BlØf :: ”Wij zijn ontzettend gevoelig voor weemoed”

Na vijftien steeds succesvollere jaren trekt BlØf een streep onder alles wat de groep tot dusver gedaan heeft. Ze trokken naar Ierland, om terug naar de ’core business’ van de band te gaan: vier vrienden die in één ruimte muziek maken. Het resultaat is een bloedmooie, ontzettend intimistische en weemoedige plaat geworden waaraan (vooral) de Ierse singer-songwritermuziek een smaak geeft zoals een eikenhouten vat aan excellent gerijpte whisky.

Met hun vorige plaat Umoja reisde BlØf de wereld rond om muziek te maken met artiesten uit veertien verschillende landen. Er volgden grootse concerten in eigen land met die muzikanten, een film over het project … Het eigenlijke muziek maken raakte echter op het achterplan, iets waar de band zich dan ook niet goed bij voelde. "Met Oktober breken we heel radicaal met wat voorafging, dat was de bedoeling en het was ook nodig," zegt bassist en tekstschrijver Peter Slager. De sessies in Ierland liepen trouwens zo vlot, dat het een tweeluik geworden is: in april verschijnt het tweede deel, met de nummers die iets lichter van toon zijn, in vergelijking met dit donkerrode Oktober, misschien wel de meest gewaagde plaat van hen tot nu.

enola: Jullie weten ondertussen wat succes is en dat jullie pakweg de Ahoy kunnen uitverkopen. Is het nu tijd om de louter creatieve grenzen nog verder te verleggen?
Paskal Jakobsen (zang/gitaar): "Die creatieve grenzen hebben we altijd wel opgezocht hoor. Vijf jaar geleden hadden we deze plaat nooit kunnen maken, want we zijn betere muzikanten geworden, schrijven betere liedjes. Creativiteit heeft altijd hoog bij ons in het vaandel gestaan, we hebben nooit vanuit een commerciële gedachte nummers gemaakt. Maar deze plaat is echt concessieloos, we moesten hem gewoon maken."
Bas Kennis (piano/toetsen): "We zijn ook zekerder als band. We hoeven niet alles op de plaat mooi in balans te hebben: wat kleine nummertjes, wat hardere songs en nog wat midtempo’s ertussen. Nu wilden we gewoon een kleine plaat maken. Het past beter bij de fase waar we nu in zitten. We zijn al zestien jaar bezig en we zijn een gearriveerde band. Alleen in België niet." (lacht)

enola: Dat dit een donkere plaat is, daar kunnen we niet omheen. Maar in Nederland heb ik termen als ’prozacplaat’ gehoord, ’de depressie nabij’. Is dat niet overdreven? Ik vind ze net iets heel troostends hebben.
Slager: "We willen met deze plaat veel meer ontroeren dan gewoon verdrietig maken. Dat is iets helemaal anders. Daarom ben ik blij dit te horen, want ik vind dat heel moeilijk in te schatten, of die donkerheid toch nog iets van hoop in zich heeft. Ik heb het gevoel dat wij nooit heel desolate dingen gemaakt hebben."
Kennis: "Als mensen hierdoor eens moeten brullen omdat het er allemaal uitkomt en moet, laat ze dan maar eens brullen. Dat gevoel willen we bereiken."
Slager: "Het kan ook wel eens misgaan hoor. Zo heeft een jongen die zelfmoord had gepleegd de tekst van "Mooie Dag" achtergelaten als afscheidsbrief (de tekst luidt als volgt: Er is niets waar ik op wacht/Morgen blijft het nacht/Ik overdacht mijn zorgen en de wereld/En alle keren dat ik wakker lag/Ik besloot/Wat een mooie dag/Voor de dood, pn). We voelen ons daar ook niet verantwoordelijk voor, maar ik krab wel eens achter mijn oren."
Kennis: "Maar misschien staan er daartegenover weer vijf mensen die daarom juist géén zelfmoord hebben gepleegd, en dat hoor je dan weer niet."

