Richard Ashcroft :: Keys to the World

Wat hebben Moby, R.E.M. en U2 met elkaar gemeen? Het zijn alle drie
acts die we geruime tijd (en intussen ook geruime tijd geleden) op
de voet volgden, maar waar we het sedert de laatste eeuwwisseling
niet echt meer warm of koud van krijgen. Echt onverschillig zullen
hun prestaties ons echter nooit laten: wanneer zij nieuwe platen op
de markt brengen, zullen we die blìjven kopen en zelfs aan een
uitgebreide ‘luistertest’ onderwerpen. Maar jammer genoeg eindigen
ze niet veel later als cadeautje voor een kennis of een ver
familielid.
Enkele weken geleden vreesden we nog dat we voortaan ook Richard
Ashcroft aan dit lijstje moesten toevoegen. We waren aanvankelijk
dan ook verre van onder de indruk van zijn derde soloplaat. We
legden ‘Keys to the World’ even opzij en probeerden het vorige week
opnieuw. Gelukkig maar, want vandaag moeten we toegeven dat de
gewezen frontman van The Verve er meer dan ooit in geslaagd is ons
– als soloartiest – te overtuigen.

Natuurlijk, wanneer we het echt slecht zouden voorhebben met
Ashcroft, dan legden we deze ‘Keys to the World’ nu naast ‘Urban
Hymns’ of ‘A Northern Soul’ (respectievelijk het commerciële en het
artistieke hoogtepunt van The Verve), om zo meteen tot het besluit
te komen dat hij vandaag – zonder gitarist Nick McCabe, die graag
een gezonde dosis gezonde, getoondichte waanzin doorheen de
Verve-nummers mocht blazen – geen goeie platen meer kàn maken. Dat
zijn we hier ook niet van plan. Ook het gegeven dat hij anno 2006
vooral op veilig wil spelen en slechts zelden afwijkt van de vóór
hem geëffende paden, gaan we hem niet kwalijk nemen. Ashcroft wil
in de eerste plaats erkenning als een Singer-Songwriter (met grote
‘S’ dus) en wie zijn wij om hem een duimbreed in de weg te leggen?
Het gaat hem zelfs behoorlijk af, ook zonder nieuwe sidekick. Want
hoe je het ook draait of keert: of je nu voor een lege kerk predikt
of stadions laat volstromen, een goede song blijft een goede song
en op ‘Keys to the World’ zijn de voorbeelden hiervan veruit in de
meerderheid.

De plaat begint pittiger dan we van hem gewoon zijn. Het stuwende
‘Why Not Nothing’ (The Stones meet Primal Scream meets The Verve)
werd elders al afgedaan als nogal drammerig en eendimensionaal,
maar wij vonden dit – net als de witte soul van het zonnige ‘Music
is Power’ overigens – van meet af aan één van de betere momenten
van de plaat. De single – het alomtegenwoordige ‘Break the Night
With Colour’ – kunt u ongetwijfeld al een hele tijd vanbuiten
meezingen of achterstevoren fluiten. Ondanks het hoge Robbie
W.-gehalte blijft dit natuurlijk een vakkundig gecomponeerd nummer,
maar net als ‘Cry Til the Morning’ is dit een song die ons slechts
oppervlakkig weet te raken. Maar wie weet komt hij later nog wel
van pas voor één of andere reclamespot.
Twee songs (eveneens uit de afdeling Brave Ballads) die wél een
gevoelige snaar beroeren zijn ‘Words Just Get in the Way’ (dat
appelleert aan het meesterlijke ‘Sonnet’) en ‘Sweet Brother
Malcolm’. In dit laatste beperkt Ashcroft het arrangement voor één
keer tot het strikte minimum, met een maximaal effect voor
gevolg.
Jammer genoeg is het niet al goud wat blinkt. De vrouwenstem die
het titelnummer aan flarden loeit, roept nare herinneringen op aan
de Foute Jaren van Simple Minds. (Toeval of niet: John Giblin, die
op dat moment aan de bas plukte bij de Minds, vinden we ook terug
in de credits.) ‘Why Do Lovers’ is méér dan een serieuze slag in
het water. Het is de eerste (en gelukkig ook enige) keer dat het
lampje van onze bullshit-detector als een waanzinnige begint te
flikkeren. We worden fluks bestookt met visioenen van duizenden
wapperende aanstekers in een tjokvol Sportpaleis, en paartjes die
elkaar verliefd in de ogen kijken tijdens ‘hun liedje’.
Eindigen doet Ashcroft gelukkig wel in schoonheid met twee
pareltjes: het heerlijke, opwekkende en van bemoedigende lyrics
voorziene ‘Simple Song’ en ‘World Keeps Turning’, waarmee hij met
vlag en wimpel slaagt voor de meesterproef van ambachtelijke
songsmid.

We zijn erg benieuwd naar wat de toekomst zal brengen. We hopen uit
de grond van ons hart dat Ashcroft niet zinnens is de Moby van de
Britpop te worden. Na elke plaat wordt de afscheiding tussen ‘s
mans voor- en tegenstanders duidelijker, en voor elke nieuwe fan
zullen er ook nu weer oude Verve-fans afhaken. Hen willen we er op
wijzen dat vorig jaar ‘No Come Down (B-Sides & Outtakes)’ uit
’94 opnieuw werd uitgebracht. Niet te missen!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 + 1 =