Seventeen Evergreen :: ”We willen muziek maken die over tien jaar nog steeds fris klinkt”

Eerlijk: wij hebben het nogal voor bandjes ontsproten aan nietszeggende plaatsen, ergens in the middle of nowhere van pakweg de Verenigde Staten; mensen die plotseling ergens belanden zonder dat ze goed weten hoe het precies zo is kunnen lopen en die zich die vraag ook al eens luidop durven stellen. Vandaag in deze categorie: Seventeen Evergreen.

2007 is het jaar van de bescheiden doorbraak voor deze (officiële) tweemansband uit San Francisco, een doorbraak die werd ingeleid door een op goede kritieken onthaald debuutalbum en een eerste uitgebreide tournee op het Europese vasteland. Bevalt het de heren hier, over de grote plas?

Caleb Pate (zanger/gitarist): "In juni hebben we al een kleine, maar leuke tour in het Verenigd Koninkrijk gedaan, en de shows die we afgelopen dagen in Parijs en hier in Brussel (AB, voorprogramma van Windmill) gespeeld hebben, waren ook heel aangenaam. Het publiek reageert goed op de muziek, hopelijk blijft dat de rest van de tournee zo. De AB is topkwaliteit: leuke zaal, leuk publiek, goed geluid, geweldig eten (lacht)."

enola: Het Belgische publiek heet nogal gereserveerd te zijn. Hoe reageert het perfecte publiek op een Seventeen Evergreenconcert?

Pate: "Ach, zolang er maar geluisterd wordt, is me dat allemaal om het even. Wij maken wijdse muziek waarop je naar believen een eindje kan wegdromen of waarop je ritmisch mee kan wiegen. Een beetje stoned zijn helpt kennelijk ook wel (lacht).
"We hechten in feite iets meer belang aan het opnemen van een plaat dan aan het touren. Een plaat is toch iets definitiever, die staat er en is zogenaamd onveranderlijk. Touren zien we dan meer als een manier om in contact te komen met andere mensen, om onze muziek te verspreiden. Maar het één kan natuurlijk niet zonder het ander."

Nephi Evans (gitarist): "Een plaat opnemen is een creatief proces waarbij je samenwerkt, ideeën aanbrengt, experimenteert met geluiden en schaaft tot alles goed zit. Bij een live-concert heb je niet altijd de fut of de mogelijkheid om je beste prestatie te leveren. De ene avond gaat dat beter dan de andere, zijn we krachtiger, beter en meer to the point. En soms wil het publiek iets anders dan wijzelf, dan blijft de interactie wat weg."

enola: Jullie hebben zowel gitaar- als eerder elektronicagerichte nummers. Live kunnen jullie dus kiezen welke sfeer er wordt gecreëerd.

Pate: "We proberen zowel de elektronica als de gitaar uitgebreid aan bod te laten komen. Als we niet veel tijd hebben, kiezen we vaker voor onze iets conventionelere, niet volledig instrumentale, nummers. Maar eigenlijk hangt het vooral af van de sfeer van de avond en van onze goesting (lacht). Soms proberen we ook te lezen wat er in het publiek leeft. Als er goed wordt gereageerd op een streepje elektronica, gaan we bijvoorbeeld sneller geneigd zijn een elektronische song te spelen."

enola: Op de plaat is heel wat zang te horen, maar de atmosferische muziek voert toch het hoogste woord. Waar staat de zang binnen jullie geluid?

Pate: "De zang gaat heel organisch, hoor. Soms schrijven we muziek en ontstaan daar als vanzelf teksten bij, soms blijft het geheel gewoon instrumentaal. We zijn niet op zoek naar muzikale conventionaliteit, we willen het interessant houden. Soms is het beter om een song vrij van tekst te laten, omdat het instrumentale gedeelte dan in de schaduw komt te staan en de kracht ervan verloren gaat."
"Muzikaal proberen we een zo groot mogelijk spectrum van stijlen aan bod te laten komen. Op de plaat zijn zowel rock- als hiphopinvloeden te horen zonder dat die de muziek in de weg staan. Momenteel zijn we heel erg met percussie bezig en die invloed zal zeker zijn weg vinden naar een volgende plaat. "Burn The Fruit", het laatste nummer dat we hebben afgewerkt is daarvan een exponent. Het heeft een meer up-tempo ritme en is voor het grootste stuk gecomponeerd op de marimba. Eerst was die song vijfentwintig minuten lang, maar we hebben ’m helemaal herkneed tot we een compact nummer hadden. Het is echter nog helemaal niet zeker of onze volgende plaat in z’n geheel zo ritmisch als "Burn The Fruit" zal klinken. We zitten nu gewoon even tot over onze oren in die percussiegolf, maar we houden intussen ook een oogje op andere stijlen en geluiden. Ons geluid is nog lang nuet afgebakend."

enola: Jullie kiezen uitdrukkelijk voor een eigen sound. Niet de ambitie om de flavor of the month te worden?

Pate: "We streven heel bewust een geluid na dat aan het eind van de maand nog niet aan zijn vervaldatum zit, we willen muziek maken die over tien jaar nog enigszins fris klinkt."

