Isis :: “Niet alles valt te verklaren met een genreaanduiding”

isis1.jpg

In de backstage van de AB zou de sfeer niet kalmer kunnen zijn –
de stilte voor de geluidsstorm, blijkt later. Voorlopig ziet de
lange, magere Aaron Turner, zanger/gitarist en frontman van Isis,
er nog behoorlijk ontspannen uit.
Hun nieuwste telg, “In the Absence of Truth” is nu meer dan een
half jaar oud. Na een Amerikaanse tournee en een quick
stop
bij de Britten, zijn de kerels van ISIS duidelijk
verheugd om weer op het vaste land van Europa te kunnen lopen.
“We’re glad to be out of the UK” vertrouwt Aaron mij toe:
“We zijn sowieso heel blij dat we op zoveel plaatsen mogen optreden
en toeren, maar als het aankomt op alles wat erbij komt kijken,
zoals de zalen, de organisatie en vooral het eten, dan verkies ik
toch Europa boven de rest van de wereld”. Een gesprek over
inspiratie, muziektechnologie, en straffe negers…

enola: Jullie zijn eigenlijk nog maar net op tournee geweest
door de Verenigde Staten, om dan enkele weken later weer helemaal
opnieuw te beginnen aan deze kant van de Atlantische oceaan. Niet
een beetje te veel hooi op de vork genomen?

Aaron Turner: Ach nee, dat valt eigenlijk best wel mee,
want ik vind optreden nog steeds even leuk als in het begin. Ik ben
echter wel blij dat we na deze Europese tournee een pauze hebben
ingepland, daar kan ik dan ook naar uitkijken.

enola: Jullie touren nu met Oxbow, een noisecollectief uit San
Francisco. Toffe kerels?

Fantastisch eigenlijk. We hebben er vroeger al mee opgetreden in de
States, en we beginnen ze te leren kennen. Heel toffe kerels, vaak
zijn ze het omgekeerde van die ruige personages die ze op het
podium vertonen.

enola: Dan heb je het vooral over Eugene Robinson (frontman
van Oxbow en tevens zwarte reus, jb)
vermoed ik.
Vraagje: is die kerel in het echt ook zo gigantisch en zo intens
als hij eruit ziet op een podium?
Jup (lacht). Eugene is een grote kerel, zowel letterlijk
als figuurlijk. Maar met een hart van goud, uiteraard.
enola:

The End Result is Key

enola: Jullie muziek wordt vaak in een heel resem hokjes
ingedeeld: post rock, post metal, progressive metal, atmospheric
sludge, en zo kan ik nog even doorgaan. Hoe zou jij jullie muziek
beschrijven?

That’s a good question. Als je mij echt zou dwingen een
genre te noemen, zou ik onze muziek als donkere, psychedelische
rock omschrijven. We zijn erg gegrond in de rocktraditie, maar dan
met heel veel invloeden van buitenaf. Maar onze stijl hangt ook
niet vast aan een genre. Om een voorbeeld te geven: Ik heb net een
lp gekocht van de Britse Dub Step artiest Burial. Qua genre ligt
dat ver van ons, maar die neiging naar minimalisme en subtiliteit
in de structuur van zijn nummers is bij ons ook een belangrijk
aspect. Niet alles valt te verklaren met een genreaanduiding.

enola: In the Absence of Truth
is nu al een
tijdje uit. Hoe zijn de reacties van collega’s en vrienden tot nu
toe?

(fronst) Gemengd. Ik denk dat het te maken heeft met het
feit dat we nu een reputatie hebben opgebouwd, en dat brengt
verwachtingen met zich mee. Voor sommigen is “In the Absence…”
volledig wat ze verwachtten, voor anderen weer helemaal niet.
enola:
De nieuwe plaat valt te omschrijven als een vervolmaking van jullie
stijl, maar dan met een iets lichtere, meer melodische atmosfeer.
Jullie zijn al sinds ‘Celestial’ meer en meer naar het
atmosferische en melodische toe aan het gaan, en weg van het
dronegeluid. Bewuste keuze?

