Cloudburst 08 :: Een onontkoombare modderstroom. Indoor.

In een bescheiden cultureel centrum in Aartselaar werd zaterdagavond de eerste editie van het Cloudburst-festival gehouden. Ook ten zuiden van Antwerpen kunnen ze immers wat goeie muziek gebruiken, en laat dat nu net zijn waarin het festival niet tekortschoot.

“Of we geen mediasponsor van hun festival wilden zijn?”, kwamen twee jonge gasten ons een dik half jaar geleden vragen. Met een line-up die bestond uit goddeau-chous als Transit, Amenra en Krakow en organisatoren in wie we na een paar gesprekken vertrouwen hadden, leek dat niet meer dan een formaliteit. Terecht, zo bleek dit weekend. In een streek die wel een alternatief festivalletje kan gebruiken, zou Cloudburst wel eens een schot in de roos kunnen worden: zelfs met zware fuifconcurrentie in de buurt kon de eerste editie toch bogen op een fijne opkomst.

Ook muzikaal zat alles van bij het begin snor, met lokale hardcoretrots Autumn Delay als apetiser, al heeft het gezelschap wat moeite met de akoestiek van de zaal waar het geluid wegvliegt. Toch krijgen we een puike set waarbij de hardcore van de groep doorspekt wordt met rock-‘n-rollinvloeden en de focus op nieuw materiaal ligt dat zo te horen de zelfde richting op gaat als zijn recentste ep The Pulse. Met een sluimerend “Safe From Harm” zoekt de band de coulissen op, maar niet zonder welverdiend applaus.

Het is meteen iets anders, maar ook Transit komt vandaag sterk uit de hoek. De postrock van het viertal mag dan klassiek zijn, het wordt vandaag met klasse afgeleverd. De lyriek van de songs van debuut White Water worstelt soms met een niet al te goed zaalgeluid, maar toch zijn we behoorlijk onder de indruk van wat deze Gentenaren hier laten horen. “Misschien gaan we nu een heel andere richting uit”, vertrouwt gitarist Nick Berckvens ons in de wandelgangen toe. Benieuwd waar het heen gaat, want talent heeft deze band zat.

Ook niet verstoken van muzikale knobbels en ondertussen bijna toe aan een nieuwe plaat (in maart zou het zo ver zijn) is Krakow. Ooit klonk het gezelschap rond Piet De Pessemier als Low-op-zijn-Limburgs, maar jaren van samenspelen heeft de band van slowcore naar mooie americana doen opschuiven. Hun optreden past op een killige herfstavond als vandaag als een warme deken om ons heen, en het is aangenaam huiveren bij de lichte twang die in de nummers is geslopen. Met een knappe cover van “Eye Pennies” van Sparklehorse laat ook toetseniste Niné Cipolletti van zich horen. Maken we ons trouwens illusies, of waren die pubermeisjes echt eindelijk gestopt met tateren tegen het einde van Krakows set? Wij waren in elk geval onder de indruk.

Waarna het tijd is voor een wel heel brute volte-face. Amenra is immers allesbehalve mooi of stil, wel allesbehalve. De imposante pletwals die het knap simultaan headbangende kwartet brengt is een trage en onontkoombare modderstroom die alles op zijn weg doet afknappen als luciferhoutjes. Met zijn rug gekeerd naar het publiek maakt frontman Colin Van Eeckhout er een rituele dodenmis van die volledig is gestoeld op het nieuwe Mass IIII. Hoogtepunt is het knap opbouwende “Aorte. Nous sommes du même sang” dat net dat tikje melodie extra injecteert. Amenra is brutaal, indrukwekkend en meeslepend; alles wat we even nodig hadden.

Nog maar eens een wending en het is er een waar de tienermeisjes van daarnet zó blij mee zijn dat ze niet weten hoe snel naar voren te spurten om toch maar geen glimp van Freaky Age te missen. Sinds ze op hun veertiende een finaleplaats in de Rock Rally van 2006 wisten te versieren, zijn de groepsleden immers niet alleen letterlijk gegroeid, ook muzikaal staat één en ander een stukje beter op punt. Met hun punky jongehondenrock-‘n-roll gooide het groepje ondertussen hoge ogen en single “Where Do We Go Now?” schopte het zelfs tot nummer één in De Afrekening. Terecht, zo blijkt, al mag de groep iets minderen wat betreft pose: je merkt dat ze zich voor dit publiek, hun leeftijdsgenoten, in hun sas voelen en dus wordt er zwaar geshowd. Iets te veel, zelfs, maar laten we dat met die grote mantel der liefde bedekken want leuk was het allemaal wel en iedereen is zijn moment als Herman Brood-kloon gegund. Als toetje krijgen we nog eens “Pinball Wizzard” — de Who-cover die zo charmeerde op die wedstrijd — en het is allang allemaal goed. Van Freaky Age gaan we nog horen, dat weten we nu wel zeker.

En hopelijk ook van Cloudburst. Strak georganiseerd, goeie line-up, fijne concerten,… volgend jaar willen we meer van dat. Zornik en Gorki spelen elders immers al genoeg, het is goed dat er festivalletjes als deze zijn waar anderen een kans krijgen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf + 10 =