Stereophonics :: Language. Sex. Violence. Other?

Opperhoofd Kelly Jones weet welke moeite je moet doen om met je band in de kijker te blijven lopen. Een nieuwe drummer en een opgefrist geluid moeten de bijna tienjarige Stereophonics van een langzame en pijnlijke dood redden. En dat amper anderhalf jaar na You Gotta Go There To Come Back!?

Ondergetekende is wel de allerlaatste om de Stereophonics zonder reden de grond in te boren. Word Gets Around, Performance & Cocktails, Just Enough Education To Perform en You Gotta Go There To Come Back: allen maken ze schaamteloos deel uit van ons muzikaal geheugen. We zouden Stereophonics pas ten dode opschrijven wanneer de groep zichzelf volledig zou verliezen.

Hadden we maar gezwegen. Waar Stereophonics met Just Enough Education To Perform nog dapper de middenvinger naar ons uitstak ("Mr. Writer") en waar ze met You Gotta Go There To Come Back nog een geloofwaardige, evenwichtige plaat verzorgde, komen de Welshmen nu tot de conclusie dat ze op deze manier eigenlijk niet meer verder kunnen. En tot die conclusie komen ze na niet minder dan vier platen?

Er komt ongetwijfeld veel moed bij kijken om nieuwe wegen in te slaan, maar als je die niet aankunt, dan doe je er beter aan het oude, vertrouwde pad te blijven volgen. Language. Sex. Violence. Other? is trouwens geen zak relevanter dan de vorige albums. Stereophonics heeft er weliswaar moeite voor gedaan om naar stadiumrock als die van U2 en R.E.M. te neigen, maar wat dan nog? Ze geraken niet eens tot aan de enkels van die voorbeelden. Hadden ze er dan niet beter aan gedaan tot in het einde der tijden in herhaling te blijven vallen?

De balans van Language. Sex. Violence. Other? is ronduit rampzalig: van de elf songs blijven er slechts twee of drie overeind. Geen van de voorgangers heeft het ooit zó slecht gedaan. De muur van geluid is weliswaar massief, maar wat heb je eraan als teveel songs in een zondvloed van geluid verdrinken? Weg is de intimiteit van de pure rock ’n roll.

Ook de stoere verhalen over de ontmoeting met de nieuwe drummer in een Argentijnse stripteasebar veranderen hier niets aan. Javier Weyler drumt weliswaar sneller dan zijn schaduw, maar hoe dat zou moeten bijdragen tot de muziek van Stereophonics is ons een raadsel. Wij geloven ook niet in een groep die amper een jaar na de vorige drummer en de vorige plaat, al denkt er met een volwaardig geluid en wereldplaat te kunnen staan.

Misschien ligt het ook wel aan het vertrouwen van Stereophonics in de intellectuele capaciteiten van haar fans. Zo verklaarde ze Language. Sex. Violence. Other? te hebben gevuld met korte titels, omdat de fans die anders niet zouden onthouden. Wat een compliment! En dat terwijl ze zich zorgen maken over de relevantie van hun muziek?

Stereophonics had er gewoon beter aan gedaan direct een punt achter haar carrière te zetten toen ze Stuart Cable de deur wees. Als het van Language. Sex. Violence. Other? moet afhangen, dan is Stereophonics nu toch al klinisch dood.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × vier =