Nee, ik denk het niet. Dat is eerder de natuurlijke evolutie van
onze sound. Wie weet wat we in de toekomst nog gaan maken? En ook
hier lopen de meningen uiteen: sommige mensen zeggen dat we niet
ver genoeg vooruit zijn gegaan vergeleken met de vorige albums,
anderen zeggen dan weer dat we té ver weg zijn gegaan van onze
succesformule.

enola: Sommige mensen kun je niet tevreden stellen,
hé?

(lacht) Weet je, toen ‘Oceanic’ uitkwam waren we – zelfs
voor een underground band – heel onbekend. De hype die toen
losbarstte, die zullen we nooit meer opnieuw beleven, en eigenlijk
stoort dat me niet. Ik vind dat we eigenlijk beter functioneren als
band op dit moment dan op gelijk welk punt in onze carrière. We
zullen vooral blijven doen wat we zelf goed vinden,
enola:
Wie is die “we” dan? Jullie zijn met vijf, ik kan me niet inbeelden
dat iedereen evenveel te zeggen heeft bij het creatieve
proces.

Toch wel hoor, al is dat soms wel moeilijk. Maar ik zou mij ook
zorgen maken als het wél makkelijk was. We hebben ondertussen een
heel simpele regel: iedereen moet 100% tevreden zijn met het
eindresultaat van een nummer, anders wordt het niet opgenomen. Of
we werken eraan tot iedereen tevreden is.
enola:
Jij bent frontman, schrijft de lyrics, en bent oprichter van Hydra
Head, het label waarop veel van jullie ep’s verschenen zijn. Telt
jouw mening dan toch niet iets meer dan die van een
ander?

Nee, dat staat daar los van. Het maakt ook niet uit wie wat
geschreven heeft, the end result is key. Stel nu dat
bijvoorbeeld Bryant (Meyer, tweede gitarist en toetsenist,
jb)
nu toevallig niet echt heeft meegeschreven aan een bepaald
nummer, maar hij is wel tevreden met het eindresultaat, dan is het
nummer goed en gaan we verder.
Het wordt wel steeds moeilijker met elk album. We willen onszelf
niet telkens opnieuw uitvinden, maar we willen wel een degelijk
album met een eigen geluid, en dat wordt er niet makkelijker op met
de jaren.
enola:
Die indruk geven jullie dan toch niet: sinds 1998 brachten jullie
drie dikke ep’s, vier full albums, vier live platen, een rits
collaboratie-cd’s en het “remixes/reinterpretations” album van
‘Oceanic’ uit: dat kan men een deftig rendement
noemen.

Ja, we zijn een highly productive band (lacht). Niet dat
we er speciaal om doen hoor, zo functioneren we gewoon.

enola: Jullie hebben echter ook ferm wat nevenprojecten: jij werkt
bij Hydra Head, maar je bent ook lid van Old Man Gloom, en
Bryant speelt ook bij Red Sparowes. Valt
dat allemaal te combineren?

Dat is eigenlijk goed te doen, want we zijn gewoon continu met
muziek bezig nu. Soms is het wel eens stresserend, maar in de
laatste jaren zijn we van een parttime band naar een fulltime band
geëvolueerd. We hebben geen day jobs meer, behalve
misschien mijn werk bij Hydra Head, maar dat is ook muziek.

enola: Maar Bryant is bijvoorbeeld na de helft van zijn tournee
met Red Sparowes weg moeten gaan om met de tournee van Isis mee te
doen: begint het op zo’n momenten niet te wringen?

Ik weet dat Bryant gelukkig is, zolang hij maar met muziek kan
bezig zijn. Ik denk dat hij ook een iets grotere loyaliteit voelt
tegenover Isis, aangezien Isis er was vóór Red Sparowes. Hij is nog
steeds een integraal deel van Red Sparowes, het feit dat iemand hem
nu even vervangt op de tournee, stoort hem niet echt denk ik.

isis2.jpg Straffe
hiphop

enola: Op het podium hebben jullie een hele resem aan
elektronica en effectpedalen staan. Eigenlijk valt elk geluid
tegenwoordig na te bootsen met een simpele stamp op een stompbox.
Voor iemand die een uniek geluid belangrijk vindt: ben je niet bang
dat alles op den duur hetzelfde gaat klinken?

