Gravitation, 2008
De voorbije decennia zijn al meer dan een handvol middelmatige folk
songwriters in het vakje Dylanesk ondergebracht. Zo
vergaat het deze keer ook weer The Tallest Man On Earth. Het grote
verschil met zijn voorgangers is echter dat het deze keer geen
gratuite vergelijking betreft. The Tallest Man On Earth beschikt
eveneens over de combinatie van uitstekend gitaarspel en een ruwe
stem maar brengt zijn muziek met zoveel drang en verve dat het
lijkt alsof je naar de jonge Dylan zelf luistert.
Kristian Mattson, een Zweed uit Dalarna en tevens zanger bij de
band Montezumas, verraste vorig jaar met een titelloze ep. Het
vijfkoppige debuut werd goed onthaald en de vraag in het
indiefolkwereldje naar een langspeelplaat was dan ook groot. Amper
één jaar later is dat langspeeldebuut er ook gekomen. De plaat
charmeert onder meer door zijn lo-fi karakter. En dat voelt in deze
tijden van overproductie helemaal niet verkeerd aan, integendeel.
Het moet gezegd: het is een pareltje geworden.
Mattson is in de eerste plaats een verteller van verhalen. Niet in
de vorm van kant en klare vertelseltjes maar wel in de vorm van
uiterst charmante, uitdagende, mooi verpakte rijmpjes die je
meevoeren in de sprookjeswereld van The Tallest Man. De woorden
volgen elkaar op als een waterval. Mattson brengt zijn verhaal
enkel begeleid door een akoestische gitaar (die af en toe
ingewisseld wordt voor een banjo). Het gebrek aan muzikale
inkleuring voelt echter nooit als een tekort aan. ‘Shallow Graves’
is een intieme plaat, waarbij elke streling van de snaren voelbaar
en elke trilling van de stembanden hoorbaar is.
‘Shallow Graves’ gaat als een sneltrein van start met ‘I Won’t Be
Found’ en trekt dat razende tempo ook moeiteloos door tijdens de
volgende twee songs. Met ‘Shallow Grave’, waar de gitaar even wordt
ingeruild voor een banjo, en ‘Where Do My Bluebirds Fly’ wordt een
eerste relatieve rustpauze ingelast. Daarna is het de beurt aan
‘The Gardner’, misschien wel het hoogtepunt op dit album (“I
sense a spy up in the chimney/ from all the evidence I’ve burned/ I
guess he’ll read it in the smoke now and soon to ashes I’ll return/
I know the spy is going to tell you it’s not my flag up in the
pole/ So now he’s buried by the lilies so I can stay forever more
in your eyes babe”). ‘The Gardner’ wordt begeleid door een
furieus strummende Mattson, in die mate dat het soms wat aan het
gitaarwerk van Neutral Milk Hotel of The Mountain Goats doet
denken. De trein is weer vertrokken om nooit meer te stoppen.
Ondertussen is het vooral genieten geblazen.
Dat is onder meer het geval bij ‘Into The Stream’ (I set the
rain to be cold and hard/ I set the sun to be bright and sharp/ to
wake you up from your hallow dream), het enige nummer dat de
titelloze ep overleefde en helemaal ongewijzigd een plaatsje krijgt
op dit album. Shallow Graves neemt afscheid met ‘This Wind’ en
wanneer de reis eindelijk afgelopen is, is er wilskracht nodig om
niet direct weer op ‘play’ te drukken en van vooraf aan te
herbeginnen.
De grootste man op aarde is auteur van een van de grootste
folkalbums dit jaar. En al moeten we steeds oppassen met dergelijke
lofbetuigingen, misschien ook wel een van de grootste albums dit
jaar tout court.
www.myspace.com/thetallestmanonearth
www.thetallestmanonearth.com
