Tori Amos

Lotto Arena, Antwerpen, 4 oktober 2009

Tegenwoordig
is het niet meer zo cool om fan te zijn van Tori Amos, en ergens
kan een mens dat wel begrijpen. Na ons eerst jarenlang met
meesterwerk na meesterwerk bestookt te hebben, kwam de zangeres
plots op de proppen met wel erg matige kleinoden als ‘The
Beekeeper’. De kwaliteit van Tori’s optredens heeft die dalende
trend echter nooit gevolgd en een Amosshow bleef hoe dan ook de
moeite waard om mee te maken. Nu de singer-songwriter met de rode
haren ook nog eens een plaat (‘Abnormally Attracted To
Sin
‘) uit heeft die ons bij momenten weer stevig bij het nekvel
grijpt, is het dat des te meer. Wij waren er dan ook bij in de
Lotto Arena, waar de Amerikaanse haar eerste zaalconcert op
Belgische bodem gaf sinds 2005.

Voor de derde keer op rij bracht Tori een man met een gitaar mee
naar België als voorprogramma. In 2003 was de eer voorbehouden aan
de wat onhandige, maar zeker niet slechte Amerikaanse Howie Day,
twee jaar later verstomde niemand minder dan Tom McRae de zaal met
zijn glasheldere stem. Deze keer was het de beurt aan Foy
Vance
, een in Londen geresideerde Ier met een gitaar, een
accent en een stem uit de duizend. De zanger speelde amper vijf
songs, waarvan drie erg geslaagde.

Bij Tori Amos kwamen we beslist aan een hoger slaagpercentage dan
60 procent. Haar start mistte ze in ieder geval niet. Een intense
versie van ‘Give’ – misschien wel hét prijsnummer van het laatste
album – vloeide vlekkeloos over in een al even broeierig ‘Pancake’.
Wie nog niet in de stemming was gekomen, ging dan wel overstag bij
het daaropvolgende ‘Cornflake Girl’, na al die jaren nog steeds
Tori’s grootste kassucces.

De duistere stemming van de eerste twee nummers wierp zijn schaduw
over een groot deel van het optreden en wij gingen met plezier in
de donkerte staan, want daarin ligt heel wat van het beste werk van
de zangeres opgeborgen. Zoals bijvoorbeeld de in Antwerpen talrijk
aan bod komende songs van ‘From The Choirgirl Hotel’ (1998) en ‘To
Venus And Back’ (1999) – zeker niet het vrolijkste werk van Tori,
maar wel nummers die ons tien jaar later nog steeds doen rillen van
genot. Vooral ‘Spark’, ‘Glory of the 80’s’ en ‘Lust’ waren absolute
hoogtepunten in de setlist.

Andere momenten die nog lang in ons geheugen gegrift zullen staan,
zijn het onverwachts gebrachte ‘Siren’ (een nummer dat Tori een
tiental jaar geleden als soundtrack voor ‘Great Expectations’ opnam
en tot haar beste werk ooit behoort), de hartverscheurende cover
van The Cure’s ‘Love Song’, het geladen nieuwe nummer ‘Curtain
Call’ en een ijzingwekkende ‘Little Earthquakes’, de epische
afsluiter van Tori’s debuutalbum. Ook ‘Beauty of Speed’ van op het
enkele jaren geleden uitgebrachte ‘American Doll Posse’ sloeg aan,
mede dankzij de prima ondersteuning van drummer Matt Chamberlain en
gitarist/bassist Jon Evans, de twee mannen die Tori de laatste tien
jaar op iedere begeleide toer vergezellen.

Ontroeren deed Tori met een speciale ‘Lullaby for Antwerp’ én een
intimistische interpretatie van het nooit uitgebrachte ‘Mermaid’.
Minder enthousiast waren we dan weer over het fletse ‘Starling’ en
het lang getrokken ‘Police Me’. Die mindere ogenblikken werden
gelukkig rechtgezet met hitsingle ‘Precious Things’, de na tien
jaar nog steeds hitsige dansvloervuller ‘Raspberry Swirl’ en de
meezingbare afsluiter ‘Big Wheel’.

Het is een spijtige zaak te zien hoeveel mensen Tori al jarenlang
opgegeven hebben. Of je nu fan bent van haar recentere werk of
niet, live is de zangeres nog tot minstens evenveel in staat als
tijdens haar hoogdagen. Met sprankelend pianospel, een immer wulpse
podiumprésence en een stem die door merg en been gaat, zijn haar
shows nog altijd een speciale belevenis. En daarom raadt
ondergetekende u absoluut aan om volgende keer toch maar eens te
gaan kijken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 2 =