Qua elektronische mogelijkheden zijn we inderdaad ver gekomen
vergeleken met de onderwatermicrofoons en experimenteerwerk op
‘Sgt. Pepper’s’ en dergelijke, maar denk eraan dat men bij het
ontstaan van de elektrische gitaar ook zei dat het een kruk zou
worden voor oninventieve muzikanten. Het hangt er gewoon vanaf hoe
je het bekijkt: je kan al die technologie gewoon gebruiken om een
sound van een ander te kopiëren, of je kan ze aanwenden als tools
om jezelf meer mogelijkheden te geven en je eigen ideeën beter te
kunnen ontwikkelen.

enola: Welke artiesten doen dat volgens jou? Welke cd’s heb je
zelf mee op tournee?

Er is o.nder andere deze band (wijst naar zijn T-shirt van
Ktl)
, een project van Stephen O’Malley en Peter Rehberg waar
we gisteren mee opgetreden hebben. Zij verenigen eigenlijk twee
dingen die mij sterk aanspreken, namelijk experimentele elektronica
en een metal-achtig gevoel voor esthetiek. Ik heb graag muziek die
verschillende genres vermengt. Verder is er een Zweedse blackmetal
band met de naam Wataen, die net een machtige cd hebben
uitgebracht. Ook de laatste twee albums van Ghostface Killa zijn
verpletterend vind ik. Die kerel slaagt erin twee fuckin’
awesome
albums uit te brengen in één jaar, terwijl de meeste
rappers moeite hebben met één cd in dubbel zoveel tijd. Straffe
kerel, echt.

enola: Zijn er soms artiesten die jullie inspireren bij het maken
van een nieuw album?

We luisteren allemaal naar heel uiteenlopende dingen. Daarom dat we
ook nooit meer covers zouden maken (Isis maakte ooit één enkele
cover, ‘Hand of Doom’ van Black
Sabbath, jb). Zelfs al zouden we willen, we zouden het nooit eens
worden over welke song. Inspiratie komt bij ons ook niet enkel uit
muziek, maar van overal, uit literatuur, cinema, strips, …

enola: …geschiedenis? Een vaak terugkerend thema in het nieuwe
album is Hasan-i Sabah (een islamitische missionaris uit de 10e
eeuw waarrond veel mythes bestaan, jb)
. Hoe kwam je daarbij
terecht?

Ik ben daar per ongeluk opgestoten, en het werd de vonk voor de
lyrics van de hele plaat. Hasan-i Sabahs lijfspreuk (“nothing
is true – everything is permitted”
) siert ook de cover en
diende als inspiratie voor de titel. Iedereen van de band heeft
uiteenlopende inspiratiebronnen, en in mijn geval is dat vaak wat
ik lees. Hasan-i Sabah is echter niet de enige inspiratiebron
geweest, maar kan wel de rode draad genoemd worden.

enola: Zou je ooit verleid kunnen worden om een concept album te
maken rond één enkel literair werk, zoals Mastodon deed voor
‘Leviathan’, dat op Moby Dick gebaseerd is?

Eigenlijk zijn al onze cd’s conceptalbums. Al sinds ‘Celestial’ is
een eenheid van thema een belangrijk aspect voor ons. We zijn
daarin misschien niet zo direct en transparant gelinkt aan één
werk, maar ik vind dat je elk thema moet aanvullen met andere
inspiratiebronnen.
enola:
Wat mogen we in de toekomst nog verwachten van Isis? Komt er een
remix-album van In the Absence of
Truth
?

Ik denk niet dat we ooit nog een volledig album aan remixes gaan
maken, maar we hebben wel plannen om twee singles uit te brengen,
waar dan een remix, eventueel een live versie en een video bij
zouden zitten. We denken ook van er de geïsoleerde audiotracks bij
te steken, zodat mensen zelf hun remix kunnen maken van de
songs.

enola: Hella cool! Nog goed nieuws?
Wel, we zijn nog aan een dvd bezig, en als alles goed gaat zouden
we in de herfst, na een kleine pauze, aan het volgende album
beginnen werken.

enola: Leg voor mij alvast een kopie opzij!
(lacht) Ok, dat doen we misschien wel!
enola:
Mijn jaar is goed. Succes met het optreden!


In the Absence is Truth
is uit bij
Ipecac/Bang!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in