Vive La Fête :: ”Wij ‘zijn’ Nicole en Hugo”

Voor de ene zijn ze kunst, voor de andere niet meer dan kitsch. Feit is dat Vive La Fête al een decennium lang binnen- en buitenlandse concertzalen in vuur en vlam weet te zetten. Bovenop die verjaardag heeft het duo ook nog een nieuw, goedkeurend geknik veroorzakend album onder de arm.

Gesprekspartner van dienst is leading lady Els Pynoo, partner in crime van Danny Mommens en al sinds het prille begin de gevoelige ziel die met haar stem zorgt voor de melancholische toets binnen het electro-rockduo. Ondanks die jarenlange ervaring in de waanzin van het rock-’n-roll-leven, is het een vermoeide Pynnoo die ons opwacht.

Els Pynoo: "Ik schrik er altijd van hoe vermoeiend interviews geven is. Ergens ook logisch: je krijgt altijd dezelfde vragen, en dan hoor ik mezelf de hele dag praten en denk ik: ’ik heb dit precies al eens verteld.’
enola: Welke vragen moet ik dan zeker achterwege laten?
Pynoo: "Allemaal."

enola: Toch een poging: Vive La Fête bestaat ondertussen tien jaar. Is dat een prestatie, in acht genomen dat er, zeker in de begindagen, nogal lacherig over de band gedaan werd?
Pynoo: "Ergens voel ik wel trots, ja. Maar dan in de zin dat we het zelf niet gepland hadden. Ons idee was niet: we gaan een groep beginnen en dit is ons plan om er te komen. We hebben eigenlijk van dag tot dag geleefd en pas na een bepaalde periode komt het besef dat je al een tijdje bestaat. Dan denk je wel eens: ’amai, wij hebben al veel meegemaakt.’"
"Ik ben ook trots op het feit dat we zoveel in het buitenland kunnen spelen, vooral omdat we zelf nooit moeten vragen of we ergens mogen spelen. We worden gevraagd, en dat doet me wel iets, maar het is niet zo dat ik nu in mijn vuistje lach omdat we de criticasters van de begindagen overleefd hebben."

enola: Nochtans hebben jullie, zeker in België, hard moeten knokken om iets te bereiken.
Pynoo: "Dat is erg vreemd. Langs de ene kant begrijp ik dat wel, in die zin dat onze teksten bijvoorbeeld heel eenvoudig zijn. Ik ben absoluut geen singer-songwriter en ook onze muziek hoort niet tot de moeilijkste soort. Als je dat samenbrengt, krijg je iets dat onder de noemer ’ambiance’ valt: Vive La Fête is een feelgood-groep en daar weten blijkbaar veel mensen geen blijf mee. Omdat niemand ons echt kon plaatsen, werden we lange tijd als een soort gimmick beschouwd."
enola: Jullie waren of zijn niet ernstig genoeg voor de muziekwereld?
Pynoo: "Ik denk het. Zowel in onze muziek als in onze teksten zoeken we een humoristische kant op die blijkbaar niet algemeen gesmaakt wordt. We relativeren ook alles. Ik heb simpelweg geen zin om de hele tijd ernstig bezig te zijn. Soms lijkt het wel alsof muziek zwaar moet zijn en alsof je een ellendige jeugd achter de rug moet hebben om muziek te mogen maken. Daar doe ik niet aan mee en dat roept bij velen een reactie op à la: ’je hebt niet moeten zwoegen en zweten voor je muziek, dan is het niet goed.’"

enola: Terwijl die mensen misschien niet zien of weten dat ook jullie er voor zwoegen.
Pynoo: "Inderdaad. Wij zijn dag en nacht bezig met Vive La Fête, het is ons leven. Er is zelfs geen verschil tussen ons privéleven en onze muziek. Doordat bijvoorbeeld onze repetitieruimte en opnamestudio in ons huis zijn, is dat ontzettend met elkaar verweven."
enola: Is dat niet moeilijk? Je kan nooit thuiskomen en de groep achter je laten.
Pynoo: "Neen, eigenlijk niet. Doordat Danny en ik elkaar nog altijd goed begrijpen, is die combinatie zeer werkbaar. Ik moet wel zeggen dat ik het afgelopen jaar voor het eerst stress ervaren heb. Ik voelde een druk op me die er voorheen niet was: de druk van buitenaf en het feit dat blijkbaar veel mensen een verwachtingspatroon hebben, woog op me, iets waar ik vroeger absoluut geen last van had. Pas als je dat begint te analyseren, kom je dat te boven. Eenmaal je door hebt dat je vooral je eigen zin moet doen en geen rekening moet houden met wat er verwacht wordt, kan je zonder problemen aan de slag. Een soort noodzakelijk je m’en foutisme, zeg maar."

