Tunng :: ”Er zou meer gezongen moeten worden rond de microgolf!”

Indietronica en folk, … knisperende laptops en tokkelende gitaren. In een tijd dat cross-over de norm is en alles aan alles wordt gepaard, doen ook zij samen een standje. Folktronica is de naam, en één van de meest bezwerende groepen in het genre is het Britse Tunng, dat in deze hypermoderne tijden toch steeds een vleugje middeleeuwen weet binnen te smokkelen.

Alles begon met Mike Lindsay die in een kelderstudiootje onder een Londense kledingwinkel instrumentale tracks ineenpuzzelde op zijn computer. Tot hij de Amerikaanse songschrijver Sam Genders tegen het lijf liep en hem de videocassette van de film The Wicker Man in handen stopte. Lindsay liet Genders toe in zijn kelder en samen maakten ze het prachtige debuut Mother’s Daughter And Other Songs.

Tunng ging de hort op als een groep en dat vertaalde zich deze zomer in de opvolger Comments Of The Inner Chorus. Wederom wordt een fijnmazig net geweven van doorvlochten stemmen, akoestische instrumenten en elektronische effecten. Het resultaat blijft in elk geval erg ruraal klinken, wat wel verbaast van een bende Londenaren.

Lindsay: "Een paar songs hebben misschien die oud-Engelse vibe, maar om nu te zeggen dat we middeleeuws en landelijk klinken …"
enola: Jullie zingen over heksen die mensen in hazen veranderen (uit "Woodcat", mvs) en zo …
Phil Winter (live-elektronica): "Dat gebeurt ook in de steden! (lacht) Vaak zelfs."
Lindsay: "Er zijn zeker invloeden uit die traditionals, maar er zijn ook vele andere bronnen. "Woodcat" heeft weliswaar zeker iets van een oud dorpssprookje met zijn fantasiewereld. Al is het eigenlijk gewoon een erg rechtstreekse verwijzing naar The Wickerman. Hmmm …. Eigenlijk brengen al onze songs wel een verhaal over een andere wereld."

enola: Jullie muziek refereert wel duidelijk aan de oude folk van Bert Jansch en Pentangle.
Lindsay: "Ik hou heel erg van Pentangle en Jansch en John Renbourns stijl van gitaarspelen. Of hoe veel stemmen zich met elkaar verweven. Dus ja, daar hebben we zeker invloed van ondergaan."
"De combinatie met elektronica kwam heel natuurlijk. Aanvankelijk knutselde ik alleen met mijn apparatuur, maar toen ik Sam ontmoette, bracht hij heel wat rootsinvloeden mee. Hij kende mensen van Fairport Convention en zo. Ik heb ook jaren gitaar gespeeld, dus het was niet zo dat alle folkinvloeden van hem kwamen."
"We begonnen elke zondag samen te knutselen in onze kelder, zonder dat we ons er bewust van waren dat er zoiets bestond als folktronica. Tot we na jaren werken naar buiten kwamen met ons debuut en in de recensies al die verwijzingen naar andere artiesten als Four Tet en zo lazen. Al vind ik toch dat we een eigen unieke stijl hebben ontwikkeld."

enola: Hoe gingen jullie dan te werk? Sam bracht een song aan waar jij mee aan de slag ging?
Lindsay: "Dat kon op verschillende manieren gebeuren. Soms had ik een song geschreven waar Sam mee aan de slag ging. Zoals "Tale From Black" (van op Mother’s Daughter…, mvs): dat was een afgewerkte instrumentale track tot Sam erbij kwam. Hij heeft namelijk die geniale kwaliteit om een track te horen terwijl jij er naast hem aan werkt en een uur later terug te komen met zes strofen over een oude vrouw die mensen vermoordt en verhalen schrijft met hun bloed. Dat was best indrukwekkend. En soms brengt hij ook een song aan die we gebruiken."

