The Finn Brothers

‘I Got You’ was het nummer dat mijn aandacht vestigde op dit
groepje ongeregeld uit Nieuw-Zeeland. Het kreeg radioplay en in die
tijd (eind jaren zeventig) was dat al erg belangrijk. Dus kocht ik
‘True Colours’ (toen nog een LP) en werd verrast door de variatie
en het streven naar de perfecte popsong die toen al doorklonk in de
nummers van Neil en Tim Finn. Crowded House hoef ik u ongetwijfeld
niet meer voor te stellen. De perfecte popsong kwam bij die band
akelig dichtbij. De haat/liefde-verhouding van de broertjes heeft
hun songs steeds naar een hoger niveau getild, want solo leek het
niet echt te lukken (ondanks de hit Fraction Too Much Friction voor
Tim en enkele solo-platen voor Neil – onderschat werk, trouwens) en
de plaat die ze onlangs met hun
tweetjes hebben volgespeeld, was daar nogmaals het bewijs
van.

Het Koninklijk Circus werd opgewarmd door een andere telg uit de
Finn-familie. Neils zoon Liam mocht met zijn maatje (want samen in
Betchadupa) Matt Eccles (en een enkele keer zijn broer Oliver)
onder de naam Lester Osbourne het Brusselse publiek
voorbereiden op wat komen zou. Enkel met akoestische gitaar en
drums werden nummers gebracht die ook een hoog popsonggehalte
hadden. Uiteraard was te horen dat dit goed volk is : simpele maar
doeltreffende liedjes en een aangename stem. Vanaf het moment dat
Liam zijn elektrische gitaar omgordde, veranderde er blijkbaar
iets. De songs werden hoekig en springerig, hetgeen een aangename
verrassing was. Deze jongeman wil duidelijk op zijn eigen
kwaliteiten worden beoordeeld en niet worden beschouwd als ‘zoon
van’. Hier zit toekomst in.

Het Brusselse publiek heeft de The Finn Brothers duidelijk
vanaf het begin gevolgd, want ook op oudere Split Enz nummers werd
vrolijk meegeswingd. Dat bleek al wanneer ‘What’s the Matter’ al
vroeg in de set opdook. Uiteraard waren de nummers van het laatste
album Everyone Is Here prominent
aanwezig en ook deze nummers werden enthousiast onthaald door een
duidelijk hondstrouw publiek, ook al waren er af en toe vervelende
problemen met het geluid (microfoons die niet mee wilden
werken).
Neil is nog steeds de meest praatgrage van de broertjes en de
communicatie met het publiek verliep uitstekend. Zoals steeds
werden enkele verzoekjes (o.a. ‘Last Day of June’) ingewilligd en
ook die nummers werden (ondanks een soms aarzelend begin: hoe ging
dat ook alweer ?) met veel bravoure gebracht, waarbij de rest van
de uitstekende band gewillig ging improviseren. En ook de
verhaaltjes mochten niet ontbreken: zo had Neil die morgen zijn
83-jarige pa uit bed gebeld, hetgeen hem inspireerde om een nummer
(‘Disembodied Voices’) aan hem op te dragen.

De bandleden amuseerden zich duidelijk. De rustperiode die werd
ingelast naar aanleiding van de dood van (voormalig Crowded
House-drummer) Paul Hester heeft iedereen blijkbaar de kans gegeven
zijn zaken in een ander perspectief te gaan zien. De batterijen
waren in elk geval opnieuw opgeladen want de heren sprongen
bijwijlen als jonge honden over het podium.
Brussel werd voor zijn wachten trouwens beloond met een dubbele
bisronde. ‘Weather with You’ mocht daarin niet ontbreken en in de
tweede ronde zong het publiek op vraag van Neil gewillig ‘Four
Seasons in One Day’ – met als enige begeleiding de onversterkte
akoestische gitaar van Neil – woord voor woord mee ter ere van Paul
Hester. Een van de kippenvelmomenten van een mooie avond. Een ander
was een fantastische versie van ‘I Got You’ (met Liam op bas) op
het einde van de eerste bisronde.

Ondanks het soms belabberde geluid, was dit een geslaagde show en
het publiek (grotendeels dertigers en veertigers) verliet tevreden
het Circus om zich opnieuw in de onzekere werkelijkheid van elke
dag te storten.

In samenwerking met De
Muziekfriek

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 2 =