Explosions in the Sky :: “Voor hetzelfde geld komt volgend jaar geen kat meer naar ons kijken”

Wanneer de vriendelijke jongens van Explosions in the Sky naar
ons landje komen, maken ze graag wat van hun wellicht kostbare tijd
vrij om met geïnteresseerden te praten. Zo ook deed
bassist/gitarist Michael James, net voor de soundcheck voor hun
optreden in de AB later die avond.

enola: Hallo, hoe gaat het ermee?
MJ: Prima, dankjewel!

enola: Mooi zo. Hoe viel het optreden in Amsterdam van gisteren
mee?

MJ: Het was fantastisch. Het verliep echt goed. We speelden in de
Paradiso en dat is een zeer mooie zaal. Ik speel er echt graag. Het
geeft steeds bijzondere optredens. En het publiek was super.

enola: Veel bands doen een Amerikaanse tournee en dan eens een
Europese. Jullie doen direct een wereldtournee. Klinkt behoorlijk
indrukwekkend, niet?

MJ: (lacht) Het klinkt meer indrukwekkend dan het is. We
doen nu vijf avonden in Europa en dan gaan we terug voor
drieëneenhalve week in de Verenigde Staten. Dan komen we terug naar
Europa, dus zoals je ziet is er wel wat heen- en weerbeweging.
Daarna gaan we naar Australië, Japan,… die kanten.
enola:
Dus dit is een reisperiode. Hou je van reizen?

MJ: Zeker. Maar tijdens tournees is het soms wat van het goede te
veel. Zeker door die jetlags. Maar toch. Ik hou ervan.
enola:
In welk land heb je nog nooit gespeeld en zou je graag eens
optreden?

MJ: Het zou eens leuk zijn te spelen in Centraal- en Zuid-Amerika.
We hebben een uitnodiging voor een festival in Brazilië dit jaar.
Ik hoop echt dat we het kunnen doen want ik ben nog nooit in
Zuid-Amerika geweest.
enola:
Niet echt een plaats waar veel Amerikaanse rockbands optreden,
lijkt me.

MJ: Klopt. Er is geen echte rockcultuur. Het is een heel andere
markt. Maar ik heb de indruk dat het wat aan het veranderen is, dus
ik hoop dat we er in de toekomst regelmatig kunnen spelen.
enola:
Heb je ooit in een land gespeeld waar je nooit nog een voet wil
binnen zetten?

MJ: Ik denk het niet. We hebben niet echt slechte ervaringen in
landen of negatieve gevoelens tegenover een specifieke club. Dat
mag voor mij zelfs Noord-Korea zijn. Ik zou er graag optreden, als
ze ons zouden uitnodigen (lacht). Maar elk land heeft zijn
positieve en negatieve punten. En ik focus op de positieve.
enola:
Dus wat is er negatief aan België?

MJ: Wel, ik heb eigenlijk alleen maar fantastische ervaringen
beleefd in België. Maar ik praat wel eens met Belgen en dan hebben
ze het over jullie fascistische partij en de grote
onverdraagzaamheid, vooral in Antwerpen, maar ook racisme en
conservatisme in België. Dus ik veronderstel dat dit jullie
negatieve kant is. Maar ik ben hier nooit mee in contact gekomen
dus voor mij is België helemaal goed (lacht).

Veel negatieve reviews

enola: eits1.jpg Veel
van jullie optredens zijn nu al uitverkocht, hoewel we nog in het
begin van jullie tournee zijn. Denk je dan ‘waarom krijgen we geen
grotere zalen’ of ‘dit is wat we verdienen’ of ‘wow, dit is
fantastisch’?

MJ: Echt wel ‘wow, dit is fantastisch’. We waren niet zo zeker of
deze tournee wel een succes zou worden. We hadden al een hele tijd
geen album uitgebracht en het is twee jaar geleden dat we getourd
hebben. We wisten dus echt niet wat te verwachten en dachten dat
misschien vele fans die ons vroeger leuk vonden ons nu al verlaten
zouden hebben. Maar om ede en of andere reden heeft deze pauze
ervoor gezorgd dat we populairder geworden zijn. Onze shows
begonnen uit te verkopen en we weten eigenlijk niet waarom. Voor
hetzelfde geld komt er volgend jaar geen kat meer kijken. Nu vinden
we het allemaal erg fantastisch en ik ga er gewoon ten volle van
genieten. Het is vandaag door het internet en zo makkelijker dan
vroeger om snel groot te worden. Zowel informatie als muziek worden
zo snel uitgewisseld.

enola: Wanneer precies had je het gevoel dat de wereld van jullie
houdt?

