Madonna – Sticky And Sweet Tour

Amsterdam
ArenA, dinsdag 2 september 2008

Don’t
pretend you’re not hungry there’s plenty to eat

Come on into my store ’cause my sugar is sweet

Weinig vijftigjarigen slagen erin om dit soort lijnen over een
vette Pharell-beat uit te smeren zonder dat de midlife-crisis eraf
druipt. Nog minder kunnen zichzelf vijventwintig jaar lang aan de
top handhaven. Twee mooie gelegenheden voor Madonna
om met een nieuwe plaat, die als zoete broodjes verkoopt, nog eens
de baan op te trekken. Vier maanden lang zal hare popheid in de
grootste arena’s van Europa en Noord- en Zuid-Amerika trekken om
haar Sticky And Sweet Tour op te voeren. De aftrap werd vorige week
in Cardiff gegeven; dinsdag was Amsterdam aan de beurt en dus
trokken wij met een voorraad lollies en smoelentrekkers een dagje
noordwaarts.

Omdat vele kaarthouders naar gewoonte al een heel eind op voorhand
in en rond de Arena stonden te schilderen, konden ze voor de main
show al even de blik op Robyn laten vallen. Een kleine 68.000
man opwarmen voor een concert van een levende legende is een
vergiftigd geschenk, maar de kleine Zweedse popprinses liet daarvan
niets merken. Een dik halfuur lang bladerde ze door haar jongste
release, diepte ze een paar oudjes op en speelde ze leentjebuur bij
andermans radiohits – check zeker haar interpretatie van Snoop
Dogg’s ‘Sexual Eruption’. Dit alles met een brede glimlach en
robuust maar energiek geschud zodat tegen alle verwachtingen in de
grondvesten al even mochten daveren bij de hekkesluiter ‘With Every
Heartbeat’. Van alle monsterproducties die we ooit zagen, was dit
de enige die ons in het voorprogramma al wist te boeien. Pluim op
de hoed van Robyn dus, en als ze wil een kus van de redacteur
erbovenop!

Na een lange wachttijd met ettelijke mexican waves gingen
om twintig over negen dan eindelijk de lichten uit en de kelen
open. Op de schermen werd de honger opgewekt met een
computergestuurde rondleiding doorheen een snoepfabriek, waarop
Madonna als een eersteklas praline uitgepakt werd.
Meteen de aftrap voor een twee uur durend spektakel ingedeeld in
vier hoofdstukken. Vanop een lederen troon stak ze met een sterk
‘Candy Shop’ de pimp-sequentie af, een ode aan het uitgaansleven
van de Amerikaanse jaren twintig. Via het video-intermezzo ‘Die
Another Day’ ging het over naar de old school-sectie, een
kleurrijke terugblik op het New York waarin Madge destijds nog nat
achter de oren arriveerde, en van daaruit naar een segment dat
inspiratie putte uit de Roemeense zigeunercultuur. Een rave-luik
moest de boel uiteindelijk inblikken.

De visualisatie van deze thema’s was er alweer een om vingers en
duimen bij af te likken. Een hele resem verplaatsbare LCD-schermen
zorgden voor de meest dynamische omkadering die we ooit tijdens een
concert zagen. Omgeven door een band, een DJ, twee
achtergrondzangeressen en zestien topdansers straalde Madonna in
niemendalletjes die een lichaam toonden waar de tand des tijds al
twintig jaar geen impact meer op lijkt te hebben. Constant viel er
op het podium wel iets nieuws te beleven: een paaldansact op een
verschuifbaar platform, een legioen monniken dat zich aan wilde
danspassen waagt, kokerschermen die Madge in een regenstorm of een
vuurbal laten opgaan, …

De setlist bestond naar goede gewoonte uit een combinatie van oud
en nieuw. Uit ‘Hard Candy’, verre van het beste album uit haar
oeuvre, selecteerde Madonna de juiste tracks die met een gepaste
inkadering live veel bruisender overkwamen. Op ‘She’s Not Me’
rekende ze af met vorige incarnaties van zichzelf en de vele
minderwaardige kopies die daarvan gemaakt werden, ‘Miles Away’
zorgde voor het handenklapmoment van de avond en het in de pers zo
sterk verguisde ‘Spanish Lesson’ schopte met een wervelende
flamenco/hip-hop choreografie alle klagers tussen de benen.