enola: Sam treedt niet vaak op met jullie. Hoe komt dat?
Lindsay: "Sam is Sam. An odd character. Hij komt en hij gaat, maar normaal gaat hij mee op deze toer. Soms speelt hij mee, soms niet dus, maar hij blijft zeker bij het schrijven van de platen betrokken want hij is briljant. Het is wel ok voor ons. Als hij mee optreedt, zingt hij meestal gewoon een extra stem, maar deze tour speelt hij misschien ook wat banjo. Hij heeft talent genoeg, hij mag dus wel wat meer doen dan zomaar wat meezingen. Zelfs al heeft hij een geweldige stem."

enola: Zijn teksten komen uit een erg duistere wereld.
Becky Jacobs (zang): "He’s a twisted man! Neen, grapje. Hij is eigenlijk heel zachtaardig. Je vraagt je af waar die duisternis vandaan komt bij zo’n lieve en beleefde mens. Stille waters hebben diepe gronden, zullen we maar denken."
Lindsay: "Eigenlijk moet je ’t hem zelf vragen, maar hij zou waarschijnlijk geen antwoord geven. Zo zit hij in elkaar."

enola: Sam was nauwelijks lid van de groep of hij moest al The Wicker Man zien van je. Wat wilde je hem zo vertellen?
Lindsay: "Hij moest die gewoon zien! Het is een geweldige film die echt al jaren oud is, van 1968 (1973 volgens imdb.com, mvs) of zo. Ik denk dat ik geïnspireerd ben door die wonky sounds en lieflijke songs. Maar dat was toen, nu ben ik daar wat overheen."
enola: Ze hadden jullie moeten vragen voor de remake met Nicolas Cage van dit jaar.
Lindsay: "Die versie is vreselijk. Erg Amerikaans, en blijkbaar is in die versie alles de schuld van verschrikkelijke dodelijke bijen. En er is geen Lord Summerisle of zo. Maar ze hebben ons gevraagd. Toen men ons vroeg of ze ons in The O.C. mochten draaien, was er ook iemand die ons daarvoor wilde pushen. Uiteindelijk zijn ze er niet mee doorgegaan. Misschien maar goed ook.

enola: Is Comments Of The Inner Chorus beïnvloed door de band waarmee je het materiaal van je eerste plaat live bracht?
Lindsay: "Zeker. Er staan daardoor minder elektronica en verknipte gitaartjes op Comments… en veel meer stemmen. De meeste songs zijn dus zeker door de band geïnspireerd, maar ik wilde hen ook niet té veel toelaten. We moeten op een bepaalde manier toch steeds een elektronische band blijven."
     "We amuseren ons en we zijn vrienden geworden. Nu willen we dus een derde album schrijven waarbij iedereen is betrokken. Comments… was grotendeels nog een plaat van Sam en mij, al waren de anderen erbij betrokken. Hun bijdrage mag op de volgende plaat groter worden. We gaan samenhokken in een chaletje en zien wat er uitkomt.
Jacobs: "Ik dacht dat we naar Thailand zouden gaan?"
Lindsay: "Juist. Ik was dronken toen ik je dat beloofde."

enola: Live neigen jullie wel meer naar de folkkant hé?
Winter: "Er zitten nog altijd heel wat 4/4-beats onder hoor. Anders weten we niet wat we in godsnaam aan het doen zijn.
enola: Jullie beats klinken trouwens heel oud en aards, als tribale drums waarop indianen zich in trance draaien zoals in "It’s Because We’ve Got Hair".
Winter: "Dat gaat niet om oud of nieuw, dat soort ritme zal er altijd zijn. Net zoals zingen rond een kampvuur altijd zal worden gedaan. Of rond de microgolf, dat maakt niet uit. Er zou meer gezongen moeten worden rond de microgolf."

enola: Right on! Nog eentje om af te ronden, Mike: naar verluidt verdiende jij de kost door muziek te maken voor pornofilms?
Lindsay: "Ja hoor, en erin meespelen, de andere mannen opwarmen … neen, ik maakte gewoon kenwijsjes voor het Fantasychannel dat softporno uitzendt. Een mens moet zijn brood nu eenmaal verdienen. Maar ach, je leert er ook wel van, zelfs van zulke dingen."

Tunng speelt op 29 november in STUK in Leuven en op 2 december in Cactus in Brugge.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × twee =