Pauzefestival dag 1 :: 13 november 2008, Vooruit

Naar goede en jaarlijkse gewoonte slaan de Gentse Vooruit en het Kraaklabel opnieuw de handen in elkaar voor het Pauzefestival, een feest van off-stream-muziek die groepen uit de marge in de kijker zet en een verdiend podium geeft. De eerste dag is achter de kiezen, de volgende twee moeten zich nog aandienen.

In tegenstelling tot de vorige jaren is het festival niet alleen met een extra dag uitgebreid maar vindt het ook op twee uiteenlopende plekken plaats. Net zoals Rock Werchter ooit nog bekend stond voor zijn twee locaties (Werchter en Torhout), kunt u het programma nu volgen in Gent of in het Utrechtse Theater Kikker. De Noorderburen hebben de “Avant-propos”-dag met Reines D’Angletterre en Reinhold Friedls Neo-Bechstein geserveerd gekregen, terwijl de Belgen een psychedelisch avondje “Journey Through A Burning Brain” mochten uitzweten.

Na Köhn en Sword Heaven, die beiden nog geen uur nadat het festival zou beginnen hun show al beëindigd hadden, is het de beurt aan het Amerikaanse duo Arp om de zaal dertig jaar terug in de tijd te flitsen met hun “kosmise Musik” en op synths gebaseerde “krautrock”. Want ook al wijst het programmaboekje er — weliswaar met de tong stevig in de wang — op dat genrebepalingen idioot en beperkend zijn, toch dekken de beide termen uitstekend de lading.

Gewapend met een resem effecten, een Moog-keyboard en een nauwelijks hoorbare/bespeelde gitaar vuurt de groep het ene kosmische salvo na het andere op het publiek af. De lang uitgesponnen ambient-tracks zijn schatplichtig aan al wat ook maar vaagweg met electronica te maken had in de jaren zeventig (in Duitsland in het bijzonder). Jammer genoeg wordt het pas naar het einde van de set interessant wanneer Arp eindelijk wat meer variatie in de uitgesponnen klanken smokkelt.

Headliner Wooden Shjips is met Arp mee teruggereisd in de tijd maar heeft duidelijk de afslag richting Amerika en harde gitaren gemaakt. De groep heeft nooit om financieel succes gemaald en verkiest een cultstatus boven uitverkochte zalen. De eerste releases werden in beperkte oplages en vaak gratis of zelfs met verlies van de hand gedaan. Evenzo worden tours en optredens nog steeds tot een minimum herleid, waardoor hun passage deze avond zonder meer uniek te noemen is.

Hoewel de band uit San Francisco komt, zou ze net zo goed in de Midwest geworteld kunnen zijn: de lange wapperende baarden en haren verraden samen met het houthakkershemdje van frontman Ripley Johnson sowieso al een voorliefde voor uitgestrekte gebieden en lange autoritten waarbij de radio op tien staat en hardrocknummers uit de boxen knallen. De mix van psychedelische americana, hardrock, krautrock en garage doet nog het meeste denken aan een toegankelijke Acid Mothers Temple.

Live is Wooden Shjips een vreemde belevenis: de zang, met de nodige delay, verzuipt in een poel van gruizige gitaren, freak-out-keyboards, pompende baslijnen en dreunende drumslagen waaraan bovendien de nodige ellenlange gitaarsolo’s aan toegevoegd worden. Het is een vreemde combinatie die op papier nauwelijks lijkt te werken maar live zonder meer trance-inducerend is. Zelfs de goedkoop ogende visuals met de nodige psychedelische twirls en caleidoscopische beelden vormen een verademing in vergelijking met gestileerde zwart-witbeelden waaraan menig postrock/tronica-band zich bezondigt.

Jurgen Boel http://www.kraak.net/pauze

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 1 =