MJ: Daar ga ik niet mee akkoord (lacht). Sommige delen
misschien wel. Het is interessant want deze release is onze
grootste tot nu toe en meer mensen hebben die gehoord, waardoor we
nu ook meer negatieve reacties krijgen. Maar ook positieve. We
lezen dus veel meer negatieve reviews en kritiek dan bij vorige
platen en dat is iets wat we gewoon zullen moeten worden. Niet
iedereen kan ons goed vinden. En daar heb ik geen probleem
mee.
enola:
En je leest die negatieve reviews?

MJ: Zeker. Soms ga ik gewoon lukraak op zoek naar recensies. Het is
altijd interessant want ik vind dat je er als band regelmatig wel
iets kan uit leren. Uiteraard ga ik niet altijd akkoord met
negatieve reviews, maar met sommige positieve ook niet. Het is
gewoon onmogelijk voor mij om objectief naar onze muziek te
luisteren. Wanneer we die schrijven, zijn we er zo op
geconcentreerd dat ik elk gevoel verlies of het nu goed of slecht
is. Daarom is het echt handig om onze muziek te kunnen zien door de
ogen van een ander.

enola: Enkele dagen geleden waren jullie de eerste instrumentale
band ooit in ‘Late Night with Conan O’Brien’. Kan je even
beschrijven hoe het was en hoe je dat ervaren hebt?

MJ: Het was erg raar. Ik kijk al jaren naar die show op televisie.
Ik ben altijd al een fan geweest. Op televisie lijkt het echt een
gigantische studio maar wanneer je er dan staat, verschiet je echt
hoe klein die wel is. Ze gebruiken er natuurlijk camera’s met een
verbredende lens. En als je eens achter de gordijnen piept, dan zie
je alle draden die alles besturen. Een bijzonder rare ervaring
dus.

enola: Nog geen opmerkingen gehoord dat je verdikt
bent?

MJ: Neen, nog niet (lacht). Maar ze denken het vast
wel.
enola:
Jullie nieuwe album is zes maanden voor de release opgenomen. Heb
je in deze periode nooit het gevoel gehad dat je zo snel mogelijk
de reacties van iedereen wilde weten?

MJ: Oh ja! Zelfs voor we het opnamen, was ik al heel nieuwsgierig
naar de reacties van anderen. Dus ik ben blij dat de plaat
eindelijk uit is en ik er nu kan over praten. Je laat het wel aan
vrienden horen, maar die zeggen toch altijd dat ze het goed vinden.
Maar het is nu eenmaal zo in de muziekwereld. Bij ons eerste album
dat door een label werd uitgebracht, moesten we zelfs een klein
jaar wachten. Bijzonder frustrerend.

enola: Wanneer ze zo lang wachten, is de kans groter dat het
lekt.

MJ: Ja, maar dit is echt niet te vermijden. De dag dat je je cd’s
naar de pers stuurt, staat alles op het net. Velen doen de grootste
moeite om ervoor te zorgen dat dit niet gebeurt, zoals het
uitnodigen van journalisten, maar ik vind dat belachelijk. Het kan
me weinig schelen dat mijn muziek lekt op het internet.

enola: Waarom is ‘All of a Sudden I Miss
Everyone’
jullie beste album tot nu toe?

MJ: Ik denk dat we steeds beter worden als band. Hoe meer we samen
spelen en muziek schrijven, hoe beter we een nummer kunnen
schrijven. We zijn vooral verbeterd in de wijze waarop we een
bepaalde boodschap willen overbrengen. Het is ook een persoonlijk
gevoel. Ik hou meer van deze plaat dan van onze vorige. Af en toe
zet ik ze nog eens op. Wel pas twee maand nadat we het opgenomen
hebben. Om te horen hoe we weeral klinken (lacht).

enola: Op jullie website kondigen jullie aan dat jullie een
verhaal over deze plaat zullen bekendmaken. Wat is
het?

MJ: (kijkt verbaasd) Staat dat op onze website? Ik zou
echt niet weten wat het is. Op onze vorige plaat vond ik onze
nummers veel meer een geheel, terwijl ik van deze vind dat elk
nummer een stuk onafhankelijker is van de andere. Elke song heeft
meer een specifiek verhaal. Dat is een van de leuke dingen aan
instrumentale muziek: dat het bijzonder veel betekenissen kan
hebben. We letten erop mensen niet te zeggen wat een song voor ons
betekent om de visies van de luisteraars niet te beïnvloeden. Ook
over het artwork of de titels zwijgen we liever.

