Stond op vorige plaat Raven In The Grave slechts één nummer –“War In Heaven” — dat wist te bekoren, dan herpakken The Raveonettes zich met Observator op ongeziene wijze: het beklijvend karakter van “War In Heaven” wordt over heel dit album uitgesmeerd, met hypnotiserend resultaat.
Over de haat-liefdeverhouding die we bij enola hebben met The Raveonettes kon u de voorbije jaren uitgebreid lezen. Net zoals over het doorschuifsysteem dat (mvs) en ondergetekende hebben voor Raveonettesplaten. Wanneer (mvs) staat te jubelen om een nieuwe worp van de Denen, vindt (jvb) er doorgaans geen hol aan, en vice versa. Dat (mvs) zich zwaar mokkend in een hoekje terug getrokken heeft, zullen we er dus moeten bijnemen, want Observator is de beste plaat van het duo sinds, goh, hun oprichting.
Niet dat we nog hadden durven hopen dat debuut-EP Whip It On ooit overtroffen zou worden, al werd deze zomer op Rock Herk reeds een serieuze hint in die richting geven. Tegen alle verwachtingen in, speelde The Raveonettes, na eerder middelmatige concerten de afgelopen jaren, een verdacht sterke en strakke set. Daarmee begon te dagen dat het vorig jaar verschenen, en heel matige Raven In The Grave misschien wel een diepte-, maar daarom geen eindpunt voor de band was.
Met Observator wordt die hoop nu dubbel en dik bewaarheid. ‘Take me on a night drive’, vraagt Sune Rose Wagner in “Observations”. Die rit is exact wat deze plaat inhoudt. Nummer na nummer wordt de spanning opgebouwd, de luisteraar ingehouden opwinding voorgeschoteld tot afsluiter “Till The End” eindelijk ontlading brengt: exact dezelfde tactiek die op “War In Heaven” toegepast werd, maar dan nu op iets ruimere schaal.
De fuzzgitaren waarmee het duo ooit furore maakte, zijn helemaal terug, maar vandaag klinken ze subtiel, zoals in opener “Young And Cold”, waar ze dienst doen als ondersteuning voor de klankbepalende akoestische gitaar en piano. Dat laatste instrument blijkt wonderwel in het universum van The Raveonettes te passen, zoals ook in “Observations” te merken is: het duo flirt met dreiging en onbehagen, zoals in de beste zombiefilmtraditie.
Maar er is ook plaats voor absolute schoonheid: “Curse The Night” veroorzaakt immers keer op keer een week gevoel in de maag, met zijn pakkend ritme en de smachtende stem van Sharin Foo. Hier waart de geest van Françoise Hardy rond, voorzien van een bitterzoet Angelsaksisch kleedje. Ook “You Hit Me (I’m Down)” baadt in hetzelfde ambigue sfeertje: het zit allemaal overduidelijk niet goed op romantisch vlak, maar het heeft wel een wonderschoon liedje opgeleverd.
Negen liedjes zelfs, want zoveel zijn er te vinden op Observator, een album waarop kommer en kwel troef is, maar telkens met een fascinerend resultaat. Meer zelfs: The Raveonettes hebben een bedwelmende plaat gemaakt, waarin nummers schijnbaar in elkaar overvloeien en tederheid en beklemming nonchalant haasje over spelen. Een kleine, onverwachte triomf van de Denen!
The Raveonettes staan op 8 december in Het Depot.