enola: Jullie zijn qua donkerte niet aan jullie proefstuk toe. Blauwe Ruis had ook wel zijn donkere thema’s rond het dodelijke ongeluk van jullie toenmalige drummer Chris Götte. Toen leek het even dat jullie niet zouden doorgaan. En ook nu komen jullie uit "een lastige periode", heet het.
Slager: "Eerlijk? Ik denk dat wij er zelf ook schuld aan hebben omdat we er te veel de nadruk op hebben gelegd. Dat we op voorhand, uit een soort schrik voor de reactie van de ’buitenwacht’, misschien zelf te hard geroepen hebben van: "pas op jongens, dit is een donkere plaat". We beseffen nu dat we dat best wel anders hadden kunnen doen. Halve woorden kunnen opgeblazen worden tot hele werelden. We hadden een dipje, geen depressie, maar op den duur begon iedereen te spreken over het bijna-einde van BlØf. Kijk, we hadden zoveel nummers klaar dat we genoeg materiaal hadden voor twee platen; in april komen de wat lichtere liedjes uit, zo zitten we met twee platen die elk één sfeer uitademen in plaats van twee platen met op elk de aloude balans tussen licht en donker. In dat geval had niemand over deprimerende songs gesproken hoor."

enola: Los daarvan: is deze plaat ook niet gewoon een soort schaduwzijde van ongeveer 15 jaar BlØf? Het is niet altijd rozengeur en maneschijn?
Slager: "Ja. Dat is ook niet meer dan logisch."
Norman Bonink (drums): "Dat heb je in een relatie ook."
Slager: "Precies, we hebben vooral de afgelopen tien jaar heel intensief opgetrokken met elkaar. Dan moet je toch een keer een bedachtzame plaat maken."
Jakobsen: "Het is ook zo’n misverstand dat alles wat we brengen autobiografisch is. Er zijn uiteraard aspecten op deze plaat, zoals op alle platen, waarvan we weten dat Peter ze schrijft over zijn eigen leven of over de band of over onze persoonlijke dingen. Maar er zitten ook gewoon mooie verhalen tussen."
Kennis: "Als je in de Ardennen zit om de plaat voor te bereiden, en je gaat muziek maken waaruit heel mooie akoestische, melancholische ballads komen, gaat Peter daar geen "hoera wat is het leuk"-tekst bij maken."
Jakobsen: "Kijk, Richard Thompson — iemand waar wij heel fel naar opkijken — zei ooit tegen zijn fans: "Jongens, ik doe ook maar hetzelfde als Britney Spears, je moet er niet meer van maken dan het is. Het is gewoon entertainment, en ik probeer om dat op zo’n eerlijk mogelijke manier te doen". Wel, wij ook."

enola: Jullie kozen er, zoals eerder gezegd, ook voor om alle nummers in één take op te nemen, zelfs al kostte een nummer 36 pogingen. Echt bevorderlijk lijkt me dat ook niet altijd te zijn voor de groepssfeer.
Slager: "De gemoederen laaiden soms best wel eens op, maar uiteindelijk lukte alles dus het was allemaal niet zo erg."
Kennis: "Het opnemen van die plaat in één grote livesessie, zorgt natuurlijk ook wel voor die ’samengebaldheid’, voor die sound die heel natuurlijk doorloopt door de hele plaat. Alleen het puur muzikale verandert. We groeien nog steeds naar elkaar toe. Na zo’n project als Umoja knal je uit elkaar of kom je gesterkt uit de strijd."