Opgepakt in Amsterdam

enola: eits4.jpg Zijn
er nog mensen gek genoeg om te denken dat jullie iets te maken
hebben met 11 september (In het boekje van hun tweede album staat
‘This plane will crash tomorrow’, nvdr)?

MJ: Ik weet niet of er mensen zijn die dat ooit echt hebben
geloofd. Er is wel wat rond te doen geweest en sommigen dachten
misschien dat we voorspellende gaven hadden. Dat artwork is een
jaar voor deze aanslagen gemaakt. We hebben hier wel eens een
incident mee gehad in Amsterdam. We hadden er een optreden gespeeld
en onze gitarist Munaf had ‘This plane will crash
tomorrow’
op zijn gitaar geschreven. In de luchthaven zagen ze
dit en zijn ze beginnen flippen. We probeerden op het vliegtuig te
geraken, het stond er vol security en we hadden totaal niet door
dat wij de oorzaak waren van de vertraging van drie uur. De gitaar
stond op mijn naam en ze hebben me apart genomen. Gelukkig had ik
net een van onze cd’s bij en heb ik het artwork getoond en
uitgelegd dat het niets betekent.

enola: Een heel aantal groepen die door recensenten ‘post-rock’
worden genoemd, houden niet van dit begrip. Hoe zit het met
jou?

MJ: Ik heb er eigenlijk niets op tegen. Het is zeker niet dat we
‘post-rock’ willen schrijven. Ik heb ons altijd meer een rockgroep
gevonden. Maar ik vind het een goed referentiepunt en ik denk dat
mensen ons zo noemen omdat we geen zang hebben. Ik kan me zeker
vinden in een connectie met een groep als Mogwai.
enola:
Besef je dat jullie muziek een grote invloed is voor honderden
groepen?

MJ: Ik heb dat wel eens gehoord en het is moeilijk om dat te
geloven of me dat voor te stellen. We krijgen veel demo’s van
groepen die willen dat we eens ons gedacht zeggen. Ik luister al
mijn hele leven naar muziek en ben wellicht door veel beïnvloed en
ik vind het een fantastisch gevoel dat wij nu zelf op anderen een
invloed kunnen uitoefenen. Wat post-rockbands betreft, heeft Mogwai
zeker een invloed gehad op ons. Wij speelden instrumentale muziek
en het was interessant te zien dat zij met hun platen een zeker
succes bereikten. Dat gaf ons een vertrouwen om dit soort muziek te
blijven spelen.

enola: Op hun website beschrijft de AB jullie als ‘de meest
intense instrumentale muziek die je ooit zal horen’. Ga je hiermee
akkoord?

MJ: Wow. Dit kan ik echt niet zeggen. Ik heb wel wat klassieke
stukken gezien die erg intens waren. Wat rock betreft, denk ik dat
Godspeed You! Black Emperor een keer bijzonder intens was. Ze
speelden in een oude kerk in Baltimore en ik was toevallig in die
stad. Ik heb ze een vijftal keer aan het werk gezien.
enola:
Welke recente muziek of albums waren groot voor jou als
luisteraar?

MJ: Ik ben een grote fan van Sunset Rubdown. Dat is een soloproject
van een van de zangers van Wolf Parade. Ik vind het nog beter dan
hun muziek. Het is iets donkerder en raarder. Ook de laatste Animal
Collective vond ik fantastisch. En de nieuwe van The Shins. Die
worden echt groot dit jaar. Ik verwacht ook wel wat van The Arcade
Fire.
enola:
Jullie hebben de fans gewaarschuwd dat jullie eerste optredens een
beetje rommelig zouden zijn omdat het een tijdje geleden is. Zien
we het volle geweld van Explosions in the Sky
vanavond?

MJ: Ik mag het hopen. Ons eerste optreden in Brooklyn was niet zo
geslaagd, vooral wat de nieuwe nummers betreft. Vanaf de tweede
avond liep het al fantastisch. Dus vanavond zullen we er hopelijk
staan.
enola:
Later dit jaar spelen jullie op het verjaardagsfeestje van onze
collega’s van Soundslike. Uiteraard zijn we een tikkeltje jaloers.
Is er iets dat jullie voor ons kunnen doen?

MJ: (lacht) Wat had je in gedachten?
enola:
We zijn al tevreden als je gewoon zegt hoe goed we
zijn.

MJ: (lacht) enola is echt fantastisch!

enola: Oh! Merci voor het compliment!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien + veertien =