Het cover-artwork van ‘Plans Drawn in Pencil’, de zevende
langspeler van het Britse elektronica-duo Isan, staat me niet aan.
De laatste tijd zijn er te veel van dat soort cd’s, met
gemaakt-naïeve of -kinderlijke illustraties, die een indruk van
zachtheid en echtheid moeten wekken. Ik vind het een beetje als een
auto op een huifkar willen doen lijken, en bovendien is de gimmick
ook al lang uitgemolken. Het klinkt natuurlijk belachelijk om
zoveel aandacht te wijden aan het artwork van een cd, maar net dát
is wat een potentiële koper het eerst te zien krijgt, en als die
net zoals ondergetekende afknapt op die pseudo-indie-verpakking, is
de kans groot dat hij een leuk, maar weinig wereldschokkend
schijfje laat liggen.
Isan ontsnapt niet aan de vergelijking met de bekendere Britse
elektronica-duo’s Autechre en Boards
of Canada. Vooral met deze laatsten heeft hun muziek veel
gemeen. Hun sound wordt gedomineerd door dezelfde dromerige,
nostalgische sfeer en samples die een merkwaardige combinatie
vormen van heldere, artificiële geluiden en athmo-samples die echt
oud en doorleefd klinken. Toch ligt hier het effectbejag meer op de
loer dan bij de neven van Boards of Canada, waardoor, geheel
conform de verwachtingen die het artwork creëerde, het onaangename
gevoel blijft hangen dat Isan een vals gevoel van veiligheid
oproept. Een pretentie die, naarmate de plaat vordert, al gauw
begint te vervelen.
Mede daardoor weet ‘Plans Drawn in Pencil’ slechts zelden te
pieken. Met een album dat zich meer richt op ambient is dat sowieso
geen evidentie, maar er wordt geen hypnotiserende trance opgebouwd,
zoals bij Biosphere. En om de aandacht voortdurend vast te houden,
wordt dan weer niet genoeg blijk gegeven van emotionele diepgang,
zoals bij Sigur Ros wél het geval is.
‘Immoral Architecture’ en ‘Conundrum’ blijven het langst hangen.
Vooral de eerste song, die drijft op een hoorbaar oprechte
kinderlijke verwondering, roept beelden op van een betere wereld
uit een ver verleden. De rest van het materiaal op deze plaat zakt
nooit onder de middelmaat en is zonder meer onderhoudend.
Maar Isan is in hetzelfde bedje ziek als de Duitser Paul Van Dyk:
door het album wat teveel te polijsten en een overdosis aan
technisch vernuft tentoon te spreiden, lijkt er geen ruimte meer
over te blijven voor vooruitgang en experiment. Dat is dan ook het
grootste manco dat op ‘Plans Drawn in Pencil’ te noteren valt: dit
is het soort muziek dat momenteel goed in de markt ligt en in staat
is om de trommelvliezen van de liefhebbers van het genre tot op
zekere hoogte te verwennen, maar naar die broodnodige eigenheid is
het vaak vruchteloos zoeken. ‘Plans Drawn in Pencil’ klinkt
aangenaam en mooi, valt niet als ‘miskoop’ te catalogeren, maar
voor het geld dat u hier voor neertelt, zijn er wel betere dingen
te krijgen.
