Zegge het voort: The Frames zijn klasbakken. Zelf omschrijven ze zich als "one of Ireland’s best kept secrets" en gelijk hebben ze. Na deze Pukkelpop-passage blijkt eens te meer waarom dit een wereldband is.
Niet dat we een slecht optreden van het Ierse viertal verwacht hadden. Wat wil je ook? Met Burn The Maps hebben ze een van de muzikale referentiepunten van 2005 op hun conto staan. En eerder werk als For The Birds of Dance The Devil moet daar echt niet voor onder doen. Op iedere plaat beklijven de rocksongs stuk voor stuk, terwijl de viool die incidenteel langs komt scheuren de boel er alleen maar spannender op maakt. Samengevat: geen beter antigif na een landerige festivalnamiddag dan een stevige scheut The Frames.
Starten doet de band met "Finally", bekend van dat laatste album, dat garant staat voor een beleefd herkenningsapplausje (zie ook: "A Caution To The Birds" en "Fake"). The Frames blijven sterke nummers uit de pols schudden en krijgen zo geleidelijk het publiek mee. Intro’s worden opnieuw gespeeld, louter om de gevulde marquee tot meezingen te bewegen. Ergens wordt er ook nog een flard dEUS door een nummer geweven. Kijk: dat is zieltjes winnen.
Ingetogen wordt afgewisseld met uitbundig. Ter illustratie het immer aanstekelijke "God Bless Your Mom", dat cartooneske "lalala"-s afwisselt met semi-vulkanische gitaaruitbarstingen. Dat is The Frames op zijn best. Nog zo’n meezingmoment komt er met "Pavement Tune" wanneer een halve tent in koor behoort te zingen: "I want my life to make more sense". Afsluiten doet frontman en beeldenstormer Glen Hansard met "Dance The Devil". We voegden de daad bij het woord.
The Frames is het zeldzame soort band dat erin slaagt een heel scala aan emoties te bereiken. Van uitbundig feesten tot waarlijk gepassioneerd genieten van een meer ingetogen track, om dan weer weggeblazen te worden door die dekselse gitaar. We zeggen het nog een keer: een wereldband. En daarmee basta.