enola: Paskal, ik las onlangs in een interview dat jij over het Umoja-project zei dat als je alles op voorhand had geweten, je er niet meer aan was begonnen. Meen je dat?
Jakobsen: "Ik dacht wel: dat is niet handig dat ik dat gezegd heb. Maar het is wel waar (hilariteit). Eigenlijk hadden we afgesproken daar niet te veel over te zeuren, want deze plaat is zo veel meer dan louter een reactie daarop. Het is echt wel een geweldige ervaring geweest op muzikaal gebied."
Kennis: "We hebben er ons misschien wel wat aan vertild, het werd op den duur te zwaar. Maar die optredens met al die artiesten zijn onbetwistbare hoogtepunten in onze carrière."

enola: Is "Eilanden" trouwens in die context, zonder dat te willen overdrijven, één van de belangrijkste nummers die jullie al geschreven hebben?
Slager: "Het verbindt in ieder geval deze twee platen, Oktober en April. Het staat model voor dat communicatiemisverstand waar we toen in zaten. Op het moment dat ik vond dat we echt wat van elkaar vervreemdden, heb ik deze tekst geschreven, en hem samen met een mp3’tje met muziek naar Paskal gestuurd. Die had echter alleen de tekst gezien en had er zelf ook zijn muziek bij geschreven. We hebben dus twee versies, die allebei op de platen zullen staan. Of het echt het belangrijkste nummer is, weet ik niet, maar het heeft dus wel een bepaalde vorm die je niet zo vaak tegenkomt."

enola: Dat de plaat in Ierland is opgenomen, is er aan te horen. Ik hoor er onmiddellijk in wat Glen Hansard doet met The Swell Season en O van Damien Rice.
Jakobsen: "Naar die platen hebben we ontzettend veel geluisterd. Dat waren inderdaad wel staalkaartjes van hoe wij vonden dat onze plaat zou moeten klinken."

enola: Was dat al het plan voor jullie naar Ierland trokken, of is de invloed van die platen en die sfeer pas daar echt beginnen te werken?
Jakobsen: "Er waren al wel wat dingen geschreven door ons, individueel, maar in die periode luisterden we allen toevallig wel naar dezelfde soort muziek, en dan wilden we onze plaat wel in dezelfde stijl arrangeren. Het trok er steeds meer naar."
Bonink: "Je mailt ook veel dingen naar elkaar: wat vind je hiervan? Is dit geen goede benadering? En dan kwam er vaak een nummer van Hansard, of van andere singer-songwriters."
Jakobsen: "En nu we toch bezig zijn: "Misread" van Kings Of Convenience was ook een van die staalkaarten voor de klank van deze plaat."

enola: En er is ook een Belgische connectie: Sarah Bettens zingt mee op enkele nummers. Een beetje zoals Hansard nu ook zingt met Markéta Irglov´ en Rice Lisa Hannigan had.
Slager: "Het was absoluut een idee van ons om haar stem als instrument te gebruiken, we hadden haar rol gerust nog groter kunnen maken. We houden enorm van wat Lisa deed op de platen van Rice, en we wilden die impact ook wel op onze platen krijgen zonder zomaar te kopiëren, daar willen we niet van weten. Sarah was fantastisch om mee te werken, ze voelde de nummers ontzettend goed aan."

enola: Dit moeten trouwens de beste teksten zijn die je al hebt geschreven. Ook de meest concrete, je kunt er minder persoonlijke interpretaties aan geven.
Slager: "Ze zijn ook brozer dan anders. Ik beschouw dat als iets goeds. BlØf had de naam gekregen een moeilijke band te zijn. Ik vind dat persoonlijk nergens op slaan, maar ben wel blij dat we dat met deze plaat in de kiem kunnen smoren. Het is toch raar. Aan teksten van Leonard Cohen en Bob Dylan wijden ze bijna dissertaties aan alle mogelijke betekenissen die hun teksten hebben. Als het bij ons een keer niet duidelijk is, krijg je meteen gezeik. (denkt na) Ik heb nu echt niet mijn best gedaan om dingen te verbloemen. Zoals "Zo Mooi, Zo Mooi" (over een late miskraam, pn) bijvoorbeeld. In mijn omgeving gebeurde dat bij iemand, en ik voelde de behoefte om daar iets over te schrijven. Dan dacht ik: ja, we kunnen hier wel weer mooie woorden voor gebruiken, maar ik wou het ook weer eens proberen op de manier van Blauwe Ruis, omdat we ook in die stijl aan het werken waren. Toen zaten we na het overlijden van Chris in Barcelona met zijn drieën en Frank, onze manager, om de toekomst van BlØf te bespreken. Ik herinner me ook nog hoe daar de tekst van "Weggaan", over dat verlies, ontstaan is. Ik heb dat handschrift nog steeds op een blocnote van het hotel waar we toen zaten, met de eerste zinnen en de eerste schetsjes van dat nummer. Daar is ook niets aan veranderd, dat is wat er toen uitkwam. Zo is dat ook met "Zo mooi zo mooi": bij zulke liedjes duurt dat nooit lang om het op papier te zetten."

