Bob Dylan :: 1 november 2005, Vorst Nationaal

In 1988 vertrok Dylan op een zoveelste tournee en sindsdien is hij amper opgehouden de wereld rond te trekken. The Neverending Tour, zo noemen fans deze gebeurtenis weleens. De concerten van Dylan hebben in ieder geval meer relevantie dan die van generatiegenoten The Rolling Stones: Dylans laatste studioplaten behoren tot zijn beste en een heuse greatest hits-show speelt de man zelden of nooit.

Het ideale moment om aan publieksobservatie te doen, is in de minuten vlak nadat het zaallicht terug aangaat, het ogenblik waarop duidelijk wordt dat het concert voorbij is en er geen bisnummers meer verwacht moeten worden. Op veel gezichten zie je op zo’n moment een mengeling van ontgoocheling en verontwaardiging. Teken dat het goed is geweest.

Niet iedereen lijkt er echter zo over te denken: sommigen, vooral piepjonge fans die Dylan voor het eerst live meemaken, voelen zich bekocht. Ze hadden een springlevende Bob Dylan verwacht, de Dylan die ze op televisie zagen in No Direction Home. Helaas is dat een Dylan van zeer lang geleden, een Dylan die van zijn concerten nog geen muziekkwis maakte waarbij het soms enkele strofen duurt eer je doorhebt welk nummer hij aan het spelen is. Een eerste keer Dylan is altijd een beetje een ontgoocheling. Niemand heeft je op voorhand verteld dat Dylan geen vijfentwintig meer is, en zelf heb je daar natuurlijk niet bij stilgestaan. Volhouden echter, een tweede keer Dylan is dan doorgaans stukken beter. Na afloop van het concert kan je dan meestal duidelijk aan het gezicht aflezen of iemand een Dylanontmaagding ondergaan heeft, of dat de persoon in kwestie al enige ervaring heeft met de live-capriolen van dit sixtiesicoon tegen wil en dank.

Het concert kende een mooie start met "To Be Alone With You", waarna His Bobness de zaal uit zijn hand liet eten met "The Times They Are A-Changin’". Dylan weet hoe hij een concert in gang moet trappen, zoveel is duidelijk. Ook het vervolg is sterk: "Love Minus Zero/No Limit" blijft immens mooi, zelfs als het gezongen wordt door een stem die er niet meer lijkt in te slagen verschillende toonhoogten voort te brengen.

Staand aan zijn elektrische piano, speelde Dylan ook deze keer — tot grote spijt van velen — geen gitaar, wist hij de zaal in zijn ban te krijgen met klassiekers als "Girl Of The North Country", "Desolation Row" en een machtig "Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again". Er was ook ruimte voor nieuwer werk: "Cold Irons Bound" uit het prachtige Time Out Of Mind en "Lonesome Days Blues" uit het ondertussen ook alweer vier jaar oude Love And Theft. Hoe verder het concert vorderde, hoe wilder het publiek werd en tegen de tijd dat — tot ieders verrassing — een venijnig "Masters Of War" werd ingezet, was Vorst tot het kookpunt gebracht. Afsluiter "Highway 61 Revisisted" deed je spijt krijgen dat je nog niet geboren was op het moment dat de gelijknamige plaat verscheen.

Gelukkig voor ons, fans die een rib uit hun lijf ingeruild hebben voor een ticket, is Dylan nog niet zo eigenzinnig dat hij een bisronde achterwege laat. Maar Dylan mag dan wel elke avond een andere setlist spelen, helaas zijn de bisnummers reeds jaar en dag elke keer opnieuw "Like A Rolling Stone" (de beste uitvoering die we tot nog toe hoorden) en "All Along The Watchtower", dat deze keer een Jimi Hendrix-cover leek te zijn, in plaats van omgekeerd. Ondanks hun voorspelbaarheid waren de bisnummers een mooie afsluiter van wat een imposante avond was. Hoewel een hoop concertgangers zichtbaar met gemengde gevoelens naar huis vertrokken, was er maar één vraag waar wij mee bleven zitten: wat vindt Dylan nu eigenlijk zelf van de concerten die hij speelt?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 + 19 =