Het zootje ongeregeld dat schuilgaat onder de naam Sylvester Anfang II is doorheen de jaren steeds meer uitgegroeid tot een los-vastcollectief. Opmerkelijk daarbij was dat de nieuwe leden vaak ook soloalbums uitbrachten terwijl het infernale trio dat de band oprichtte weinig tot niet van zich liet horen. Met De Gek brengt opperbokkenrijder Hellvete daar verandering in.
Net als bij Sylvester Anfang II kiest Hellvete op zijn solodebuut voor Nederlandstalige titels al getuigen deze — in tegenstelling tot zijn moederband die de aparte humor liet primeren — veel meer van een interesse in een archaïsch, mythisch Vlaanderen, zoals songtitels als "De Onthoofde Voogd" en "’k Riep Tot De Oorsprong Der Dingen" getuigen. Een tweede en opmerkelijker verschil is dat Hellvete niet voor de satanadelica gekozen heeft van zijn improcollectief, maar een meer onderbouwd en atmosferisch geluid laat horen.
Duidelijk beïnvloed door middeleeuwse liederen en klanken laat De Gek zich definiëren als de soundtrack voor een wagenspel, al is het maar de vraag of deze keer inspirerende Heiligenlevens getoond zullen worden. Van echte duisternis mag dan wel geen sprake zijn, de hellemond is niet geopend, toch waren er rusteloze zielen doorheen de plaat. Zo roeren de verdoemden zich in "D’Helle" waar dronende klanken en doffe percussie gekoppeld worden aan een heldere banjo en charango (een Zuid-Amerikaanse tokkelinstrument) terwijl zwevend gezang zich doorheen de klanken weeft.
Met "In Den Beginne" wordt daarna — ondanks het ontbreken van elke vorm van percussie — de Sint-Vitusdans ingezet, de charango mag de repetitieve boventoon voeren en brengt zichzelf aldus in de gepaste trance voor het titelnummer "De Gek" dat gelijkenissen vertoont met Six Organs Of Admittances eigenzinnige, hedendaagse acidfolkvariant. "Den Duits" (nu al de titel van het jaar) sluit met zijn zeven minuten de A-kant van het album af. Ondanks de duidelijke verwijzing naar zwarthemden bevat het nummer geen dreunende marsen of geschreeuwde leuzen maar is het een langzaam slepende dronesong geworden die slechts moeizaam zijn geheimen prijsgeeft.
Hoewel de song veel minder dan zijn voorgangers aansluiting zoekt bij een middeleeuwse mystiek, past hij wonderwel binnen het plaatje dankzij zijn repetitieve natuur die slechts met mondjesmaat andere geluiden en klanken hoorbaar toelaat. In "De Onthoofde Voogd" vloeien daarna de drone- en acidfolkinvloeden samen in een onbehaaglijk geheel dat het tweede deel van het album inluidt. Het nummer is een uitstekende voorbode voor het religieus aandoende "’k Riep Tot De Oorsprong Der Dingen" waarin enkele koorzangen (geput uit Flakkee Zingt Niet-Ritmische Psalmen) het daaropvolgende kreunende klankentapijt aankondigen mogen.
Bijna zeven minuten lang worden elektrische gitaren, holle drums en buitenwerelds belgerinkel met elkaar verbonden, waarbij — niet geheel verbazingwekkend — echo’s van Sylvester Anfang II weerklinken, al klinkt Hellvete bedachtzamer en introverter zonder de ruggensteun van zijn kompanen. "Fur Helena" contrasteert fel met dit oeroude, rommelende geluid door ingetogen (banjo)getokkel te brengen in de lijn van middeleeuwse troubadours. Deze rondtrekkende liedjeskwanten krijgen tot slot in het afsluitende "Vleermuisarmen" een laatste afscheidsgroet van hun zielgenoot, die als geen ander de essentie van hun muziek naar deze eeuw weet te vertalen.
De Gek is in essentie een moderne middeleeuwse folkplaat, want ondanks de duidelijke drone-invloeden en het "gedurfde" (want niet inheemse) instrumentarium als de charango en de elektrische gitaar valt de band met het mythisch middeleeuws Vlaanderen niet te ontkennen. Toch hoort deze plaat niet binnen de klassieke folkwereld thuis, daarvoor is hij te onorthodox en te anders van opzet. Hellvetes spookfolk richt zich tot wie bereid is de eigen geschiedenis en erfenis te erkennen zonder deze daarom als vastgeroest en gedefinieerd te beschouwen.
De Gek is in een oplage van 500 exemplaren verschenen.