enola: Dat nummer zal bijvoorbeeld een soort tegengestelde hebben op April. Op optredens hebben jullie al een nummer gespeeld dat gaat over het zien opgroeien van je kinderen dat op die plaat zal staan, niet?
Slager: "Ja, "Blijf Zoals Nu" bedoel je. Maar "Hoe lang blijf je binnen" op deze plaat gaat daar eigenlijk ook al over. Het gaat immers een beetje over de weemoed … Je bent plots vader als je kind geboren wordt, maar tegelijk zit er ook een soort angst in omdat alles toch zo eindig is en alles zo snel gaat. Ze groeien zo snel op. Dat vervult je af en toe met weemoed, daar zijn wij gevoelig voor. En daarom zit het ook in al onze platen."

enola: Het valt wel op hoe vaak de link met Blauwe Ruis gelegd wordt.
Kennis: "Wij waren heel puur en kwetsbaar toen we die plaat maakten. We hadden iets verschrikkelijks meegemaakt. Nu zijn we "bewust puur", denk ik. Na een hele hoop gedoe en dingen in ons hoofd zijn we teruggekeerd naar de basis."
Slager: "Die plaat was grimmig, het was een enorm heftige periode. Daar heeft ieder van ons zich individueel door moeten vechten. We waren ook geen band op dat moment, we wilden dat wel zijn, maar we konden niet. Mijn vrouw was zwanger, mijn schoonvader was overleden, er vlogen nog wat vliegtuigen in het WTC. Een fijne periode was dat. Getroubleerde tijden."

enola: Ik kan het moeilijk beschrijven, maar de stem van Paskal klinkt ook iets rauwer, zoals in "Liefdesbrief". Het maakt de plaat nog wat, tja, beklijvender?
Slager: "Paskal heeft altijd al gezegd: ik wil wel eens een plaat maken, gewoon als zanger, desnoods een keer een soloplaat. En toen kwamen we hiermee op de proppen en zei hij …"
Jakobsen: "… "dit gaan we doen". Dit voorzag helemaal in de behoefte die ik als chansonnier voelde. En ik zie mezelf liever als chansonnier dan als de popzanger die ik nu ben, al ben ik er veel te jong voor (lacht) – ik word nog wel zestig, dan gaan we dat doen."
Kennis: "Als ik onszelf over twintig, dertig jaar zie, en we staan nog steeds op een podium, denk ik dat we dit repertoire nog steeds zullen spelen, veel meer dan een hit als "Hier"."
Jakobsen: "Ik verwacht ook dat ik naar een plaat als deze zal teruggrijpen als ik in mijn eigen leven nog eens een groot verdriet beleef, zoals de dood van mijn vader twee jaar geleden. Als ik dan zing over verlies, put ik daar zelf ook een grote troost uit. Vandaar dat je nummers als deze toch steeds weer met een groter gevoel zult blijven zingen omdat ze je doen terugdenken aan of helpen bij zulke momenten."

BlØf treedt op zaterdag 28 maart op in de Elisabethzaal in Antwerpen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × twee =