Het oude materiaal was duidelijk op een minder inspiratievolle dag
uitgekozen; op twee nummers na werden alle oldies op de vorige drie
tours al eens afgestoft. Pas op, indien dit op een inspiratievolle
manier gebeurt hoor je ons niet klagen. In een mash-up met ‘Put
Your Hands Up 4 Detroit’ vlogen de vonken van een pompend ‘Music’;
‘Like A Prayer’ ging dan weer een geslaagd huwelijk aan met Felix’
‘Don’t You Want Me’. De dansroutine van ‘Vogue’ kreeg een perfecte
update en zag er geflankeerd door vier pin-ups sensueler dan ooit
uit. Onvergeeflijk was echter het overbodige en uitermate zwak
gezongen ‘Ray Of Light’ in nagenoeg hetzelfde arrangement als
tijdens de Reinvention-tour. Van de weinige onverwachte
heroprakelingen was ‘Borderline’ dé klassieker waar iedereen zat op
te wachten, maar die vakkundig de nek werd omgewrongen in een logge
hardrock-versie – nochtans bewees Madonna later met een spetterend
‘Hung Up’ dat popklassiekers in een rockkleedje toch kunnen
werken.

Het grootste probleem aan de Sticky And Sweet Tour was het gebrek
aan opbouw en samenhang. Tussen de verschillende luiken ontbrak een
subtiele overgang en middenin leken enkele songs niet op hun plaats
te staan. Op de hoed na had men er bijvoorbeeld het raden naar wat
‘Human Nature’ met Britney op de achtergrond in godsnaam in de
pimp-sectie zat te doen. Een andere misplaatsing was ‘Give It 2
Me’, een uitstekende single, maar geen climax om de show mee af te
sluiten.

Nochtans kan Madonna als geen ander het perfecte scenario voor een
popconcert schrijven, zoals deze avond het gypsy-segment
illustreerde. Volledig ingepakt in een groot rond scherm begon ze
in een mysterieuze zwarte cape een mooi, subtiel ‘Devil Wouldn’t
Recognize You’. Eens de cape uitging, kwam een kleedje met enkele
kleuraccenten te voorschijn en troepten gradueel meer dansers samen
om op ‘La Isla Bonita’ (met fragmenten van de Roemeense traditional
‘Lela Pala Tute’) een wervelend zigeunerfeest te laten losbarsten.
Na afloop hiervan rondde een prachtige akoestische versie van ‘You
Must Love Me’, haar Oscarwinnende song uit ‘Evita’, dit hoofdstuk
subliem af.

Laat je dus niet misleiden door die enkele ontgoochelingen. De
‘Sticky And Sweet Tour’ is nog steeds één van de beste popshows die
je kan meepikken, maar in vergelijking met de vorige vier
krachttoeren moeten we hem als de minste in het rijtje beschouwen.
Ter compensatie daarvoor kregen we wel een relaxter Madonna dan
ooit tevoren te zien: zichtbaar genoot ze van de performance en
tussendoor spoorde ze haar publiek lustig aan. Gratis en voor niets
kreeg Amsterdam zelfs een kort, a capella refrein van ‘Express
Yourself’ in ruil voor het oorverdovende applaus. Het blijft dan
ook bewonderenswaardig hoe iemand die net de kaap van vijftig
passeerde dergelijke choreografieën moeiteloos kan uitvoeren. Er
bestaat geen twijfel over: ze blijft onmiskenbaar de popkoningin.
Don’t ever tell her to stop!

Madonna laat België naar goede gewoonte links liggen, maar de
liefhebbers kunnen nog kaarten bemachtigen voor het tweede concert
in Parijs, op 21 september.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − 12 =