DOUR 2007 :: Sunn O))), zondag 15 juli, La Petite Maison Dans Le Prairie

Er is al zoveel over gezegd en geschreven dat het onderhand moeilijk wordt om nog iets nieuws te vertellen over Sunn O))). En toch proberen we het nog éénmaal: een fenomeen als dit verdient immers elk greintje aandacht dat het kan krijgen. Op een festival dat ons maar weinig nieuwe (positieve) indrukken opleverde, sloeg de band ons met complete verstomming.

Het voor de gelegenheid vol rook gepompte Huisje in de Prairie mocht heel even voor de hel op aarde doorgaan: gezichten onderscheiden werd door de mist op meer dan een halve meter afstand onmogelijk en de branderige stank van de rookmachines deed een verdienstelijke gooi naar de eeuwig brandende zwavelputten in het rijk van Lucifer. Drie stappen scheidden de nieuwsgierige bezoeker van de brandende zon buiten, maar niets dat daar nog op wees zodra men eenmaal binnen trad. Dit was een andere wereld, en over de grens heen stappen deed men niet zonder gevolgen.

Statig zweefden ze over het podium, de schimmen. Niet dat ze precies telbaar waren, laat staan definieerbaar. Af en toe ontwaarde men de tip van een monnikskap of stak de hals van een basgitaar af tegen de gedimde lichten, maar overwegend heerste de almacht van de duisternis. Naarmate de tijd vorderde trok de mist op, en werden hele silhouetten zichtbaar, tegen een backline van gestapelde versterkers die neusvleugeltrillingen veroorzakende bassen de zaal in spuiden.

Statig, zo ook de muziek. Van traditionele nummers was hoegenaamd geen sprake: alles stond in functie van de loodzware sfeer die door en langs de lichamen waarde. Enkele losse noten, een handvol octaven lager dan alles wat de conventie voorschrijft, volgden elkaar op in een slepend traag tempo, terwijl een ijselijke schreeuw de schaduwen doorkliefde. De easy listening van de Heer der Duisternis.

Het gebeuren Sunn O))) was een totaalervaring die alle zintuigen even onderdompelde in een totaal onverkende en grimmige onderwereld. Een gotisch schrikoffensief dat zich verwijlde in een adembenemend huiveringwekkende setting. Wijlen Samuel Coleridge grijnsde Sunn O))) toe van uit z’n graf: dit was suspension of disbelief, onontwijkbaar in het gezicht gegooid. Vergeet alles en onderga. Of verga.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier − 3 =