Evans: "Een hoop goeie muziek uit de jaren ’90 klinkt vandaag behoorlijk gedateerd, neem nu een band als Slowdive, die ik nochtans erg goed vind. My Bloody Valentine, uit diezelfde periode, klinkt dan weer behoorlijk tijdloos, in mijn oren. Het heeft dus allemaal met kwaliteit te maken."

enola: Zit er een overkoepelend concept achter jullie plaat? De teksten behelzen nogal eenzelfde thematiek.

Pate: "We hadden op voorhand niet de intentie om een conceptalbum te maken, maar toen we een aantal nummers hadden opgenomen begon het ons te dagen dat bepaalde thema’s vaak terugkeerden. De albumtitel hadden we al op voorhand en die kreeg toen plots ook een andere betekenis. Plots was er een songcyclus en iets van een hoofdthema voor de plaat: escapisme, technologische ontwikkelingen, het gevoel dat alles boven onze hoofden heen gebeurt. Maar we wilden er toch ook nog een positieve noot aan toevoegen, de boodschap van de plaat is eigenlijk dat een stap in het ongewisse, de toekomst, op voorhand nooit een slechte stap is."

enola: Songs als "Sufferbus" en "Haven’t Been Yourself" zijn erg autobiografisch.

Evans: "We hebben samen een tijdje in het Verenigd Koninkrijk gewoond, maar onafhankelijk van elkaar zijn we ongeveer op hetzelfde moment weer naar de Verenigde Staten teruggekeerd. Ik werd toen aangenomen bij een groot bedrijf en plots was het gedaan met al dat reizen van voorheen en werd ik in een nine to five-schema gedwongen. Ik had geld nodig toen, dus hield ik het een tijd vol. Maar elke dag diezelfde sleur, met de bus heen en terug naar die vreselijke, steriele kantoorgebouwen, dat was niets voor mij. Die periode is de belangrijkste inspiratie voor "Sufferbus" geweest en we wilden heel bewust dat het een erg rockgerichte song zou worden, met gierende gitaren, die het nummer iets minder licht verteerbaar zouden maken en het gevoel van een zekere sleur zouden weerspiegelen, een wat vervelend gevoel (lacht)."

Pate: "Bij "Haven’t Been Yourself" was het niet meteen duidelijk waar die song over ging. Ik had er aanvankelijk zelfs geen flauw benul van (lacht). Na een tijdje ging ik beseffen dat de tekst impliciet verwees naar een gekke buurman die af en toe voorbij kwam lopen, een lichtgestoorde man, die zich behoorlijk vreemd gedroeg. "Haven’t Been Yourself" is onze wake up-call aan die man (lacht). "Word weer jezelf! Vind jezelf terug!"

{image}enola: Jullie twee zijn de core-members van Seventeen Evergreen, maar op het podium zijn jullie met vijf.

Pate: "Wij twee hebben inderdaad de volledige plaat ingespeeld, maar live kunnen we het niet met z’n twee bolwerken. Het is niet uitgesloten dat de anderen meer bij volgende platen betrokken zullen worden, maar daar zijn we momenteel nog niet uit. Als je een album opneemt moet je er echt samen voor gaan, dan moet de samenwerking feilloos verlopen."

enola: Caleb, jij bent afkomstig uit Oklahoma, een staat die niet bepaald als opwindend geboekt staat. Was de muziek als een vlucht voor je?
Pate: "Muziek maken en beluisteren heeft me zeker veel saaie uren bespaard. In die contreien — Oklahoma, Sacramento, waar ik Nephi ontmoet heb, en sommige delen van Californië — is gewoon erg weinig te doen. Qua cultuur is het er echt armtierig en in de zomer is het er enorm warm waardoor mensen ook geen zin hebben om vanalles te ondernemen. Maar de andere kant van de medaille is natuurlijk dat er ook heel wat gelijkgestemden elkaar gaan opzoeken en samen een bepaalde scène gaan vormen van creatieve mensen."
"Nu wonen we in San Francisco, een prachtige plaats qua natuur en met de zee binnen handbereik. Het geluid van de plaat is zeker mee door die omgeving bepaald, de laidback sfeer is echt die van onze leefomgeving. Mochten we in Berlijn of in New York leven, zouden we waarschijnlijk meer kille drummachines gebruiken voor onze muziek (lacht). Maar de westkust maakt ons inderdaad echt meer relaxed en dat gevoel zit in de muziek."

enola: Jullie leefomgeving, jullie relativeringszin,… Ik zie een aantal gelijkenissen met een band als Grandaddy.
Pate:
"Die vergelijking heb ik nog niet eerder gehoord, maar er zit wel iets in. Wij zijn niet opgegroeid met het idee dat alles geweldig en mega moet zijn, zoals mensen uit grote steden dat eerder zullen hebben. Wij proberen de dingen die ons overkomen met een korreltje zout te nemen en we kunnen daardoor de dingen op een meer humoristische manier benaderen. Zij daar (wijst op een bespottelijke Velvet Revolverfoto op een magazine) doen het dus helemaal verkeerd (lacht). Je moet om jezelf kunnen lachen en een bepaald soort mensen is daar erg slecht in."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf − twee =