enola: Waar haal jij eigenlijk inspiratie uit? Zeker als het wat minder gaat?
Pynoo: "Gewoon: leven. Ik kan bijvoorbeeld perfect hier (een Brussels Café, jvb) een hele dag op deze stoel zitten, kijken naar de gebouwen, naar mensen die voorbijkomen. Dan zit ik de hele tijd te dromen en na te denken en op het einde van de dag is het net alsof ik in mijn hoofd een boek geschreven heb."
"Dat wil ik ook doen, mocht het met Vive La Fête mislopen of mocht het gedaan zijn met de muziek: een boek schrijven. Al weet ik nog niet waarover (lacht). Ik denk dat het een combinatie zou zijn van een roman en een filosofisch boek."

enola: Ik wist niet dat er zo’n literaire kant in jou zat?
Pynoo: "Ik lees veel; als ik geen muziek zou maken, zou ik niets anders doen. Maar het komt, denk ik, doordat ik zeer zwaar in dingen op ga. Enerzijds ben ik opgewekt en vrolijk, anderzijds ben ik nog steeds een vree gevoelig meiske. Dan kan ik alles in vraag stellen. ’Waarom staat die stoel daar?’ ’En waarom staat die daar op die manier?’ Dat soort dingen."
"Maar voor ik aan zo’n avontuur begin, wil ik eerst voor mezelf goed weten wat ik wil. Ik wil niet het zoveelste model zijn dat begint te acteren, snap je?

enola: Een gevoelig meisje, zeg je. Dan toch een ellendige jeugd gehad?
Pynoo: "Neen, maar bijvoorbeeld als puber kon ik me enorm laten meeslepen door romantische ideeën of zelfs door kinderfantasieën. Op een leeftijd dat iedereen al een lief had, speelde ik nog cowboy en indiaan, gewoon omdat ik me daar zo kon door laten meeslepen."
"Hetzelfde met films: TCM is een kanaal waar ik verslaafd aan ben. Die heerlijke vergane glorie! Door die oude films kan ik me laten opzuigen, in die mate dat ik helemaal ontsnap aan de werkelijkheid. Ik koop bijvoorbeeld nooit een krant; als ik die een tijdje elke dag lees, word ik immens triest. Ik probeer mijn ogen niet te sluiten voor de ellende in de wereld, maar ik kan het niet aan om er elke dag mee geconfronteerd te worden."
enola: Is het dan soms niet hard neerkomen in de realiteit, bijvoorbeeld nadat je helemaal in een film bent opgegaan?
Pynoo: "Dat valt goed mee. Omdat we op een boerderij wonen, is er eigenlijk geen sprake van opnieuw in de realiteit komen. Die boerderij, dat is mijn eigen kasteeltje, mijn eigen paradijs: ik hoef daar niet buiten te komen en ik kom ook bijna niet buiten. Danny wel, dat is een sociaal figuur, die moet op café kunnen gaan. Daarin verschillen we dus. Ik kan gerust thuis zitten, niemand zien, geen telefoon opnemen en perfect gelukkig zijn. Zelfs op het podium heb ik dat, midden tussen de andere mensen."

enola: Die romantische ingesteldheid, ligt die aan de oorsprong van een nummer als "La Route", dat toch sterk contrasteert met jullie doorsnee uptempo werk?
Pynoo: "Het is in ieder geval een van mijn favorieten, voornamelijk omdat het zo puur klinkt. Ergens is het misschien jammer dat we weinig van dat soort songs hebben, maar binnen Vive La Fête is dat niet mogelijk. Stel dat we tien liedjes van de strekking "La Route" zouden hebben, dan zou dat live zo’n andere wending geven aan onze concerten dat het publiek niet zou weten wat er gebeurt. Ik sluit niet uit dat het ooit mogelijk is, maar momenteel is Vive La Fête toch een groep die op het podium energie moet uitstralen."

