eigen,
persoonlijk en rijk geluid. Net als onze favoriete noorderbuur put
Bherman niet alleen uit het verleden; hij staat ook met beide
voeten in het heden, waardoor zijn platen even eigentijds als
tijdloos klinken.

Artistieke duizendpoot Bherman is ook altijd actief geweest in de
muziek. Zo maakt hij in de tijd dat de dieren nog konden spreken
Oostende en omstreken onveilig met het trio Bluesy Rag, en is hij
begin jaren ’80 te horen op de lp ‘Tous Ensemble’ van L’Express
Cajun. Toch is het wachten tot eind jaren ’90 op het eerste
solowerk. ‘The Corridor’ (’99) en ‘The Row’ (’00) zijn twee mooie,
bescheiden en eerder traditionele singer-songwriterplaten, die hem
(slechts ten dele terechte) vergelijkingen opleveren met grote
namen als Nick Drake en Leonard Cohen.

Pas vanaf ‘The
Other/63
‘ openbaart Bherman zich als een echte eclecticus, een
muzikale spons die uiteenlopende invloeden uit enkele decennia
folk, pop, rock, jazz en blues uitknijpt over twaalf knappe songs.
Wanneer hij even later de handen in elkaar slaat met Jürgen De
Blonde (Köhn,
De
Portables
), wordt dat geslaagde mengsel nog aangelengd met
stevige scheuten elektronica. Deze samenwerking is te horen op
‘Attitudes’ en ‘Two Boys‘, twee
albums vol bezwerende songs die hier nog altijd geregeld door de
huiskamer galmen.

En sinds kort is er dus de ep ‘Untagged’, een vijf tracks tellend
kleinood (alleen verkrijgbaar op vinyl) dat wordt vergezeld door
cd-single ‘Pinky Girl’. Zoals de bezetting al laat vermoeden,
betekent deze ep na ‘Attitudes’ en ‘Two Boys’ een heuse terugkeer
naar de gitaar. Tijdens de opnames werd Bherman niet alleen
bijgestaan door Sjoerd Bruil (gitaren), Pieter Van Buyten (bas) en
Karel De Backer (drums en percussie), muzikanten die intussen een
cv kunnen voorleggen dat langer is dan de Donau, maar ook door de
Nederlandse gitaarbouwer Peter De Smet (dobro, pedal steel) en
gitarist WoWo Spaenske (aka Wouter Spaens van Jackie Poo en The
Smoking Dog).

Maar er doet nog meer schoon volk mee: tijdens de opnames in de
fameuze Beech House Studios in Nashville nam niemand minder dan
Tony Crow (Lambchop, ex-Silver Jews) plaats
aan de piano en aan de Hammond.

De snaren buitelen speels over elkaar heen in ‘Pinky Girl’, de
zonnige, lentefrisse single (en opener van kant A). Van de vijf
songs op ‘Untagged’ is dit overigens de song die het meest aanleunt
bij de meer poppy nummers van de vorige plaat. Het
fraaiste werk moet dan nog komen. Zo wordt ‘White and Blue’ (op
zich al bloedmooi, getuige daarvan de akoestische versie op de
cd-single) naar een nóg hoger niveau getild door de knappe
snarenpartijen die zich met elkaar vervlechten en de luisteraar
meenemen naar hogere sferen.

Kant B opent met het grimmige ‘I Was Smiling’, een song met
dreigende en grommende gitaren, waarin Bherman heel even zijn
demonen de vrije loop laat. Hierna lijkt ‘Slow Down’ aanvankelijk
zijn titel alle eer aan te doen: het nummer begint inderdaad eerder
zalvend, maar gaandeweg wordt de spanning opgebouwd naar een heuse
climax. Ook afsluiter ‘The Goodbye Song’, een intiem nummer dat de
plaat met piano, akoestische gitaar en een heel klein beetje
percussie afrondt, kan alleen maar omschreven worden als een
beauty.

‘Met liefde gemaakt, dat smaakt’: met deze leuze probeerde een
chocoladefabrikant ooit zijn waren te slijten, maar hetzelfde kan
ook worden gezegd van deze plaat. Meer zelfs, dit smaakt naar meer,
want Bherman blijft begeesterende platen maken die we niet gauw beu
gehoord zijn. Hopelijk is deze mooie ep geen eindstation, maar
krijgt ‘Untagged’ weldra een vervolg in de vorm van een nieuwe,
volwaardige langspeelplaat!

www.myspace.com/bhermansound

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee + een =