Eindejaarslijstje 2007 van Reinout De Pauw

2007 was het jaar waarin pop en rock, mede onder invloed van Oost-Europese folkinvloeden, weer meeslepend en groots mochten klinken. Toeters, bellen, een bataljon strijkers en een legertje blazers, we horen ze allemaal terug in de muziek van Devotchka, Arcade Fire, Beirut en een handvol anderen. Ja, wij vinden dit een zeer mooie evolutie, dat bewijst het volgende lijstje.

 

  1. Devotchka :: How It Ends      De met vertraging in België verschenen vierde plaat van het gezelschap uit Denver was de vetste kluif die we dit jaar voor de kiezen kregen. Songs met het zigeunerhart op de juiste plaats, doorleefde teksten en pakkende melodieën. Meer van dat in 2008 graag!
  2. Arcade Fire :: Neon Bible      Bij het grote publiek doorbreken met een plaat die eigenlijk niet je beste is, Arcade Fire deed het dit jaar met Neon Bible. Veel had natuurlijk te maken met de prachtsingles ‘Keep The Car Running’ en ‘Intervention’ én met het nazinderende effect van hun meesterwerk Funeral. Dat Neon Bible ondanks een aantal mindere songs tóch op de tweede plaats belandt, bewijst alleen maar hoe sterk de hoogtepunten zijn.
  3. The Future Of The Left :: Curses!      Omdat wij onverbeterlijke macho’s zijn en omdat de eerste twee plaatsen al worden ingenomen door twee hopeloos melodieuze groepen, vervolledigen we de top drie met de smerigste lap rock-’n-roll die dit jaar op ons werd losgelaten. Future Of The Left is de nieuwe band van McLusky-voorman Andrew Falkous en goddam wham shebam de man doet het weer. Dus sadomasochisten aller lande verenigt u en zet u in positie om deze stamp in de kloten te ontvangen.
  4. Kings Of Leon :: Because Of The Times      De eer van de clerus werd ook in 2007 schitterend hoog gehouden door deze domineezonen. De single ‘On Call’ bevat tevens de meest hartverscheurende howl van 2007.
  5. Richard Hawley :: Lady’s Bridge      Wie in deze kille wintermaanden nood heeft aan een warm bad kunnen wij slechts een plaat aanraden: Lady’s Bridge van Richard Hawley. Muziek om je moeder bij te knuffelen.
  6. Radio Infinity :: Radio Infinity      Splinterbom van voormalig Millionaire-gitarist Ben Wymers en ander goed volk uit Evil Superstars en Vandal X. De singles werden schandelijk over het hoofd gezien door onze nationale ‘radiotrots’. Wij eisen eerherstel en wel nu!
  7. Mavis Staples :: We’ll Never Turn Back      Wanneer wandelend kwaliteitslabel Ry Cooder zich met een project inlaat kan men er haast zeker van zijn dat het resultaat bovengemiddeld goed zal zijn. In 2007 leverde zijn samenwerking met Mavis Staples de beste soul, blues – en gospelplaat van het jaar op. Meteen zalig verklaren die man, Koning Boudewijn kan nog wel even wachten.
  8. The National :: Boxer      De vierde van The National vloerde ons al in de eerste ronde en heet dan ook toepasselijk Boxer. Van bij de eerste noot waait er een herfstwind uit de speakers, die tegelijkertijd zowel koel als hartverwarmend is. Een plaat om in te wonen.
  9. Jens Lekman :: Night Falls Over Kortedala      De Zweden zijn al langer de slimste leerlingen van de popklas (ABBA iemand?) en ook in 2007 kwam de meest inventieve popplaat uit het land van het knäckebröd. Ons hart slaat over bij het horen van zoveel goed geluimde songs. Fris als een vers gesnipperd lente-uitje.
  10. Beirut :: The Flying Cup Club      Afsluiter van deze top 10 is een jongen die niet van gitaren houdt. Als hij plaatjes blijft maken als deze, weze het hem vergeven.
  11. Ook de volgende artiesten krijgen van ons een bemoedigende schouderklop en amicale knipoog voor het werk dat ze in 2007 afleverden: Band Of Horses :: Cease To Begin, Interpol :: Our Love To Admire, The Decemberists :: The Crane Wife, Laïs ::The Ladies’ Second Song.

    De leukste vrijgezel van 2007 was zonder twijfel Outback Luke, maar de volgende singles maakten eveneens diepe indruk op ons: Ruby :: Kaiser Chiefs, Sick Sick Sick :: Queens Of The Stone Age, The Pretender :: Foo Fighters, One Equals a Lot :: Mintzkov, Do It Again :: The Chemical Brothers.

    Teleurstellingen waren er ook dit jaar, en helaas pindakaas, het waren flinke teleurstellingen! De twee rockdino’s Radiohead en Queens Of The Stone Age hebben de concurrentie dit jaar níet met haar en huid opgevreten, zoals we anders wel van hen gewend zijn. Radiohead klinkt op In Rainbows ongeveer even opwindend als een leeglopende ballon. Van Thom Yorke en zijn kornuiten waren we tot noch toe véél meer gewend dan een à twee sterke songs per album. Herbronnen dus. Era Vulgaris telt meer dan een of twee sterke songs, maar toch moeten ook de Queens Of The Stone Age zich bezinnen voor ze aan een nieuwe plaat beginnen. De middelmatigheid die op Era Vulgaris heerst, is beschamend voor een monstertalent als Josh Homme. Misschien moet hij zich maar eens veertig dagen terugtrekken in de Palm Springs Desert om zijn daden te overpeinzen.

    Verrassingen, we zijn er dol op, maar dit jaar schrokken we ons meer dan een hoofddeksel. We werden zowaar getrakteerd op de verrijzenis van Billy ‘The Colonel’ Corgan en zijn adjudanten. Van de laatste twee Pumkinsplaten werden wij warm noch koud en dus was onze verbazing erg groot, toen we constateerden dat de Pumpkins op Zeitgeist hun beste vormpeil etaleerden sinds de olympische spelen van Mellon Collie And The Infinite Sadness. We hoorden zowaar weer memorabele songs en donderriffs die ons de puisterige nineties helemaal doen herbeleven. Jammer genoeg liet Corgan live alles wél bij het oude en serveerde hij ons op Pukkelpop een als vanouds erg slaapverwekkende set.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

7 − vier =