enola: Wat opvalt op het podium, is dat jullie line-up geregeld lijkt te veranderen.
Pynoo: "In het verleden zijn we inderdaad vaak van bezetting veranderd, maar daar zou nu ongeveer een eind aan moeten komen. Het is vaak zoeken geweest… Helemaal in het begin bestond de band gewoon uit Danny en mij. Daarna kwamen er mensen bij en was het niet altijd even duidelijk wie of wat Vive La Fête was, en toen begon het komen en gaan. Vooral dat gaan vind ik jammer: je bent een tijdje heel close met een aantal mensen en ineens stopt dat. Daarom ben ik blij dat de line-up gestabiliseerd is, dat geeft me gemoedsrust. We hebben wel besloten dat Danny en ik de nummers schrijven. Vroeger probeerden we al eens iets met heel de groep in elkaar te draaien, maar dat was niet altijd wat we ervan verwachtten. Ik begrijp ook niet goed hoe groepen dat kunnen: met vijf of zes man beginnen jammen tot er iets uitkomt. Dan prul ik liever alleen met Danny aan onze muziek tot ze perfect is."

enola: Hoe voorkomen jullie routine? Tijdens de vorige tournee trokken jullie op het einde altijd mensen uit het publiek om mee te komen spelen. Op de duur dacht je als toeschouwer: hier gaan ze weer.
Pynoo: "Regelmatige bezoekers van onze concerten zullen dat zeker gedacht hebben en we hebben er zelf ook regelmatig onze twijfels bij gehad, maar als je het gezicht zag van die mensen die we op het podium haalden: die straalden. Omdat we bang werden dat het een gimmick zou worden, hebben we het een tijdje niet gedaan, maar toen regende het direct reacties en kregen we langs alle kanten de vraag waarom we dat niet meer deden. Toen dachten we: waarom ook niet. Al is er wel eens iemand met mijn ukelele gaan lopen. Niet dat dat ding veel waard was, maar ik had er toch een emotionele band mee. Dat is een risico dat je loopt en dat je er helaas moet bijnemen.

enola: Het is natuurlijk nog wat anders dan als Vive La Bête meedraaien in Zomer 2005. Zijn jullie niet bang dat jullie op die manier de Nicole & Hugo van de rock dreigen te worden.
Pynoo: "(lacht) Maar jongen, wij zijn Nicole & Hugo! Neen, ik heb daar geen schrik voor, in de eerste plaats omdat we dat heel graag wilden doen. Bovendien kijken we echt wel uit waaraan we deelnemen. Dat programma is ondertussen al twee jaar geleden, en sindsdien hebben we massa’s aanbiedingen afgeslagen. We zijn eigenlijk gewoon niet geïnteresseerd in een deelname aan al die toestanden."

enola: En het songfestival? Wilden jullie daar niet aan deelnemen?
Pynoo: "Goh, dat is iets dat totaal buiten proportie is opgeblazen. We hebben dat ooit eens al lachend gezegd tijdens een interview… Het was echt het meest onopvallende zinnetje van het ganse gesprek, en wat stond er boven het stuk als kop? Vorig jaar hebben ze ons zelfs gebeld met de vraag om mee te doen, maar we hebben de boot afgehouden. Vroeger, als klein meisje, hield ik enorm van het songfestival, maar de laatste tien à vijftien jaar is het zo’n circus, zo’n oppervlakkige bedoening geworden dat ik er zelfs niet meer naar wil kijken. Maar Danny wou kijken en aangezien onze televisie in de slaapkamer staat, heb ik vanuit bed maar meegekeken. Maar jongens toch, waar zijn de mooie liedjes naartoe?"

enola: Mooie liedjes, romantiek, Vive La Bête… hoe rock-’n-roll is Vive La Fête eigenlijk?
Pynoo: "Wij zijn rock-’n-roll hoor, geen zorgen. We mogen dan wel op een boerderij leven, een boerderij is ook rock-’n-roll. En muzikaal doen we nog steeds onze eigen zin. Als iemand al eens probeert om ons een richtlijn op te leggen, dan zit het er tegen."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien − 15 =