Coole mensen doen niet aan interactie; die staren van achter een zonnebril wat verveeld in de leegte en doen hun ding zonder commentaar. The Raveonettes waren op Dour verschrikkelijk cool en tekenden voor een gigantisch afstandelijk, maar wel sterk concert.
Ze houden van beperkingen, Sune Rose Wagner en Sharin Foo. Voor hun debuutplaat werden alle songs geacht onder de drie minuten te blijven en in dezelfde toonaard te zijn geschreven. “Dat dwingt je al je creativiteit gebruiken”, klonk het. En ook vandaag legt de groep zichzelf aan banden: een drumstel bestaat enkel uit een snaredrum en één tom, baslijnen komen uit de sampler. En terwijl Wagner de liedjes speelt, zorgt een gitariste aan de overkant voor schrille noise.
Dat is immers het handelsmerk van The Raveonettes. Wagner schrijft de zoetste melodieën in de beste Phil Spector-traditie, net als grote voorbeelden Jesus And Mary Chain begraaft hij die in een dikke laag feedback: alsof de hits door een dikke laag mist tot ons komen.
Met een palet dat van suikerzoet naar donker en decadent gaat, is verveling uitgesloten. “That Great Love Sound” is de meeklap en -zingbare popsong, “Attack Of The Ghost Riders” de dreiging van de grootstad op muziek: rock-’n-roll met jaren vijftig B-filmallures in een vuile klank van vandaag. Bloedmooi is de Everly Brothers-pastiche “Here Comes Mary”, die onder een laag ruis gebukt gaat als klinkt het nummer op uit een oude, slecht afgestelde radio.
Geheel conform de coole pose staat ook zangeres Loui — zij vervangt haar hoogzwangere zus Sharin Foo — er maar wat ongeïnteresseerd bij. Zolang de songs goed zijn, is dat geen probleem. Wanneer nieuwe songs als het dreinende “You Want The Candy” van op het nieuwe en tegenvallende Lust Lust Lust — en hier doen we het niet om — lusteloos voorbij slenteren, kan ook het publiek enkel maar dezelfde houding aannemen.
Al is dat ook geen wet van Meden en Perzen: afsluiter “Ally Walk With Me” verwijst ons harde oordeel over dat recentere werk al meteen naar de vuilnisbak: op plaat mag het nummer dan wat bleekjes voorbijsloffen, live wordt dit een krachtige, monotone groove. Een mooi orgelpunt voor een knap optreden.
