Ze ziet eruit als een wandelend frisdrankje from a galaxy far far away met een tiental kleurrijke, al even buitenaards ogende gezanten rondom zich. Kronkelend als een epilepsiepatiënt met gevoel voor ritme en omringd door blazers en daverende beats laat ze met sprekend gemak de hoogste noten loepzuiver uit haar mondklep stromen. Jep, dat moet wel Björk zijn.
Volta is Björks beste album sinds het tien jaar oude Homogenic, de eerste plaat waarop ze ten volle gebruik maakte van beats en elektronica. Haar nieuwste grijpt terug naar dat geluid maar vervangt de strijkers door blaasinstrumenten. In die opstelling, met een tienkoppige blazersectie, een drummer en twee elektronicawizards als steun, treedt ze ook aan op Werchter.
Een wervelend "Earth Intruders" trapt de show op gepaste wijze af. Meteen wordt duidelijk dat Björk op deze tournee weinig belang hecht aan subtiliteit of verfijnde geluidslaagjes, maar integendeel kiest voor een loeiharde sound waarin vooral de diepdreunende bas door merg en been gaat. Lui met een pacemaker blijven dezer dagen voor hun eigen veiligheid best zo ver mogelijk uit de buurt van een Björk-concert.
"Immature" en "Hunter" worden bedolven door een ondoordringbare muur van beats en bas. Enkel voor het bloedmooie "All Is Full Of Love" wordt even gas teruggenomen. Via stomende versies van "Bachelorette" en "Army Of Me" kent de set een knallend einde met een overstuurd "Hyperballad" dat uitmondt in LFO’s "Freaks" en vervolgens naadloos overgaat in het machige "Pluto" waarin Björk, springend en dansend als een gesjeesde sjamaan, de demonen uit het tengere lijf krijst.
Bisnummers "Oceania" en "Declare Independence", de "Pluto" van Volta, klaren de klus. Terwijl een bonkende technodreun de graszoden losbeukt, roept, briest en schettert de IJslandse de onafhankelijkheid uit. "Raise the flag! Higher! Higher!" Jazeker, maar als en slechts als het hoofd van Björk erop staat afgebeeld.
